09-05-2026 10:25
Ιστορία
- Κατηγορία: Κέρκυρα
Η κανονικοποίηση της ταπείνωσης
Η ΚΑΝΟΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ
PieRA ToURiSTRiA vi@Giorgos H. Panopoulos - Piera del Bando
H εικόνα προέρχεται από γνωστή παραλία της Πάρου, όπου εργαζόμενος σε κατάστημα εστίασης φαίνεται να εισέρχεται στα ρηχά για να γεμίσει τα ποτήρια πελατών με κρασί, ενώ εκείνοι απολαμβάνουν το ποτό τους χωρίς να βγουν από τη θάλασσα».
Bλέπω αυτή την φωτογραφία συνεχώς τις τελευταίες μέρες. Θυμώνω, εξοργίζομαι, λυπάμαι, κάνω μαύρες σκέψεις για το παρόν και το μέλλον της εργασίας, δεν ξέρω πώς να αισθανθώ, δεν είναι δυνατόν λέω, αναρωτιέμαι τι στο δι*ολο μας συμβαίνει επιτέλους.
Η εικόνα έχει κάτι βαθιά ταπεινωτικό.
Ο άνθρωπος είναι μέσα στο νερό κι έχει μετατραπεί σε απάνθρωπο κομμάτι ενός μηχανισμού εξυπηρέτησης.
Κάποιος άλλος θεωρεί πολύ λογικό να απολαμβάνει τη θάλασσα ενώ ένας άλλος είναι υποχρεωμένος να τη διασχίσει για να του βάλλει ένα ποτό.
Και γύρω του, όλοι το έχουν αποδεχθεί ως κάτι φυσιολογικό.
Η κανονικοποιηση του αδιανόητου.
Σου καίει τα μυαλό αυτή η εικόνα.
Εδώ υπάρχει κάτι που ξεπερνά την «τουριστική εικόνα» και αγγίζει την κανονικοποίηση της ταπείνωσης στην εργασία.
Η εργασία προσαρμόζεται όλο και περισσότερο στις απαιτήσεις της κατανάλωσης και του κέρδους, όσο παράλογες, εξευτελιστικές ή επικίνδυνες κι αν είναι.
Και το πιο τρομακτικό:
δεν είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που απαιτούν τέτοιες υπηρεσίες. Είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που, επειδή χρειάζονται τη δουλειά, αναγκάζονται να τις προσφέρουν.
Και υπάρχει και μια αποχαυνωμένη κοινωνία που το κοιτάζει
και συζητάει γιατί το «επέλεξε».
Αντί να θεωρηθεί αυτονόητο ότι δεν είναι δουλειά κανενός να μπαίνει στη θάλασσα για να σερβίρει, η συζήτηση μετατοπίζεται στο αν ο εργαζόμενος «δέχτηκε» ή «επέλεξε» να το κάνει.
Τι λες βρε ηλίθιε;
Μόνο κάποιος που έχει λύσει τα οικονομικά του προβλήματα και έχει διαφθαρεί μέχρι το μεδούλι μπορεί να λέει κάτι τέτοιο.
Όταν κάποιος έχει ανάγκη το μισθό και ο άλλος την οικονομική δύναμη να αγοράσει την υπηρεσία του, στο «αν θέλεις, κάνε το» δεν τίθεται ζήτημα επιλογής, αλλά επιβίωσης.
Μπορεί να μου πει κάποιος πόσες τέτοιες εικόνες πρέπει να δούμε για να αρχίσουμε καταρχάς να ντρεπόμαστε ξανά;
Το καρφί
"δε πουγιεται" IV ΤΟ ΚΑΡΦΙ * Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης - Με πονεί το δόντι μου, μάμα. - Για να δω... ποιό είναι; - Εδώ πάνου η δοντούρα…, άααχ…, με πονάς! - Κάτσε δυο λεφτά να ιδώ. - Μη τ’...
Εκστρατεία μασκαρέματος του αντιλαϊκού κυβερνητικού έργου με ψέματα, απάτες και φτηνή δημαγωγία του Μητσοτάκη στη ΔΕΘ
Οι συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί συμπαραστέκονται στον Γιώργο Καββαδία - Κάτω τα χέρια από τους διωκόμενους εκπαιδευτικούς