ΕΓΩ ΔΕΝ ΗΞΕΡΩ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Τι γίνεται ορές παιδιά;

- Εγώ δεν ηξέρω. Θα γίνει το έργο;

- Όλος ο κόσμος το θέλει. Αλλά εδώ υπάρχουνε νόμοι, άρθρα και διατάξεις. Εργαλεία χρηματοδότησης. Άδειες. Χαρτγιά. Υπογραφές. Γραμμές κόκκινες, κίτρινες, μπλε, καραβάκια στο Αιγαίο δε με παίρνετε, καλέ… Νομιμότις.

- Ποιός τήνε κάνει τη νομιμότις;

- Ο λαός.

- Φωνή λαού, οργή Θεού. Το θέλει το έργο ο λαός;

- Σύμπασας.

- Και τότε;

- Δεν έχει άδεια. Μήτε στατική επάρκεια.

- Να δώκει άδεια ο λαός του λαού.

- Δεν είναι τόσο απλά τα πράματα. Λαός είναι και το ΓΕΝ, δια τα έργα επί αιγιαλού και παραλίας, το Υπουργείο Οικονομικών, ποιανού είν’ ο χώρος κάτου από το τείχος; Η Αρχαιολογία τι λέει; τα κότερα που παραφυλάνε απ’ όξω τι λένε; αυτοί που κοιτάν’ αφ’ υψηλού; οι ερασιτέχνες αλιείς; Δεν εδώκανε κλωτσιά στη Κόντρα Φόσσα να τσου κάνει αδειές; Ο Καποδίστριας από πάνου; τώρα δε χαρίσανε το παραλιακό μέτωπο στο Δήμο;

- Ντρίπλα εκάμανε. Αυτό το κομμάτι το βγάλαν’ απ’ όξω.

- Επίτηδες;

- Εσύ τι λες;

- Ό,τι εγίνηκε εκεί, νόμιμο ή παράνομο, το Δημόσιο τόκανε. Ψέματα; Με την έγκριση του λαού. Τότες ήταν’ έτσι, τώρα κοκορέτσι;

- Εγίνηκε σύσκεψις κι εδώκανε τα συχαρίκια ο ένας τ’ αλλουνού. Είπανε και τα χρόνια πολλά.

- Η/οι πολιτική/οί;

- Αυτοί φταίνε;

- Πάντα αυτοί φταίνε. Άμε βγάλε άκρη. Και με το λαό και με το νόμο.

- Το αναθέσανε στο ΔΕΠΑΝ.

- Αμάν, αμάν… Αυτό τι λέει;

- Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι.

- Εγώ δεν ηξέρω. Ένα μπάνιο θέλω να κάνω μαζί με τα παιδιά μου.

Φωτ. αφών Καγκουρίδη, δεκαετία '60.