γράφει η Νίνα Γεωργάδου

Μου έκανε την τιμή, στα βράχια των μέσα Λιναριών,  να τον απαθανατίσω την ώρα της απογείωσης. 

Δεν έμαθα ποτέ το όνομά του. 

Μπορεί να ήταν ο Ιωνάθαν Λίβινγκσον, ή ο Γλάρος του Τσέχωφ.

Σίγουρα πάντως όχι η μαμά Κέαρ του Σεπουλβέδα, καθώς δεν φαινόταν καθόλου ετοιμοθάνατος και γύρω δεν υπήρχε καμιά γάτα, που να την λένε Ζορμπά.

Μπορεί πάλι και να τον έλεγαν απλά, Μήτσο ή Αλάνι, όπως τους βαφτίζουν συχνά οι ναυτικοί.

Όπως και να ‘χει, ήταν ένας μαγκιόρος γλάρος, όπως είναι όλοι οι Αιγαιόγλαροι, που ζουν στις ανοιχτές θάλασσες και φωλιάζουν στις απάτητες – ακόμα – βραχονησίδες.

Ένας καθορόαιμος ψαράς, που τσιμπολογά σαρδέλες και γαύρους, δεν πάει ποτέ σε σκουπιδότοπους και δεν καταδέχεται τα ανθρώπινα αποφάγια.

Οι ναυτικοί κάτι ξέρουν που τον βάφτισαν Άλάνι, γιατί ο Αιγαιόγλαρος βγαίνει για ψάρεμα συνήθως τις νύχτες, τότε που τα αφρόψαρα ξεθαρρεύουν και κολυμπάνε, κοπαδιαστά, στην «τσίπα» του νερού. 

Ο Αιγαιόγλαρος είναι ο αριστοκράτης των ανοιχτών θαλασσών και ξεχωρίζει από το σπαθάτο κορμί του, το μεγάλο άνοιγμα των φτερών, τα σκούρα πόδια και το ράμφος που έχει περίπου τα χρώμα των κοραλλιών.

Πρέπει να νοιώθει το αίσθημα της αγάπης, αφού είναι μονογαμικός και αφοσιωμένος στη γλαρίνα του. 

Η απογείωση του είναι ένα θαύμα της αεροδυναμικής, καθώς πάει κόντρα στον άνεμο για να παίρνει τη φόρα της άνωσης που του δίνει η ροή του. 

Και όταν έχει πια απογειωθεί, γίνεται ο πιο σοφός πιλότος, χώνεται στα θερμά ανοδικά ρεύματα του αέρα για να πετάει επί ώρες,  χωρίς σχεδόν να κουνάει καθόλου τα φτερά του.

Στο Γλαρονήσι της Καλύμνου, που είναι  βραχώδες και απάτητο γιατί  περιτριγυρίζεται από ξέρες,  ζουν χιλιάδες Αιγαιόγλαροι και συμβιώνουν, σχεδόν αρμονικά, με τον Μαυροπετρίτη, το γεράκι που μεταναστεύει κάθε χρόνο από τη Μαδαγασκάρη στις βραχονησίδες του Αιγαίου.

Ο Αιγαιόγλαρος γεννά τ’ αυγά του στα χαμηλώματα και χορταίνει την πείνα του με αφρόψαρα.

 Ο Ματροπετρίτης,  που τρέφεται μόνο,  με έντομα και στρουθιά. .έρχεται από την άλλη άκρη της Γης, για να γεννήσει τα αυγά του στους κάθετους, απόκρημνους θαλασσινούς γκρεμούς. .

Έτσι, ο ένας δεν μπαίνει στα χωράφια του άλλου και η συμβίωσή τους, στις μικρές κουκίδες γης που είναι σπαρμένες στις θάλασσες, είναι ειρηνική και αξιοθαύμαστη, όπως δεν είναι των ανθρώπων. 

Λοιπόν το Αλάνι,  μου έκανε την τιμή να τον απαθανατίσω την ώρα της απογείωσης και μαζί του απογειώθηκα κι εγώ.

Σ’ αυτούς τους καιρούς, που ο πόλεμος απλώνεται, σαν τις φωτιές της Δαδιάς και η «δημοκρατία» γιορτάζεται με πανηγυρικούς τους Τ(α)σούλα, κρατιόμαστε πια από τις όμορφες λεπτομέρειες, που ακόμη επιμένουν και που συγγενεύουν συνήθως με τη θάλασσα.