Τι (να) κάνουμε;

Γράφει ο Θανάσης Αλεξίου*

Μετά από 50 ημέρες στα μπλόκα, μέσα στο κρύο και το αγιάζι οι αγρότες αποχωρούν από τους δρόμους, μόνοι και έρημοι. Σαν ο αγώνας τους μέσα μάλιστα από προχωρημένες μορφές αυτοοργάνωσης, "τα μπλόκα", να μην αφορούσε κανέναν άλλο. Ούτε τους άλλους εργαζόμενους, ούτε την πόλη, ούτε τους καταναλωτές. Το ερώτημα που μπαίνει τώρα είναι τι θα γίνει με την οργή, την απογοήτευση και την αγανάκτηση του αγροτικού κόσμου, των πρωτογενών παραγωγών, που βλέπει μαζί με τη καταστροφή του βιου τους, την "έξοδο" και την προλεταριοποίηση;

Έτσι η αδυναμία μας, η αδυναμία της κοινωνίας και των οργανώσεών της να συντονίσει αυτούς τους αγώνες με τον αγώνα στις πόλεις για δουλειά, υγεία, εκπαίδευση και προσιτές τιμές στα κοινωνικά αγαθά θα φανεί ως δυσπιστία στην ίδια τη συλλογική δράση, σαν οι κοινωνικοί αγώνες να είναι μάταιοι, να μην μπορούν κεφαλαιοποιηθούν, να αποδώσουν είται αφορά τους αγρότες, είτε τους εργάτες της Λάρκο, είτε τον αγώνα των εκπαιδευτικών κατά της αξιολόγησης, τον αγώνα κατά των διαγραφών στα πανεπιστήμια κ.ά.

Να γιατί η κοινωνία αναζητά εναγωνίως εκπροσώπους για τα προβλήματά της!

*Ο Θανάσης Αλεξίου είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK