ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ

(Διάλειμμα απ’ τη φρίκη)

Γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Όπως κάποτε η φωνή του Καζαντζίδη για τους μετανάστες στα εργοστάσια του Ντίσελντορφ, το τζουκ μποξ του καφενείου για τα εξοδούχα ‘στραβάδια’ στην άδεια επαρχία, οι γονυκλισίες των έρημων γυναικών μπροστά σε βλοσυρές εικόνες, οι ταινίες, «καλοί μου άνθρωποι», του Βέγγου.

Τώρα μόνο η λαϊκή αγορά!

Σκέτα, η λαϊκή!

Σα να ‘ναι το μόνο λαϊκό απομεινάρι, μέσα σε μια πλαστική, απρόσωπη έρημο.

Ειδικά τώρα, σ’ αυτό τον άρρωστο καιρό, η μόνη λαϊκή παρηγοριά!.

Αν θες να γιάνεις λίγο τα μάτια από το αίμα της Γενοκτονίας, τη φωτιά του πολέμου, την αχρωμία των πολιτικάντηδων,

εδώ, στη λαϊκή παρηγοριά!

Εδώ, το πιο βαθύ μελιτζανί της φλάσκας, το κεχριμπαρί των μανταρινιών, το ξινό κίτρινο των λεμονιών, το βαθυπράσινο του πικροράδικου.

Εδώ τα ψάρια που δεν έχουν το θολό μάτι της βαθιάς κατάψυξης, εδώ χταπόδια με ευλύγιστα πλοκάμια πριν πάθουν την ακαμψία του πάγου, πατάτες που μυρίζουν φρεσκοσκαμμένο χώμα και κόκκινες ντομάτες σε εγκάρσια διατομή, για να μοστράρουν το χυμώδη κόρφο τους.

Και βέβαια στη χώρα, που ακόμα φυτρώνουν «αμπέλια και χρυσές ελιές», η λαϊκή παρηγοριά γεμάτη τσίγκινες και πλαστικές λεκάνες, με θρούμπες, χαμάδες, καλαμών και μανάκια.

Ξαναγυρνάμε στο «ψωμί κι ελιά», χωρίς ευτυχώς το δεύτερο μισό της λιτοδίαιτης φτώχειας μας, μα με μονάρχιδες ζαβούς, κληρονομικώ δικαίω.

Εδώ ο Βαγγέλης, ο Κώστας, ο Οσμάν, ο Σερήφ, ο μπάρμπα Μήτσος κι ο μπάρμπα Τάσος.

Ο κρυόκωλος μπαρμπα Στάθης στις καταψύξεις των super.

Εδώ τα χοντρά χέρια των παραγωγών και των Πακιστανών εργατών της γης, με τα νύχια γεμάτα χώμα και τους ρόζους, που τους κόβουν τη νύχτα με σουγιά.

Οι έμποροι, που παριστάνουν τους παραγωγούς, ξεχωρίζουν απ’ τα χέρια, με τα μαλακά δάχτυλα και τα καθαρά νύχια.

Μια συμπύκνωση ανθρώπων, στον καιρό των κρυόκωλων σχέσεων,

Μια ανοιχτή αγορά, στον καιρό των λουκέτων.

Ο μόνος δρόμος με ζωή στον καιρό της ερημιάς, εκτός από τους δρόμους των διεκδικήσεων.

Η λαϊκή παρηγοριά, γεμάτη φωνές, χρώματα, μυρωδιές, συναπαντήματα, σκουντήματα, τελάληδες κι ερωτικά υπονοούμενα.

Φωνές βαριές, τσιριχτές, πειραχτικές και, για τις γυναίκες όλων των ηλικιών,

ένα «έλα, κορίτσι μου».

Στις φωνές και στα μάτια κρεμάστηκαν όλες οι αισθήσεις μας.

Δυο πενιές του Παπαϊωάννου κι άλλες τόσες του Τσιτσάνη, από ξεπεταρούδια, με κοτσίδα στο σκαμνάκι, για να κρατιέται η συνέχεια στο λαϊκό μας ρεπερτόριο.

Όπως λένε οι τσαχπίνηδες, η λαϊκή πια και φτηνό φαϊ και τέρψη των ματιών.

Παζάρι και νυφοπάζαρο!

Η λαϊκή μας, η μόνη οικονομία μιας χώρας πτωχευμένης, το μόνο καθαρό ενός κόσμου μαγαρισμένου και η μόνη παρηγοριά ενός καιρού απαρηγόρητου.