Γράφει ο Χρήστος Δ. Τουρτούρας - Καθηγητής Παιδαγωγικής ΠΤΔΕ/ΑΠΘ

Προχθές, γίναμε μάρτυρες ενός ακόμη γεγονότος που στάθηκε αρκετό να ηλεκτρίσει τα δημοκρατικά κύτταρα μιας κοινωνίας που τελεί υπό νεοφιλελεύθερη κατοχή. Αφορά το θλιβερό συμβάν του θανάτου 15 μεταναστών και του σοβαρού τραυματισμού αρκετών άλλων στην προσπάθειά τους να βρουν καταφύγιο στη χώρα μας, περνώντας από τα θαλάσσια σύνορά μας.

Στην πρόσφατη, λοιπόν, Συνέντευξη Τύπου και σε ερώτηση του δημοσιογράφου Χρήστου Αβραμίδη, αν η επέμβαση του Λιμενικού ήταν ενέργεια διάσωσης των μεταναστών -τους οποίους εντόπισε εντός των θαλάσσιων συνόρων μας- ή αποτροπής τους να εισέλθουν σε αυτά, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επιχείρησε για μια ακόμη φορά να αποφύγει την απάντηση, ακολουθώντας τη γνωστή πολιτικάντικη, χρόνια μαθημένη τακτική της θεωρητικοποίησης ενός γεγονότος, όταν δεν υπάρχει καμία δυνατότητα ορθολογικής ή, έστω, αληθοφανούς απάντησης επ’ αυτού. Επέλεξε, έτσι, κοινοτυπίες περί της αποστολής του Λιμενικού να προφυλάγει τα εθνικά σύνορα από οποιαδήποτε προσπάθεια εισβολής σε αυτά και άλλες τέτοιες γενικότητες. Σπεύδοντας, επίσης, να φανεί αρεστός στα ακροδεξιά διευρυμένα ακροατήρια της παράταξής του, τόνισε ότι η κυβερνητική γραμμή δεν επιτρέπει καμία παραβίαση των συνόρων μας από παράνομους μετανάστες. Ωστόσο, όταν η ερώτηση του δημοσιογράφου έγινε αιχμηρότερη και εστίασε ακόμη περισσότερο σε ζητήματα διαχείρισης της ανθρώπινης ζωής, θέτοντας το ζήτημα της παράνομης (πιο εύστοχα εγκληματικής)1 ενέργειας του Λιμενικού -αφού στη συγκεκριμένη περίπτωση οι μετανάστες είχαν ήδη περάσει στα θαλάσσια σύνορά μας, οπότε, σύμφωνα με τις Διεθνείς Συμβάσεις, θα έπρεπε να υπάρξει αντίδραση διάσωσης και όχι αποτροπής τους από το Λιμενικό- ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απέφυγε εκ νέου την απάντηση, μεταφέροντας τη συζήτηση σε ένα άλλο πεδίο αντιπαράθεσης με τον δημοσιογράφο. Επέλεξε, λοιπόν, την εκδραμάτιση και στο πλαίσιο μιας ανεξήγητης υπερευαισθησίας και αναντίστοιχης με την περίσταση ευθιξίας, αναλώθηκε σε συστάσεις περί δεοντολογίας που μεταβλήθηκαν ξαφνικά σε ξεκάθαρες προειδοποιήσεις (απειλές θα λέγαμε εμείς και σε πείσμα της διαφορετικής άποψης του κυβερνητικού εκπροσώπου επ’ αυτού) προς τον κ. Αβραμίδη για περαιτέρω νομικές κυρώσεις, σε αυταρχικού τύπου αφαίρεση του λόγου και σε εξύβριση, χαρακτηρίζοντας τον δημοσιογράφο «θρασύδειλο». Ωστόσο, θυμίζουμε ότι οι απειλές/προειδοποιήσεις εκστομίσθηκαν στο πλαίσιο μιας γενικότερης αλαζονείας που χαρακτηρίζει ιστορικά την εξουσία και τους εκπροσώπους της, αλλά και μιας τυπικής ή άτυπης «ασυλίας» που απολαμβάνει ο εν λόγω κυβερνητικός εκπρόσωπος,όντας στέλεχος και μέλος των επιτελείων της κυβέρνησης με ό,τι κι αν μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο.

Αντιλαμβάνεται κανείς, λοιπόν, ότι ο παραπάνω χαρακτηρισμός (περί θρασυδειλίας) μάλλον επιστρέφεται σε εκείνον που τον εκστόμισε και όχι στον αρχικό αποδέκτη, ο οποίος υπηρετεί με παρρησία και απαρέγκλιτα τη δημοσιογραφία ως λειτούργημα, χωρίς να υποστέλλει τη σημαία απέναντι σε κέντρα εξουσίας και τους αυταρχικούς τους εκπροσώπους.

Τέλος, πρέπει να αναφερθεί ότι η τακτική του κυβερνητικού εκπροσώπου να εκτρέπει τη συζήτηση από τις αρχικές στοχεύσεις -επιλέγοντας συχνά πυκνά δραματοποιήσεις, πικρόχολη ειρωνεία, στοχοποίηση του κ. Αβραμίδη με αναφορές στο πολιτικό του παρελθόν, προσβολές χωρίς καθόλου πνεύμα και επενδυμένες με αποτυχημένο και ανατριχιαστικό χιούμορ- μπορεί να αποτελεί δοκιμασμένη επιλογή επιτυχίας στο πολιτικό συνάφι, ενίοτε ωστόσο, αφυπνίζει συνειδήσεις, εγείρει χειραφετητικά αντανακλαστικά και λειτουργεί «μπούμερανγκ» προς εκείνους που την επιλέγουν. Σε μια τέτοια συνθήκη, αξίζει να προσέξει ο εκάστοτε πολιτικάντης μην βρεθεί ο ίδιος στο εδώλιο του κατηγορουμένου και, μάλιστα, σε μαζικό λαϊκό δικαστήριο που θα είναι και το πιο άτεγκτο και τρομερό. Τότε θα δούμε, πόσο χρήσιμη θα είναι η δικηγορική ιδιότητα του κυβερνητικού εκπροσώπου, όπως την επικαλέστηκε εκφοβιστικά ο ίδιος, κλείνοντας με νόημα το μάτι προς τον κ. Αβραμίδη.

Ας έχει ο καθένας στο μυαλό του ότι, όταν η εξουσία απειλεί τα παιδιά του λαού, ο λαός εξεγείρεται… και η εξουσία, με συνοπτικές διαδικασίες αλλάζει χέρια…!

Υ.Γ. Δεν πρέπει να παραλείψω να αναφέρω ότι τον Χρήστο Αβραμίδη είχα την τύχη να τον γνωρίζω από τις προπτυχιακές του ακόμα σπουδές στο Τμήμα, όπου υπηρετώ ως καθηγητής Παιδαγωγικής. Οι απεριόριστες δυνατότητές του, η ταχύτητα σκέψης και η άρτια πολιτική του συγκρότηση από την αρχή της ακαδημαϊκής του πορείας, με συγκίνησαν και αποτέλεσαν την αιτία να αποδεχθώ την εποπτεία της μεταπτυχιακής του εργασίας και σε δεύτερο χρόνο τη συμπερίληψή μου στην επταμελή επιτροπή αξιολόγησης του διδακτορικού του. Θεωρώ ότι δεν διαψεύστηκα σε καμία περίπτωση για την εμπιστοσύνη που του έδειξα.

1 Αυτό προκύπτει από τις καταθέσεις αρκετών δύστυχων ανθρώπων που κατάφεραν να παραμείνουν στη ζωή, σύμφωνα με τους οποίους το σκάφος του Λιμενικού προέβη σε βίαιους ελιγμούς γύρω από τη λέμβο των μεταναστών και στο τέλος την εμβόλισε, σκορπώντας τον πανικό μεσοπέλαγα και μέσα στο σκοτάδι της νύχτας. Τα ιατροδικαστικά πορίσματα επιβεβαίωσαν τη σφοδρότητα της σύγκρουσης [βλ. Κατσάκος, Π. (2026). Μπαζώνουν την αλήθεια και στη Χίο. Αναρτήθηκε στις 5/2/2026, στο: https://www.rosa.gr/editorial/bazonoun-tin-alitheia-kai-sti-chio/]. Οι βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και τα διαμελισμένα σώματα που ανασύρθηκαν από το νερό, κάθε άλλο παρά σε πνιγμό παραπέμπουν, διαψεύδοντας την επίσημη κυβερνητική εκδοχή. Αντιθέτως, καταδεικνύουν απερίφραστα εγκληματικού χαρακτήρα επέμβαση διά εμβολισμού. Επιπλέον, η διακοπή της λειτουργίας των καμερών του σκάφους του Λιμενικού κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, ενισχύει ακόμη περισσότερο την παραπάνω άποψη [βλ. Newsroom Rosa (2026). Τραγωδία στη Χίο: Με σοβαρές κακώσεις τα θύματα–Η κατάσταση των επιζώντων. Αναρτήθηκε στις 5/2/2026, στο: https://www.rosa.gr/koinonia/tragodia-sti-chio-me-kranioegkefalikes-kakoseis-ta-thymata-i-katastasi-ton-epizonton/].

Χρήστος Δ. Τουρτούρας

Καθηγητής Παιδαγωγικής

ΠΤΔΕ/ΑΠΘ