Αυτή είναι η μεγάλη μας αλήθεια

Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Τι ωραία που παίζονται τα παιχνίδια με τις λέξεις. «Αλλαγή», «Κανονικότητα», «Νέα Ελλάδα», «Αριστερά». Σαν παλιά τράπουλα: αλλάζεις μόνο τα χέρια που μοιράζουν, τα φύλλα ίδια. Πενήντα ένα χρόνια τώρα, αγοράζουμε το ίδιο προϊόν, σε διαφορετική συσκευασία. Το μόνο που αλλάζει είναι το σλόγκαν στο κουτί. Αλλάζουμε συνθήματα, όχι πολιτική. Ετικέτα, όχι περιεχόμενο. Από αλλαγή σε αλλαγή, βαδίζουμε προς τα πίσω και το μόνο που εισπράττουμε είναι η αντήχηση των προσδοκιών και των ανέξοδων διαβεβαιώσεων.

Κι εδώ στην Κέρκυρα, συνεχίζεται το πανηγύρι. Οι κάδοι φορτώνονται με στρώματα, μπάζα και χαλασμένα έπιπλα. Οι δρόμοι πνίγονται από αυτοκίνητα και μηχανάκια, αλλά όλοι βιαζόμαστε «δυο λεπτάκια» να παρκάρουμε πάνω στη ράμπα. Ζητάμε λύσεις, αλλά μόνο για τους άλλους. Για εμάς, το χάος είναι δικαίωμα.

Η οργή των πολλών μοιάζει με θεατρική παράσταση χωρίς κοινό. Απαιτούμε «ριζικές αλλαγές», αλλά να μην πειράξουν και τα δικά μας κεκτημένα. Θέλουμε αξιοκρατία, αρκεί να χωρέσει και το ρουσφέτι μας. Θέλουμε κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά όχι εις βάρος της τσέπης μας. Θέλουμε μέλλον, αρκεί να μη χρειαστεί να μετακινηθεί ούτε μία καρέκλα από το σαλόνι μας.

Αναρωτιέμαι καμιά φορά: είναι δυνατόν να ανθίσει κάτι σε τόπο που το «εγώ» φυτρώνει πιο γρήγορα κι από αγριάδα; Η αλλαγή είναι συλλογικό άθλημα, μα εμείς παίζουμε ατομικά, σαν παιδιά που αρπάζουν τη μπάλα και τρέχουν μόνα τους στο γήπεδο. Το αποτέλεσμα γνωστό: ο αγώνας χάνεται προτού καν αρχίσει.

Στο καφενείο, ένας μικρόκοσμος όπου εκτυλίσσεται η άσκηση δημοκρατίας αλά ελληνικά. Ο καθένας βέβαιος πως για όλα φταίνε οι άλλοι, δηλαδή κανείς. Μόνο που οι ίδιοι που καταγγέλλουν, θυμούνται πάντα τον βουλευτή όταν χρειάζεται μια «εξυπηρέτηση». Ευτυχώς που καταργήθηκε η κατάταξη στο Ναυτικό, γιατί ο τοπικός μας εκπρόσωπος δεν προλάβαινε να κατατάσσει Κερκυραίους στον ΝΑΣΚΕ. Το ρουσφέτι ζει και βασιλεύει.

Και μέσα σ’ αυτή τη στάσιμη θάλασσα, η Κέρκυρα βουλιάζει, πνίγεται από απορρίμματα, οι δρόμοι στενάζουν από ακινησία, η στέγη έγινε άπιαστο όνειρο για τους ντόπιους. Κι όμως, εμείς επιμένουμε στο «εγώ», βολευόμαστε και περιμένουμε από την εκάστοτε εξουσία να μας σερβίρει έτοιμη τη σωτηρία.

Αυτή είναι η μεγάλη μας αλήθεια: δεν ζητάμε αλλαγή. Ζητάμε να βολευτούμε. Να γίνει η δουλειά μας. Τίποτα άλλο.

Τι ωραία, λοιπόν, τα παιχνίδια με τις λέξεις. Μόνο που στην Κέρκυρα, το παιχνίδι έχει τελειώσει. Και στο ταμπλό γράφει καθαρά: «Ρουσφέτι: 1 - Κοινωνία: 0».

ΥΓ: θα ήμουν άδικος αν δεν αναγνώριζα ένα τμήμα της κοινωνίας, που λειτουργεί συλλογικά. Είναι αυτό που αποτελεί την άλλη Κέρκυρα που ανέφερα σε προηγούμενα κείμενα…

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK