ΠΗΓΗ: Κυκλοθυμικός

Μιας και είναι της επικαιρότητας η λέξη τρομοκρατία, ας βάλουμε σε μια σειρά τι είναι τρομοκρατία στην σύγχρονη Ελλάδα.

Τρομοκρατία λοιπόν είναι να μπαίνεις σε ένα τρένο και να μην ξέρεις αν θα φτάσεις ζωντανός στον προορισμό σου. Να έχεις χάσει το παιδί σου, τον σύντροφο σου, τους γονείς σου, τα αδέρφια σου, τους φίλους σου σε ένα τέτοιο τρένο και η δικαιοσύνη να σε εμπαίζει εδώ και 3 χρόνια.

Τρομοκρατία είναι να αργοπεθαίνεις από covid εκτός ΜΕΘ. Να μην έχεις λεφτά να κάνεις μια επέμβαση στο δημόσιο σύστημα υγείας. Να περιμένεις το ασθενοφόρο 90 λεπτά και να αναγκάζεσαι τελικά να καλέσεις ιδιωτικό. Να λιώνεις κάθε μέρα από την κατάθλιψη επειδή δεν μπορείς να πληρώσεις έναν ψυχολόγο. Να πεθαίνεις από καρκίνο επειδή δεν είχες τα λεφτά να κάνεις εκείνη την εξέταση νωρίς που ίσως να τον έπιανες σε αρχικό στάδιο.

Τρομοκρατία είναι να έχεις παιδί με νοητική υστέρηση και να μην ξέρεις τι θα απογίνει αν τυχόν πάθεις κάτι. Να πρέπει ζεις με το άγχος πως θα βγει ο μήνας επειδή δεν έχεις να πληρώσεις τις θεραπείες του.

Τρομοκρατία είναι να βγαίνεις βόλτα και να τρως ξύλο επειδή δεν έστειλες ένα SMS. Να σαπίζεις στην φυλακή επειδή έτυχε να είσαι αναρχικός ή φτωχοδιάβολος. Να μην ξέρεις σε τι ψυχική κατάσταση είναι ο μπάτσος που βρίσκεται απέναντί σου και αν είναι ικανός στην καλύτερη να σου φορτώσει τον μισό ποινικό κώδικα, στην χειρότερη να σε σαπίσει στο ξύλο ή να βγάλει το όπλο του όπως στον Αλέξη. Να σου παίρνουν το σπίτι επειδή πρέπει να πληρώσεις 3 φορές το δάνειο που πήρες πριν 10 χρόνια. Να πηγαίνεις super market και να αφήνεις πράγματα στο ταμείο επειδή δεν έφτασαν τα χρήματα όσο μέσα σου νιώθεις ντροπή που σε κοιτάνε οι υπόλοιποι, αντί να νιώσεις οργή που σε κατάντησαν έτσι.

Τρομοκρατία είναι να είσαι γονιός και να τρομάζεις μην αρρωστήσει το παιδί σου επειδή δεν έχεις που να το αφήσεις. Να το βλέπεις να μεγαλώνει και εσύ να λείπεις επειδή πρέπει να δουλεύεις 10ωρα ή να κάνεις 2 δουλειές για να βγει ο μήνας. Να πηγαίνεις σε ένα εργασιακό κάτεργο που όταν έρχονται μιλημένοι οι επιθεωρητές εργασίας να σε κρύβουν σε αποθήκες και τουαλέτες λες και είσαι κανάς κλέφτης. Να μην σε πληρώνουν υπερωρίες, να σε απειλούν για να τους δώσεις πίσω το δώρο των Χριστουγέννων, να σου δίνουν ψίχουλα και να φοβάσαι να φύγεις επειδή εκεί έξω η αγορά εργασίας είναι μια ατελείωτη ζούγκλα.

Τρομοκρατία είναι να περιμένεις στον καύσωνα, το κρύο και την βροχή ένα λεωφορείο για να πας στην δουλειά σου ή να επιστρέψεις σπίτι και αυτό να μην έρχεται ποτέ επειδή χάθηκε το δρομολόγιο ή να περιμένεις το επόμενο σε 20’-30’ γιατί το προηγούμενο το έχασες για λίγο. Να σπαταλάς 3 ώρες από την ζωή σου στους δρόμους γεμάτος στρες, θυμό και ένταση λες και δεν σου έφτανε όλο το υπόλοιπο που βιώνεις στην καθημερινότητα σου.

Τρομοκρατία είναι να βλέπεις τους γονείς σου να μεγαλώνουν και να βουρκώνουν όταν τους δανείζεις εσύ λεφτά για να βγει ο μήνας, παρά το ότι δούλεψαν 40 χρόνια και έχουν δώσει έναν σκασμό λεφτά για εισφορές. Να φτύνεις αίμα για να τελειώσεις ένα δημόσιο πανεπιστήμιο και τελικά να έρχεται το πλουσιόπαιδο από το ιδιωτικό αναβολάδικο και να σου τρίβει το πτυχίο του στην μούρη σου.

Τρομοκρατία είναι να είσαι δάσκαλος και μέχρι τον Σεπτέμβρη να μην γνωρίζεις σε ποιο μέρος της Ελλάδας θα βρεθείς. Να κλείνεις συμφωνίες με τα ντόπια καθάρματα ότι από Μάη πρέπει να ζεις σε αντίσκηνο γιατί την τρόγλη που σου νοίκιασαν θα την κάνουν Airbnb για τους τουρίστες. Να ζεις στην Αθήνα και να δίνεις σχεδόν όλο το μηνιάτικό σου για ένα υπερυψωμένο δυάρι σε μια πολυκατοικία της δεκαετίας του ’70 και να λες και ευχαριστώ που έχει 2 χρόνια να σου αυξήσει το νοίκι.

Τρομοκρατία είναι να είσαι γιατρός, παιδαγωγός, νοσηλευτής, ψυχολόγος, να έχεις βγάλει τα μάτια σου στο διάβασμα, να προσφέρεις στην ανθρωπότητα και τελικά σοβαρές αυξήσεις να παίρνουν οι Μητροπολίτες. Εκείνοι που σου λένε ότι ταπεινότητα είναι να ζεις με τα λίγα και έχει ο θεός.

Τρομοκρατία είναι να μην μπορείς να μιλήσεις με την σύντροφό σου τα βράδια από την κούραση και τον εκνευρισμό, να ζεις στο ίδιο σπίτι με τον άνθρωπο σου και οι μέρες να περνάνε χωρίς νόημα αφού η καθημερινότητα σου είναι ένας αποκλειστικός αγώνας επιβίωσης. Να κάνεις μήνες να βγεις με τους φίλους σου ή όταν βγαίνεις να θες απλά να κοιμηθείς από το burn out των συνεχόμενων 10ωρων όλη την εβδομάδα.

Τρομοκρατία είναι να θεωρείς τα ταξίδια πολυτέλεια και περιττό έξοδο λες και γεννήθηκες απλά για να παράγεις αγαθά και υπηρεσίες για λογαριασμό άλλων, όσο αυτοί οι άλλοι αράζουν στο κότερο τους ή στην ιδιωτική τους πισίνα μέχρι να έρθουν ηλιοκαμμένοι να σε απολύσουν, γιατί δυστυχώς δεν έπιασες τους στόχους που σου είχαν θέσει.

Τρομοκρατία είναι τα παιδιά που αυτοκτονούν επειδή δεν βλέπουν μέλλον στην ζωή τους και τα υπόλοιπα συνομήλικά τους που καθημερινά λουμπενοποιούνται αφού μεγαλώνουν με την λογική ότι τελικά αυτός που επιβιώνει είναι ο πιο δυνατός. Εκείνος που θα βγάλει φράγκα με κάθε τρόπο. Είναι τα 15χρονα που σπρώχνουν πρέζα.

Τρομοκρατία είναι να αναγκάζεσαι να παρατάς τα όνειρα σου για να κάνεις μια δουλειά που σιχαίνεσαι. Οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια από το κλάμα, την αϋπνία, τα ψυχοσωματικά.

Τρομοκρατία είναι να σε πνίγουν έξω από την Πύλο, να περνάει πάνω από το κεφάλι σου ένα κρατικό σκάφος του λιμενικού και να στο πολτοποιεί. Να είσαι γυναίκα και να κυκλοφορείς με το κλειδί στα δάκτυλα τα βράδια γιατί δεν υπάρχει κανένας να σε προστατεύσει. Επειδή αυτό που μαθαίνουν σε τούτο τον τόπο είναι ότι δεν είσαι μια ξεχωρίστή ανθρώπινη οντότητα αλλά το κτήμα του κάθε καθάρματος.

Και επειδή από την λίστα που σου έχω γράψει βλέπω πάνω από τα μισά να τα βιώνω και γω, σαν πολλή τρομοκρατία δεν έχουμε στην ζωή μας; Γιατί τρομοκρατία τελικά είναι ο καπιταλισμός και το σύστημα που υπηρετούν όλοι εκείνοι που από χθες θυμήθηκαν την δημοκρατία και την προστασία της ζωής του συνανθρώπου τους. Τελικά ίσως η ανθρώπινη ζωή έχει αξία μόνο αν είσαι με το μέρος τους…

Και κάτι τελευταίο… θέση όσων γράφουμε σε τούτη την σελίδα είναι ότι η πάλη των τάξεων δεν γίνεται με γκαζάκια και κουκούλες, ούτε δια αντιπροσώπων. Η πάλη των τάξεων γίνεται μαζικά από τον λαό, από εργάτες που απέργησαν, από φοιτητές που κατέλαβαν τις σχολές τους, από γειτονιές που αυτοοργανώθηκαν, από ανθρώπους που έμαθαν να αγωνίζονται συλλογικά. Η πάλη των τάξεων δεν είναι υπόθεση μιας χούφτας ανθρώπων και η εξουσία ποτέ της δεν φοβήθηκε μεμονωμένες πράξεις. Αυτό που πραγματικά φοβάται είναι ένας λαός που οργανώνεται. Έναν κόσμο της εργασίας που σταματά την παραγωγή με απεργίες. Φοιτητές που υπερασπίζονται τα πανεπιστήμιά τους με καταλήψεις. Γειτονιές που δημιουργούν αυτοοργανωμένα στέκια, συλλογικές κουζίνες, συνελεύσεις και δίκτυα αλληλεγγύης. Ανθρώπους που μαθαίνουν να αποφασίζουν οι ίδιοι για τις ζωές τους, χωρίς αρχηγούς και χωρίς μεσάζοντες.

Η πραγματική δύναμη βρίσκεται στη συλλογική δράση. Στη μαζική ανυπακοή. Στην αλληλεγγύη που κάνει έναν εργαζόμενο να μην είναι μόνος απέναντι στο αφεντικό, έναν ενοικιαστή απέναντι στον ιδιοκτήτη, έναν φοιτητή απέναντι στην κρατική καταστολή. Εκεί γεννιέται η δυνατότητα της κοινωνικής αλλαγής.

Η ταξική πάλη δεν είναι θέαμα. Είναι η καθημερινή, επίμονη και συλλογική σύγκρουση της κοινωνίας με κάθε μορφή εκμετάλλευσης και εξουσίας. Και ίσως εδώ είναι και η τεράστια ευθύνη της οργανωμένης Αριστεράς. Στο ότι αντί να καταφέρει να εμπνεύσει τον λαό, να του δώσει την κατεύθυνση της ανυπακοής και της αντίστασης, τον έχει κάνει να ελπίζει στην ανατροπή μέσω αντιπροσώπων και ενεργειών που στο τέλος της ημέρας πέρα από κρότο και ένα πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες, δεν αλλάζει τίποτα στην καθημερινότητα τους.