Ένας Άγγελος

Γράφει η Ελένη Τσιλίκου

Δεν γράφω εδώ σχεδόν ποτέ,αλλά αυτή τη φορά νομίζω ότι αν δεν τα γράψω ,θα είναι δική μου η ντροπή,, παραφράζοντας τον Καζαντζάκη..

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε Μεγαλούπολη,τα μάτια μου είδαν ΠΟΛΛΑ!

Και ανάμεσα σε αυτά τα πολλά έβλεπα και ανθρώπους που μένανε στη γειτονιά μας η στην επόμενη η στο κέντρο που ήταν διαφορετικοί..

Άνθρωποι κλεισμένοι στο κόσμο τους ,που άκουγαν μόνο τις εσωτερικές φωνές στο μυαλό τους, που τους φρόντιζαν ενίοτε τα παιδιά τους, αλλά και πολλές οι φορές πιο τραγικό οι γονείς του εκείνα

Ήτανε ένα παλληκάρι δύο στενά πιο κάτω από το μαγαζί μας, που έβγαινε στο δρόμο έσκιζε το πουκάμισο του και χτυπούσε με τα χέρια του το στήθος και το κεφάλι του ουρλιάζοντας κι έβγαινε ο πατέρας του και του πιάνε τα χέρια τον αγκαλιάζε και κλαίγοντας τον έβαζε πάλι μέσα στο σπίτι ..

Να τον φυλάξει από του κόσμου το μάτι και τον χλευασμό..

Εγώ, όταν τύχαινε να μαι μπροστά με πιάνανε τα κλάματα και ας ήμουν δεν ημουν 9 χρόνων..

Όχι για αυτό που έβλεπα αλλά για αυτό που άκουσα να λεει ο πατέρας μου ένα βράδυ...

"Τι θα γίνει ο Άγγελος , όταν φύγει ο πατέρας του από τη ζωή "

Και ήταν ένας Άγγελος σωστος,μια ζωγραφιά ολόκληρος...

Ποιος μπορούσε να γελάσει...

Έφυγα από την γειτονιά μου,πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι σήμερα και όλο ξεχνάω να ρωτήσω τον πατέρα μου

"Τι ν απογινε ο Άγγελος.."

Τσιλίκου Ελένη

Ταμπούρια, Πειραιάς .1980

Υ.Σ.

Κέρκυρα

Λιστόν 2025

Δεν βρέθηκε μια πετσέτα ,ένα πάρεο,ένα μαντήλι;;;;