ΠΗΓΗ: topontiki.gr

Με το ελληνικό επαγγελματικό μπάσκετ, στο ανώτατο μάλιστα επίπεδό του όταν μιλάμε για Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό και τελικούς πρωταθλήματος,  να… φλέγεται, θα περίμενε κανείς να εμφανιστούν και τα αρμόδια όργανα, με πρώτη την Ομοσπονδία, ώστε να βοηθήσουν στην εκτόνωση της κρίσης.

Φευ! Η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης έλαμψε όλες αυτές τις ημέρες δια της απουσίας της. Δείχνοντας έως και ενοχική στάση για τα όσα συμβαίνουν. Μάλλον ενοχική από διάθεση αυτοκριτικής.

Η ΕΟΚ όχι απλά απουσίαζε, αλλά ουσιαστικά συνέβαλλε για να ανάψει η φωτιά, που απειλεί, είτε τώρα, είτε αργότερα να «κάψει» το ελληνικό μπάσκετ, το οποίο δείχνει να έχει χάσει τη δυναμική των εθνικών επιτυχιών και της ανάδειξης ταλέντων, που είχε παλαιότερα.

Ο σχετικά νεόκοπος πρόεδρός της, Θόδωρος Λιόλιος δεν ένιωσε καμία ανάγκη για την οποιαδήποτε πυροσβεστική παρέμβαση. Σαν να μην τον αφορούσε η όλη υπόθεση ή σαν να μην έχει η ΕΟΚ την παραμικρή εμπλοκή, αρμοδιότητα ή ευθύνη για όσα συμβαίνουν – ή δεν συμβαίνουν – στο πεδίο.

Κι όμως. Η ΕΟΚ έχει μάλλον τη μεγαλύτερη ευθύνη από θεσμικής άποψης. Και για πολλούς και τις βαρύτερες ευθύνες για τα όσα έγιναν, χωρίς να αντιμετωπιστούν με τον προσήκοντα τρόπο.

Δια της απουσίας έλαμψε και ο Σύνδεσμος των επαγγελματικών ομάδων (ο ΕΣΑΚΕ), αλλά θα αναλυθεί πιο κάτω ο ρόλος του και γιατί προτίμησε να… εξαφανιστεί από τα ραντάρ αυτές τις κρίσιμες ημέρες.

Πρώτα για τις ευθύνες της ΕΟΚ:

Η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης έχει εκ του πλαισίου διοργάνωσης του πρωταθλήματος της Α1 την αρμοδιότητα για τη διαιτησία. Δια της Κεντρικής Επιτροπής Διαιτησίας, η οποία ανήκει στην ΕΟΚ και δεν είναι ούτε ανεξάρτητο όργανο, ούτε του ΕΣΑΚΕ, η Ομοσπονδία καθορίζει διαδικασίες (ορισμός ή κλήρωση διαιτητών σε αγώνες) και εμμέσως αν όχι ευθέως, επιλέγει και τα πρόσωπα που θα διευθύνουν τους αγώνες.

Αλλά η διαιτησία στη διαχείριση της κατάστασης στο ΣΕΦ το βράδυ της Κυριακής ήταν πολύ κάτω από το ύψος των περιστάσεων. Έως καταστροφική.

Όχι κυρίως γιατί δέχθηκε φρικτά παράπονα για μεροληψία υπέρ μίας ομάδας. Αυτό είναι ένα θέμα, που προφανώς σηκώνει μεγάλη κουβέντα και ενδεχομένως θα έχει την τύχη κάθε σχετικής κουβέντας για το αν και ποιος ελέγχει τη διαιτησία και πόσο δίκαια είναι τα σφυρίγματα.

Κυρίως η κριτική που διατυπώνεται είναι για το γεγονός ότι η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο των διαιτητών, παρότι υπάρχει αυστηρό πειθαρχικό πλαίσιο για όλα τα φαινόμενα, που μπορεί να εκδηλωθούν σε ένα γήπεδο μπάσκετ. Όλα θα μπορούσαν να έχουν αποτραπεί εάν μεριμνούσε ορθά και όπως έχει δικαίωμα και αρμοδιότητα το διαιτητικό τρίο. Αλλά το άφησαν να εξελιχθεί τυφλά.

Οι άνθρωποι της ΕΟΚ/ΚΕΔ – σίγουρα και ο κ. Λιόλιος – οφείλουν μία εξήγηση γιατί καιπώς αντιμετώπισαν τα πράγματα οι διαιτητές του επίμαχου αγώνα – Τσιμπούρης, Μαγκλογιάννης, Χριστινάκης – και γιατί άφησαν να εκδηλωθούν έκτροπα. Θα μπορούσαν δηλαδή, λένε έμπειροι παράγοντες του μπάσκετ – να καταγράψουν με μεγαλύτερη επιμέλεια τα υβριστικά συνθήματα, να απευθύνουν τις προβλεπόμενες προειδοποιήσεις, εξ αρχής και να μην αφήσουν να μετατραπεί το γήπεδο σε ένα ρινγκ βεντέτας ανάμεσα στην εξέδρα και τον ιδιοκτήτη της ΚΑΕ Παναθηναϊκός.

Είχαν όλα τα διαθέσιμα μέσα, όχι όμως και την βούληση – ούτε ίσως την επιθυμία – να λειτουργήσουν αποτρεπτικά. Και τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο να αποβάλλουν, αλλά και την κερκίδα να εκκενώσουν ή να διακόψουν το παιχνίδι. Αλλά λειτούργησαν αναποτελεσματικά.

Η ΕΟΚ/ΚΕΔ προτίμησε σε έναν αγώνα τόσο υψηλής σημασίας και «επικινδυνότητας» να στείλει μόνο έναν τοπ διαιτητή (Τσιμπούρης) και δύο άλλους, που έχουν πολλάκις αμφισβητηθεί για την αμεροληψία και την ανικανότητά τους (Μαγκλογιάννης, Χριστινάκης).

Αποτέλεσμα; Το κλίμα δεν έχει φορτιστεί μόνο από την εκτός ορίων σύγκρουση των ιδιοκτητών, αλλά και από την αμφισβήτηση για την επάρκεια και τις διαθέσεις της διαιτησίας.

Όλοι γνωρίζουν ότι σε τέτοιου είδους κρίσιμα ματς, το πρέπον και ενδεδειγμένο είναι να αποφεύγονται διαιτητές που δεν έχουν την έξωθεν καλή μαρτυρία – κι ας κάνουν λάθη, αυτό είναι άλλο θέμα, κατανοητό.

Η ελληνική διαιτησία έχει αυτή την ώρα τρία τοπ και ανερχόμενα ονόματα, αλλά αξιοποίησε μόνο τον έναν στους δύο πρώτους τελικούς – τον Τσιμπούρη, αλλά όχι τους Τσολάκο, Αγραφιώτη.

Όπερ σημαίνει πως ο τρόπος με τον οποίο μκινήθηκε ή θα κινηθεί από τούδε και στο εξής ο κ. Λιόλιος είναι καθοριστικός για την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος, αλλά και για την πορεία των πραγμάτων.

Η περίεργη σιωπή του ΕΣΑΚΕ

Για τους γνωρίζοντες, η επιλογή που έκανε ο Ελληνικός Σύνδεσμος Ανωνύμων Καλαθοσφαιρικών Εταιρειών (ΕΣΑΚΕ), να σιωπήσει και να απουσιάσει από ένα τόσο σοβαρό μέτωπο, δεν είναι τυχαία.

Ο πρόεδρός του Συνδέσμου, Μιχάλης Μελλής θεωρείται επιρροής του Θόδωρου Λιόλιου, ενώ είναι πρώην παίκτης του Ολυμπιακού.

Το ότι ο κ. Μελλής «πετάει χαρταετό», όπως λένε, μπορεί να προκαλεί στους περισσότερους μία απορία, αλλά για όσους παρακολουθούν στενά τις ισορροπίες στο σύστημα του ελληνικού μπάσκετ, όλα συνδέονται.

Για την ιστορία η σύνθεση της ΚΕΔ:

• Στέλιος Κουκουλεκίδης (πρόεδρος)
• Δημήτρης Μπήτης και
• Αναστάσιος Πηλοΐδης
• και Ηλίας Κορομηλάς, σε ρόλο ειδικού συμβούλου