Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Υπάρχει μια παράξενη συνήθεια που αποκτήσαμε χωρίς να το καταλάβουμε. Ζούμε με την ψευδαίσθηση ότι όσα αξίζουν βρίσκονται πάντα λίγο πιο πέρα. Στην επόμενη επιτυχία, στην επόμενη αγορά, στο επόμενο ταξίδι, στην επόμενη μέρα. Έτσι περνάει η ζωή κοιτάζοντας τον ορίζοντα και ξεχνώντας ό,τι βρίσκεται δίπλα μας.

Υπάρχουν ημέρες που όλα μοιάζουν να πέφτουν μαζί. Η πόλη κουράζεται, οι άνθρωποι κουράζονται, οι λέξεις κουράζονται. Τα προβλήματα στοιβάζονται όπως οι σακούλες των σκουπιδιών στις δύσκολες ημέρες του καλοκαιριού. Αν προσθέσεις άλλη μία, δεν αλλάζει τίποτα. Μεγαλώνει μόνο ο σωρός.

Κάπου εκεί σταματώ.

Ανοίγω το παράθυρο, αφήνω τον ανεμιστήρα να κάνει τον δικό του θόρυβο και σκέφτομαι πως κάποτε το καλοκαίρι δεν ήταν προϊόν. Ήταν χρόνος.

Ανοιχτές πόρτες. Γείτονες που γνώριζαν ο ένας τον άλλον. Ο παγωτατζής με το ποδήλατο. Ο Καραγκιόζης πίσω από το λευκό πανί. Παιδιά που έφτιαχναν παιχνίδια από το τίποτα και επέστρεφαν στο σπίτι μόνο όταν έπεφτε το σκοτάδι. Δεν ήταν ένας καλύτερος κόσμος. Ήταν ένας κόσμος που άφηνε χώρο στους ανθρώπους.

Μάθαμε να μετράμε τα πάντα, εκτός από εκείνα που δίνουν αξία στη ζωή.

Δεν πιστεύω ότι θα μας σώσει η νοσταλγία. Οι τόποι δεν αλλάζουν επειδή θυμόμαστε. Αλλάζουν όταν αρνηθούμε να συνηθίσουμε την παρακμή τους.

Ο πλούτος δεν χάθηκε. Προσπεράστηκε. Είναι ακόμη εδώ, σε μια κουβέντα χωρίς βιασύνη, σε ένα χαμόγελο χωρίς σκοπιμότητα, σε μια παρέα που δεν χρειάζεται αφορμή για να συναντηθεί. Βρίσκεται εκεί όπου σταματά ο θόρυβος και αρχίζει η ζωή.

Κάποτε πίστευα ότι η ευτυχία θα ερχόταν από μακριά. Σήμερα ξέρω πως στεκόταν πάντα μπροστά μου.

Σε απόσταση μιας αγκαλιάς.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK