ΔΥΟ ΦΤΙΑΡΓΙΕΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Για δυο φταργιές χώμα έπεσε το κομμάτι στο Καποσίδερο. Το ξέρω και το μαρτυράω. Εκεί ήμουνε. Άνοιξε το νερό μια τρύπα από πάνου, οι φαντάροι είχανε φύγει, ουδεμία φροντίδα, κούφανε από πίσω ο πύργος, τόνε βρήκε μπόσικο και με το ίδιον βάρος του έπεσε κι ακόμα είναι πεσμένος. Ξαγλύστρησε. Ευτυχώς που δεν ήμουνε από κάτου να τηγανίζω γάμπαρες στα ξύλα. Εκεί επήγαινα, στο πρώτο κόρπο.

- Τάδες, δε τάπες;

- Ποιανού; Και κει που τάπα με κοιτάανε. Θα πρέπει να κάνουμε μελέτη μου είπανε. Ποιά μελέτη; Για δυο φτιαργιές χώμα;

- Άμε ρίχτες εσύ!

- Μ’ αφήνετε να μπω;

- Όχι!

Τέτοια σκέδια.

Επροχτές έπεσε ένα κομμάτι στο Νέο Φρούργιο. Γιατί να μη πέσει; Κούφανε από πίσω κι αυτό. Μπορεί να ήθελε δυο φτιαργιές χώμα μόνο. Ημπορεί και τέσσερεις. Ποιό χέρι να τσι ρίξει;

- Ο πανδαμάτωρ χρόνος. Τι να κάνουμε;

- Ναι, κατσείτε εκεί να κλαίτε. Κλαίμε σ’ ένα σωρό μεργιές. Στα φρούργια, στου Γιαλλινά που λένε, στο Φοίνικα, στου Πετσάλη, στο Γηροκομείο, στο Ωδείο, στην Αναγνωστικιά, στον Άη Λουβίγκη μέσα μας. Μέχρι και τα νεκροταφεία μας βομβαρδιστήκανε, λες και τσου ρίξανε ντρόουνς. Πόλεμο έχουμε; Και στο λάκκο να μπούμε ησυχία δε θάβρουμε;

- Εγκρίναμεν μελέτας. Μόνο για το Δημοτικό Θέατρο κάπου ένα κατομμύργιο να μη στάζει.

- Ορές παιδιά… Δυο φταργιές χώμα την ώρα που πρέπει.

- Και ποιός να τήνε ρίξει;

- Ένας άνθρωπος με δυο χέργια. Γιατί πέφτουνε οι πύργοι κι οι κλερονομιές; Γιατί δεν υπάρχει ανθρώπινη ανάσα. Δώστε τσου πύργους στσου ανθρώπους. Η ανάσα τους θα τσου δώκει ζωή στον αιώνα τον άπαντα. Πρώτα στα παιδιά. Δώστε τους μέλλον. Μη τα βλέπετε σα πέτρες, όπως τη Κόντρα Φόσσα. Αυτές τσι πέτρες ανθρώποι τσι χτίσανε κι ανθρώποι θα τσι συντηρήσουνε. Από ποιόνε περιμένετε; Από το γάτο του Μπουλούκου που επέρασε τη γέφυρα;

- Χρειαζόμεθα εργαλείον χρηματοδότησης. ΕΣΠΑ και τέτοια. Εγκρίσεις και παραεγκρίσεις. Πρωτόκολλα και δευτερόκολλα.

- Αλευρόκολλα μας χρειάεται στο μυαλό. Και δυο φταργιές χώμα.