Τις τελευταίες ημέρες αμέτρητα και εκτεταμένα ρεπορτάζ έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο, τις εφημερίδες, τα κανάλια και κάθε δημοσιογραφικό μέσο, σχετικά με την ομολογία της Ε. Μουρτζούκου για τη δολοφονία τεσσάρων βρεφών. Λεπτομέρειες από τις καταθέσεις, τις ανακρίσεις και το χρονικό των αποτρόπαιων πράξεων πλασάρονται ολημερίς, καθιστώντας το λαό συμμέτοχο στην πιο σκληρή υπόθεση των τελευταίων ετών. Το κυνήγι της τηλεθέασης και των πωλήσεων από τους μεγαλοεπιχειρηματίες ιδιοκτήτες των ομίλων ενημέρωσης υπαγορεύει να ξεζουμίζεται κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια, εθίζοντας τους αποδέκτες στην ωμή φρίκη.

Όμως η υπερβολική προβολή της συγκεκριμένης υπόθεσης υπηρετεί έναν ακόμα στόχο, τον αποπροσανατολισμό από το κυβερνητικό έργο, και κύρια το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που προστέθηκε πρόσφατα στην πληθώρα από τα αίσχη στα οποία πρωταγωνιστούν οι «άριστοι» της Νέας Δημοκρατίας. Η κυβέρνηση της Δεξιάς επιθυμεί να συγκαλύψει τις εγκληματικές της ευθύνες, βάζοντας σε τροχιά το γνωστό της πλέον σχέδιο απόκρυψης πληροφοριών, δίωξης και φίμωσης μαρτύρων, ανακατεύθυνσης του δημόσιου διαλόγου σε άλλα ζητήματα, ενώ στο τελευταίο ιδιαίτερα κομμάτι βασικός συνεργός της Νέας Δημοκρατίας είναι το μιντιακό κατεστημένο. Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, που μέχρι πρότινος πρόβαλλαν τη βρεφοκτόνο σε δεκάδες συνεντεύξεις στις οποίες οι διάφορες τηλεπερσόνες χαριεντίζονταν μαζί της, τώρα παραδίδουν μαθήματα «αρετής και ηθικής» και ταυτόχρονα ενεργοποιούν τους πιο βάρβαρους κοινωνικούς αυτοματισμούς. Σοβαρά ερωτήματα εγείρονται και σε ό,τι αφορά τις κυβερνητικές ευθύνες για τους διορισμούς στην ιατροδικαστική υπηρεσία της Πάτρας, η οποία και στην περίπτωση της Ρ. Πισπιρίγκου είχε αποδώσει τους θανάτους των παιδιών σε παθολογικά αίτια, υποδεικνύοντας πως ο βούρκος της εξαχρείωσης μπορεί να είναι ακόμα βαθύτερος.

Για την ουσία των πραγμάτων όμως, η υπόθεση των δολοφονιών τόσων βρεφών δεν είναι μια ακόμα πληροφορία προς κατανάλωση από τις μάζες, αλλά σύμπτωμα της προχωρημένης σήψης της κοινωνικής τάξης πραγμάτων που υπερασπίζονται οι κυβερνήσεις, τα αστικά κόμματα και οι μιντιακοί τους κολαούζοι.

Για τα συμφέροντα μιας χούφτας πλουσίων και των δυτικών πατρώνων τους έχει καταδικαστεί η ελληνική επαρχία στην πιο σκληρή ερήμωση και αφάνεια, χωρίς προνοιακές δομές, με το λαό εγκαταλελειμμένο στη φτώχεια και την αμορφωσιά, σε καταστάσεις πλήρους εξαθλίωσης. Η κοινωνία δεν μπορεί παρά να καθρεφτίζει το ποιόν αυτών που την κυβερνούν, και το καπιταλιστικό σύστημα σήμερα κυβερνάται από τους γενοκτόνους των δεκάδων χιλιάδων δολοφονημένων παιδιών της Παλαιστίνης. Σε μια κοινωνία όπου η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία, το ερώτημα δεν είναι γιατί ξεσπάνε υποθέσεις τέτοιας βαρβαρότητας, αλλά πότε θα ξεσπάσει η επόμενη.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος