"H εξέγερση των ανθρακωρύχων στο Αλιβέρι": Σαν σήμερα, 7 Αυγούστου 1933, οι ανθρακωρύχοι στο Αλιβέρι Εύβοιας αρχίζουν απεργία, με αίτημα την αύξηση των άθλιων μισθών τους και την καταβολή των χρωστούμενων δεδουλευμένων τους.

Τα λιγνιτωρυχεία Αλιβερίου λειτουργούν τουλάχιστον απο απο το 1894.

Ο λιγνίτης μεταφερόταν με βαγόνια στο λιμάνι Αλιβερίου και από εκεί αλλού με πλωτά μέσα.

Το 1924, έγινε μία μεγάλη απεργία.

Τότε, εμφανίστηκε το πρώτο συνδικάτο στο λιγνιτωρυχείο.

Οι συνθήκες εργασίας ήταν άθλιες, το ίδιο και οι μισθοί. Το υψηλότερο μεροκάματο ήταν 40 δραχμές.

Το 1933, εμφανίστηκε και πρόβλημα καταβολής δεδουλευμένων.

Ορισμένοι ανθρακωρύχοι ήταν απλήρωτοι για ένα εξάμηνο. Και αυτοί που πληρώνονταν, πληρώνονταν με κουπόνια, τα οποία οι έμποροι του Αλιβερίου τα εξαργύρωναν στη μισή τιμή.

Η πείνα και η εκμετάλλευση-ενω η εταιρεία συσσώρευε κέρδη-ανάγκασαν τους 500 εργαζόμενους να κινητοποιηθούν.

Ιδιοκτήτης τότε ήταν ο Εμπειρίκος, διευθυντής ο Γρυπάρης και αστυνομικός διευθυντής Κύμης ο Απαλός.

Το καλοκαίρι του 1933, έπεσαν οι πρώτες 50 υπογραφές για να δημιουργηθεί σωματείο.

Την άλλη μέρα και ενώ το ιδρυτικό καταθέτονταν στο πρωτοδικείο Χαλκίδας,η εταιρεία απολύει τα μέλη του.

Έτσι, προγραμματίζεται συγκέντρωση στα γραφεία της εταιρείας.

Ο διευθυντής Γρυπάρης ειδοποιεί την χωροφυλακή, η οποία έφερε ενισχύσεις και από την Κύμη, με επικεφαλής τον υπομοίραρχο Πηλό.

Οι εργάτες καταφέρνουν να περάσουν μέσα απο τα εμπόδια των δυνάμεων καταστολής και επιδίδουν τα αιτήματα τους.

Η απεργία ξεκίνησε σαν σήμερα, 7 Αυγούστου 1933.

Την τέταρτη μέρα της απεργίας, 10 Αυγούστου, οι εργάτες πραγματοποίησαν πορεία, μαζί με τις οικογένειές τους, προς το χώρο του ανθρακωρυχείου, παρά την απαγόρευση της αστυνομίας.

Μπροστά στη διαδήλωση ήταν οι γυναίκες και τα παιδιά των ανθρακωρύχων.

Όταν έφτασαν στο ανθρακωρυχείο, η αστυνομία και οι φύλακες άνοιξαν πυρ.

Σε βάρος των απεργών έπεσαν περίπου 100 πυροβολισμοί.

20 τραυματίστηκαν.

Ένας από αυτούς θα υποκύψει στα τραύματά του στο νοσοκομείο.

Μερικοί έμειναν ανάπηροι για όλη τους τη ζωή.

Η οργή και η αγανάκτηση εξαπλώνονται σε όλη την περιοχή.

Το αστικό κράτος στέλνει την επιθεώρηση εργασίας και ταυτόχρονα εφημερίδες αρχίζουν φημολογία για υποκίνηση της απεργίας από "κομμουνιστικά στοιχεία της Ενωτικής Συνομοσπονδίας".

Φυσικά, κομμουνιστές εργάτες της Ενωτικής Συνομοσπονδίας, μαζί με τον υποψήφιο Δήμαρχο Χαλκίδας, τον ράπτη Νικολόπουλο, είχαν βρεθεί στο πλευρό των εργατών, είχαν περιοδεύσει σε χωριά της περιοχής όπου μάλιστα η αστυνομία, επιχείρησε να τους συλλάβει αλλά δεν τα κατάφερε γιατί μπήκαν μπροστά οι κάτοικοι.

Όμως, η πραγματική αιτία της απεργίας ήταν η πείνα και οι άθλιες συνθήκες εργασίας.

Παρέμβαση υπέρ του εργοδότη έκανε ακόμα και ο δεσπότης Κύμης, που κάλεσε τους έργατες να μην δημιουργούν "ταραχές".

Η επιχείρηση προσπάθησε να φέρει απεργοσπάστες απο άλλες περιοχές, όμως οι απεργοί-με την συμπαράσταση των κατοίκων-ακύρωσαν το σχέδιο.

Η αντοχή των απεργών κάνει γνωστό τον αγώνα τους. Το θέμα φτάνει στην Βουλή, ο τύπος αρχίζει να γράφει για το κάτεργο στο Αλιβέρι.

Ο Εμπειρίκος αναγκάζεται να πληρώσει τα δεδουλευμένα και να κάνει δεκτά τα αιτήματα των ανθρακωρύχων.

Η απεργία νίκησε.

Μετά την απεργία συνελήφθησαν ως υποκινητές ο Νικολόπουλος και ένας κομμουνιστής συνδικαλιστής της Ενωτικής Συνομοσπονδίας.

Οι αγώνες συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια.

ΠΗΓΗ: Praxis Review