Σαν σήμερα στις 17 Απριλίου 2011, ο σπουδαίος τραγουδοποιός Νίκος Παπάζογλου άφησε την τελευταία του πνοή στη Θεσσαλονίκη, χάνοντας μια πολυετή και αθόρυβη μάχη με τον καρκίνο, αφήνοντας πίσω τη σύζυγό του Βαρβάρα και τα δύο τους παιδιά, Αλέξανδρο και Αδελαΐδα.

– "Οι ήρωες της σημερινής κοινωνίας μας είναι κάτι μπαταχτσήδες, κάτι τύποι οι οποίοι κλέψανε και δεν μπήκανε φυλακή. Η ατιμωρησία είναι δηλαδή ο κανόνας. Αλλά αυτό είναι αναμενόμενο όταν ακούς κάποιον που ήτανε και υπουργός Πολιτισμού να σου λέει πως ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό. Κατεβάζεις μετά τη τζαμαρία ή δεν την κατεβάζεις; (γέλια)

– Πως είδες τα τελευταία γεγονότα που ξέσπασαν με αφορμή τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου στην Αθήνα;

– Κοίταξε, τα παιδιά αντέδρασαν έτσι βίαια γιατί είναι πάρα πολύ στριμωγμένα και χωρίς διέξοδο. Εδώ το πιο αθώο γατάκι άμα το στριμώξεις σε μια γωνιά, θα ορμήξει να σου βγάλει τα μάτια. Τα έχουνε γονατίσει τα παιδιά. Απ’ το πρωί ως το βράδυ, από τ’ αγγλικά στο χορό και από το χορό στα γαλλικά, στο φροντιστήριο κλπ. Τι περιμένανε δηλαδή; Γιατί προσπάθησαν μια γενιά ολόκληρη να τους κάνουν χαϊβάνια. Αυτό το ντούπου- ντούπου, ας πούμε, που τους βάζουνε και ακούνε στις καφετέριες είναι μια «μουσική» που τη χρησιμοποιούνε ως πλύση εγκεφάλου. Ξέρεις, 120 DPM, η καρδιά πηγαίνει έτσι, τέτοια. Τους βομβαρδίζουνε επίσης με κάτι τελείως ψεύτικες ανάγκες και προσπαθούν να τους συμφιλιώσουνε με όλα τα σκουπίδια. Τα παιδιά όμως απέδειξαν πως δεν είναι χαϊβάνια."

Απόσπασμα απ’ την συνέντευξη του Νίκου Παπάζογλου, στον συνθέτη και μουσικό Αλέξη Βάκη, που δημοσιεύθηκε στο τεύχος 158 του «Διφώνου» τον Φεβρουάριο του 2009.

Γεννημένος στις 20 Μαρτίου 1948 στη Θεσσαλονίκη, με καταγωγή από την Κορμίστα Σερρών, ο Νίκος Παπάζογλου ξεκίνησε τη μουσική του πορεία στα μέσα της δεκαετίας του '60, παίζοντας ροκ σε συγκροτήματα όπως οι «Fratelli», οι «Μακεδονομάχοι» και οι «Olympians» του Πασχάλη Αρβανιτίδη.

Το 1972 τον βρίσκουμε στο Άαχεν της τότε Δυτικής Γερμανίας με το συγκρότημα «Zealot», επιχειρώντας διεθνή καριέρα, ενώ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνέβη ένα γεγονός που άλλαξε ριζικά τη μουσική του φιλοσοφία: όταν κάποιος του ζήτησε να παίξει ένα ελληνικό τραγούδι, δεν ήξερε κανένα. Η στιγμή αυτή τον ώθησε, μόλις επέστρεψε στην Ελλάδα το 1976, να αγοράσει ένα μπαγλαμαδάκι που δεν αποχωρίστηκε έκτοτε ποτέ.

Η πρώτη μεγάλη του εμφάνιση ήρθε τον Δεκέμβριο του 1976, όταν συμμετείχε στην παράσταση «Αχαρνής» που έστησε ο Διονύσης Σαββόπουλος στη μπουάτ «Ρήγας» της Πλάκας, με απρόσμενα μεγάλη επιτυχία. Το 1978, στούντιο ορόσημο υπήρξε η «Εκδίκηση της Γυφτιάς», ο δίσκος των Νίκου Ξυδάκη και Μανώλη Ρασούλη, στον οποίο έδωσε τη φωνή του ο Παπάζογλου και ηχογραφήθηκε στο στούντιο «Αγροτικόν» που ο ίδιος είχε στήσει με προσωπική εργασία στην Κάτω Τούμπα της Θεσσαλονίκης. Τραγούδια όπως «Τρελή κι αδέσποτη» και «Κανείς εδώ δεν τραγουδά» αγαπήθηκαν και τραγουδήθηκαν όσο λίγα, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή για το ελληνικό τραγούδι. Εκεί βρήκαν καταφύγιο πολύ νέοι ομότεχνοι του τότε, όπως ο Ρασούλης, ο Ξυδάκης η Μελίνα Κανά, ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, οι Μικρές  Περιπλανήσεις, ο Ορφέας Περίδης, κ.α

Το 1983 κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο «Χαράτσι», από τον οποίο ξεχώρισαν τα «Αύγουστος», «Υδροχόος» και «Καρυάτιδα». Ακολούθησε το 1986 ο «Μέσω Νεφών» με το «Φύσηξε ο Βαρδάρης» και το 1991 τα «Σύνεργα», ενώ την ίδια χρονιά ηχογράφησε ζωντανά στο θέατρο Λυκαβηττού.

Το στούντιο «Αγροτικόν» υπήρξε η κοιτίδα μιας ολόκληρης γενιάς: εκεί ηχογράφησαν ο Σωκράτης Μάλαμας, οι Χειμερινοί Κολυμβητές, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, το Mode Plagal και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες που αργότερα διέγραψαν αξιόλογη πορεία. Το 1984, σε εμφανίσεις στη μπουάτ «Zoom» της Πλάκας, κάθε βράδυ ανάμεσα στο κοινό βρισκόταν ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Rick Wright, κιμπορντίστας των Pink Floyd.

Η τελευταία του δισκογραφική δουλειά ήρθε το 2005 με την «Μάι'σσα Σελήνη», η οποία κυκλοφόρησε την ίδια ημέρα που ο Παπάζογλου κέρδισε το Βραβείο Μουσικής στα Κρατικά Κινηματογραφικά Βραβεία Ποιότητας για τη μουσική της ταινίας «Νοσταλγός».