ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΠΕΘΑΝΕ Η ΜΑΡΩ ΚΟΝΤΟΥ.

PieRa BeauTy vi@ Κυκλοθυμικός - Piera del Bando

Λένε πέθανε η Μάρω Κοντού.

Τα έχουμε ξαναπεί.

Πανίσχυρος ο θάνατος, αναπόδραστος, απόλυτος, αλλά

στον Έρωτα κι αυτός υποκλίνεται, βγάζει το μαύρο του καπέλο και προσκυνά.

Αιώνιος ο Θάνατος, αλλά αιώνιος κι ο έρωτας.

Για εμένα ήταν πάντα πιο όμορφη κι από τη Λάσκαρη κι από την Καραγιάννη κι από τη Βουγιουκλάκη, ακόμα κι από την Καρέζη. Μόνο η Λαμπέτη είχε μια διαφορετική ομορφιά κι εξαιρούνταν του ανταγωνισμού.

Και τώρα με το βιολογικό τέλος, τώρα που το σώμα θα ξεκουραστεί, που ο Θάνατος θα πάρει το αναμενόμενο μερίδιο του, παίρνει κι ο Έρωτας την σωστή του υπόσταση, κάθεται με όλη του τη μεγαλοσύνη στο βάθρο.

Η Μάρω Κοντού θα πρωταγωνιστεί για πάντα στις τρεις φάσεις του έρωτα, σε μερικές από τις καλύτερες αποτυπώσεις του στον ελληνικό κινηματογράφο.

Στη στιγμή που η σπίθα ξεφεύγει και γίνεται πυρκαγιά, στη στιγμή που σε έχει κατακλύσει κι όλα σου τα κύτταρα είναι ερωτευμένα και στη στιγμή που ο έρωτας ξεψυχά ανάμεσα σε τραυματισμένα λόγια και σπασμένες αναμνήσεις.

Η Μάρω Κοντού, δε μπορεί, παρά να στέκεται για πάντα μεθυσμένη απέναντι από τον Δημήτρη Χορν, ξημερώματα, με όλους τους άλλους πελάτες να έχουν εξαφανιστεί, τα γκαρσόνια να μαζεύουν τα τελευταία πιάτα και ποτήρια και την ορχήστρα να παίζει μόνο για αυτούς. Η γη γυρίζει μόνο για πάρτη τους. Χορεύουν την πιο λιτή και δωρική εκδοχή χορού που έχω δει ποτέ, την πιο πυκνή κι ουσιαστική μορφή του έρωτα. Μαζί περνάνε τον ρουβίκωνα καθώς πλέον η κάμερα δείχνει μόνο τα πρόσωπά τους, γιατί τίποτα άλλο πια δεν έχει σημασία. Τα μαγικά λόγια του Σακελλάριου, η συγκινητική μουσική του Μάνου,

η φωνή του Τάκη, το «πες μου μια λέξη» θα έχουν παντοτινό τους προορισμό εκείνη.

Η Μάρω Κοντού εις τους αιώνες των αιώνων από εδώ και μπρος στα μάτια μας και στα μάτια όσων ακόμα δεν έχουν γεννηθεί θα κάθεται γοητευτική σα γάτα πάνω στο παράθυρο σε εκείνο το σπιτάκι στην Πλάκα, θα χαμογελάει στον λατερνατζή και θα σιγοτραγουδά, θα δίνει λέξεις στο σκοπό του, θα δίνει πίσω την Κυριακή στη γειτονιά, κι ύστερα αγκαλιάζοντας τόσο ερωτικά τον Αντωνάκη θα ξεροσταλιάζει να ακούσει πίσω αυτό το πολυπόθητο «σ’ αγαπώ» που του το λέει με όλους της τους τρόπους.

Το βλέμμα της, τα χέρια της που περνάνε στον ώμο του, που αγγίζουν αμήχανα τα μάγουλά του, στα ζεστά της λόγια.

Κι ύστερα θα κοντοστέκεται σπασμένο καράβι απέναντι στον Αντωνάκη, τον αετό της με τα κομμένα τα φτερά, σε ένα σπίτι που γεννήθηκε, ξεπετάχτηκε και λιγοψύχησε ο έρωτας τους, ένα σπίτι που έχει γίνει γιαπί, που το τεμαχίζει κάποιος Καραβάγκος με την αξίνα του, που οι αναμνήσεις πουλιούνται σε σακούλες με μπάζα, που την αγάπη τη μάσησε η σκόνη και την ξεπούλησε η αντιπαροχή.

Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι κι όσο θα συνεχίζουμε να ερωτευόμαστε, να αγαπάμε δίχως αύριο και να θρηνούμε τον έρωτα που τελικά δε βάστηξε, η Μάρω Κοντού θα ζει μαζί μας

και θα μας συντροφεύει διακριτικά, τρυφερά, γοητευτικά.

Αυτή την όμορφη αθανασία μας άφησε πίσω της.

Και θα την τιμούμε για πάντα για αυτό.

σημ. Πι ντελ Μπ :

Η Μάρω Κοντού ανεξάρτητα από τις ευρείες υποκριτικές της δυνατότητες τροφοδότησε τά αγορίστικα όνειρα και τις φαντασιώσεις χιλιάδων σημερινών 70-80 άρηδων γι΄αυτό μεγάλα τμήματα των σημερινών τιμημένων γηρατειών είναι αιώνιως ευγνώμονα στην ελληνιδάρα καλλονή.