Οι πόνοι της γέννας δε λογίζονται πόνοι.

Ούτε το ξέσκισμα στα νεφρά ούτε οι μαχαιριές στο υπογάστριο.

Όταν ξεμπουκάρει η επιτόκια πλημμύρα και μαζί η βιασύνη της ζωής, που χόρτασε αμνιακή θάλασσα και θέλει να δει τον ήλιο, οι πόνοι γίνονται αέρας και ξεχνιούνται.

Εκείνος που μένει και τρυπά ισόβια καρδιά και υπογάστριο, είναι ο πόνος του αφύσικου θανάτου.

Ο θρήνος της μάνας για το παιδί της.

Η απόλυτη θρηνωδία.

Από το Ω γλυκύ μου έαρ, μέχρι το Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου.

Για όσους χάνονται άδικα, ενώ θα μπορούσαν να ζήσουν.

Για τα παιδιά της Παλαιστίνης, που έγιναν, αμέτρητα κουφάρια σε ομαδικούς τάφους.

Τις θερμοκοιτίδες της Γάζας, που έμειναν δίχως ρεύμα, έγιναν θάλαμοι ασφυξίας κι έκαναν τα πρόωρα μωρά, πρόωρους νεκρούς.

Για τα παιδιά που βούλιαξαν στον Αχέροντα του Αιγαίου κι έγιναν φύκια.

Για τα παιδιά που πέθαναν, χωρίς να έχουν πεθάνει.

Τα ακρωτηριασμένα απ’ τις νάρκες μικρά, που χοροπηδούν με αυτοσχέδιες πατερίτσες, σαν πελαργοί, στο ένα πόδι.

Τα παιδιά στα στρατόπεδα προσφύγων, που τα έσυρε η μάνα τους, κάτω από συρματοπλέγματα, για να μην τα κομματιάσουν οι βόμβες και τώρα σαπίζουν στη λάσπη κι έχουν τάσεις μόνιμου ύπνου και αυτοκτονίας.

Γι αυτά, κανένα εγκώμιο.

Τα πεινασμένα παιδιά στη Σαναά, ένα σωρός από κόκαλα τυλιγμένα σε πανιά, δίχως καν τη δύναμη να κλάψουν, από τρόμο ή πείνα, «ως ανείδεοι νεκροί καταφαίνονται», δίχως μελωδούς.

Για τα παιδιά-μικρούς γέρους, που τα σηκώνουν αξημέρωτα απ’ τα στρώματα, ενώ ακόμα κατουριούνται, για να χώσουν το ελάχιστο μπόι τους σε μικρά λαγούμια ορυχείων, κανένας ραψωδός.

Μόνο «απορεί και η φύσις, νοερά και πληθύς»,

Για τα παιδιά που τα περιμένει η μάνα τους στην πόρτα της χαμοκέλας, τυλιγμένα στην ξινίλα των σκουπιδιών μετά την περιπλάνηση στις χωματερές, καμιά μυροφόρα να αλείψει τα μικρά σώματα με μύρο.

Η Παναγιά πέρασε 33 χρόνια αγωνίας γιατί ήξερε πως, αυτοί που ακουμπάνε τους λεπρούς δίχως ανατριχίλα, αυτοί που στέκονται απέναντι σε γραμματείς και φαρισαίους, και υπερασπίζονται την πόρνη απ’ το λιθοβολισμό, πρώτα κομματιάζονται με το φραγγέλιο και μετά σταυρώνονται.

Γι αυτούς τους σταυρούς πάντα οι δικαστές ξεπλένουν τα βρώμικα χέρια τους και πάντα οι ίδιοι κρανοφόροι λεγεωνάριοι τρυπάνε πλευρά εσταυρωμένων.

Δε χρειάζεται να πας 2000 χρόνια πίσω.

Εδώ δίπλα και κάθε μέρα, η Ζωή εν Τάφω.

• Ο πίνακας είναι του Γιώργου Γαβριήλ, ζωγράφου κι εκπαιδευτικού, που διώκεται, για το «βλάσφημο» περιεχόμενο των έργων του.
• Το τραγούδι του Γκάτσου, «Μάνα μου», είναι διασκευή του τραγουδιού των Μαρωνιτών της Συρίας και του Λιβάνου, που τώρα σφάζονται αλλά κανένας δε δίνει πεντάρα.