Αποχαιρετισμός στην Εύα που ξεψύχησε στο σχολείο

Σε κλίμα θλίψης και οδύνης  η εκπαιδευτική κοινότητα της Φθιώτιδας αποχαιρετά τη συνάδελφο Ευαγγελία (Εύα) Ζωγραφάκη, μια εκπαιδευτικό που για δύο δεκαετίες υπηρέτησε με αγάπη, συνέπεια και χαμόγελο στο 2ο ΕΠΑΛ Λαμίας. Η Εύα «έφυγε» ξαφνικά το πρωί της Δευτέρας 13 Οκτωβρίου, την ώρα που κατευθυνόταν στο μάθημά της, στο σχολείο που υπήρξε δεύτερο σπίτι της και στο οποίο άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της.

Η ΕΛΜΕ Φθιώτιδας

Η ΕΛΜΕ Φθιώτιδας αποχαιρετά με βαθιά θλίψη μια αγαπητή συνάδελφο, μια εκπαιδευτικό που άφησε την τελευταία της πνοή – κυριολεκτικά – στα σκαλιά του σχολείου όπου υπηρέτησε με αφοσίωση για περίπου είκοσι χρόνια.

Η Εύα, όπως την αποκαλούσαν όλοι, ήταν ένας ζωντανός και δοτικός άνθρωπος, γεμάτη ενέργεια μέσα στο σχολείο, πάντα με διάθεση για χιούμορ και πείραγμα, με ένα χαμόγελο για τους μαθητές της και μια αίσθηση του χιούμορ που συχνά τους αιφνιδίαζε ευχάριστα.

Με τη μεγάλη της εμπειρία στην εκπαίδευση, μπορούσε να αντιληφθεί τις ανάγκες, τις αγωνίες και τις ανησυχίες των παιδιών, καθοδηγώντας τα με διακριτικότητα και σεβασμό. Ήταν ένα αναγνωρισμένο πρόσωπο εμπιστοσύνης, πάντα πρόθυμη να σταθεί δίπλα στους μαθητές της, προστατεύοντας την προσωπικότητά τους.

Στο σύλλογο των καθηγητών, η παρουσία της ήταν πάντα αισθητή· κεφάτη, με τη χαρακτηριστική μπάσα φωνή της να ακούγεται παντού, έδινε το δικό της ξεχωριστό στίγμα. Με το ίδιο κέφι ξεκινούσε κάθε μέρα, μεταδίδοντας θετική ενέργεια σε όλους γύρω της. Ήταν βαθιά περήφανη για τα παιδιά της, τα οποία μεγάλωσε σχεδόν μόνη, και σήμερα και τα δύο είναι φοιτητές.

Όλοι οι συνάδελφοι που υπηρέτησαν στο 2ο ΕΠΑΛ Λαμίας είναι συντετριμμένοι από την απώλεια της συναδέλφου τους. Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι «χάθηκε η Εύα» από τη δική τους σχολική οικογένεια, τόσο απρόσμενα και άδικα. Σίγουρα το σχολείο θα είναι πιο φτωχό χωρίς την καθημερινή παρουσία της και το κενό που αφήνει πίσω της είναι μεγάλο.

Η ΕΛΜΕ Φθιώτιδας, με σεβασμό στη μνήμη της, εκφράζει τα πιο θερμά συλλυπητήρια στα παιδιά και στους οικείους της και εύχεται δύναμη και κουράγιο σε αυτές τις δύσκολες στιγμές.

«Ήταν πάντα δίπλα στους μαθητές της»

Όπως αναφέρουν οι συνάδελφοί της, η Εύα υπήρξε παράδειγμα δασκάλας και ανθρώπου. Είχε την ικανότητα να καταλαβαίνει τις ανησυχίες και τις ανάγκες των μαθητών, να τους καθοδηγεί με διακριτικότητα και αγάπη, να τους προστατεύει χωρίς ποτέ να τους εκθέτει.

«Ήταν πάντα εκεί – με μια καλή κουβέντα, με χιούμορ, με ενδιαφέρον. Ήξερε να πλησιάζει τα παιδιά, να τα εμπνέει, να τα κάνει να πιστέψουν στον εαυτό τους», λένε συγκινημένοι όσοι τη γνώριζαν.

Η παρουσία της ήταν το στίγμα του σχολείου: ζωντάνια, γέλιο, αλληλεγγύη. Με την χαρακτηριστική φωνή και το αστείρευτο χαμόγελο, έδινε κουράγιο σε όλους.

Το σχολείο «της ζωής της»

Το 2ο ΕΠΑΛ Λαμίας ήταν το δεύτερο σπίτι της. Εκεί πέρασε τα πιο δημιουργικά χρόνια της καριέρας της, εκεί γνώρισε γενιές μαθητών που τη θυμούνται με ευγνωμοσύνη.

«Ήταν ο άνθρωπος που έμπαινε στην τάξη και αμέσως άλλαζε η ατμόσφαιρα. Το μάθημα γινόταν χαρά. Είχε αυτή τη σπάνια ικανότητα να κάνει τους μαθητές να θέλουν να μάθουν», περιγράφουν πρώην μαθητές της.

«Έφυγε όπως έζησε – μέσα στο σχολείο, ανάμεσα στους μαθητές της»

Ο αιφνίδιος θάνατός της είναι μια τραγική υπενθύμιση της προσφοράς και της αυταπάρνησης των ανθρώπων της εκπαίδευσης — εκείνων που αφιερώνουν τη ζωή τους στα παιδιά των άλλων, συχνά ξεχνώντας τον εαυτό τους.

Η Εύα «έφυγε» εκεί όπου ανήκε, στο σχολείο, μέσα στους μαθητές της, με το βλέμμα στραμμένο στη γνώση και στη ζωή.

Η απώλειά της αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό. Η μνήμη της, όμως, θα μείνει ζωντανή στα πρόσωπα των παιδιών που δίδαξε, στις φωνές των συναδέλφων που γέλασαν μαζί της, στους διαδρόμους του σχολείου που ακόμη αντηχούν τη φωνή της.

Η Εύα δεν ήταν απλώς μια δασκάλα. Ήταν μια ψυχή που δίδασκε ζωή. Και γι’ αυτό, δεν θα ξεχαστεί ποτέ.