FAIR PLAY και FEAR PLAY

Και τα μυαλά στα κάγκελα.

Γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Στο χτεσινό αγώνα μπάσκετ, η ομάδα του ΙSSραήλ νίκησε.

Αναγνωρίστηκε στο αποικιακό-φονικό μόρφωμα το fair play, το ευ αγωνίζεσθαι.

Το ότι δηλαδή υπακούει σε κανόνες και διαιτήσιες, την ώρα που έχει κάνει πατσαβούρα το διεθνές δίκαιο, έχει ξεσκίσει ακόμη και κάθε «κανόνα πολέμου», δολοφονώντας μαζικά αμάχους και παιδιά, έχει κουρελιάσει κάθε συνθήκη, επιχαίροντας για τους «αγγέλους του θανάτου», που κάνουν σκοποβολή πάνω στα σώματα των λιμοκτονούντων για μια χούφτα ρύζι κι έχει υποβάλει όλη την ανθρωπότητα σε μαζική κατάθλιψη, προβάλλοντας τη Γενοκτονία σε δημόσια θέα.

Η ομάδα του ΙSSραήλ νίκησε γιατί παιάνισε θριαμβευτικά, από εκατομμύρια οθόνες, ο «εθνικός ύμνος» που ακούγεται στα στρατόπεδα των φονιάδων, πριν εξορμήσουν για μια ακόμη επιχείρηση Hannibal.

Γιατί μπήκε η γλώσσα του βρώμικου πολέμου στον αγωνιστικό χώρο της καλαθούνας, με τα «χρειάζεται ένα Μ16» και «δεν ξεχνάμε τα’ αδέρφια μας τους στρατιώτες στην κόλαση».

Την ώρα που στους φωτεινούς πίνακες του «fair play» μετρούσαν καλάθια, στη σκοτεινή γωνιά της Γάζας μετρούσαν νεκρούς, κόκαλα και φόβο.

Όσο για τους «φίλαθλους», την «εθνική υπερηφάνεια» και τις ιαχές τους για τις «διαστημικές» καλαθούνες, τα μυαλά στα κάγκελα.

Κι όλα αυτά, κάτω από το «ματωμένο φεγγάρι» που ντράπηκε και κρύφτηκε στη σκιά της Γης.