ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΗΡΘΑ ΚΑΙ ΣΕ ΒΡΗΚΑ, ΚΑΤΩ ΣΤΟ ΠΕΡΑΜΑ

Γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Το κάλεσμα των λιμεναργατών στο Πέραμα, πέρασε από τα λόγια στην πράξη κι από τα πληκτρολόγια στους ντόκους.

Ο θάνατος δεν ξεφορτώθηκε, από το Ever Golden. Τα φονικά όπλα των σιωναζί παρέμειναν στ’ αμπάρια.

Γιατί το Πέραμα ξέρει από προσφυγιά και άδικο θάνατο και οι λιμενεργάτες ξέρουν ότι το μεροκάματο του τρόμου δεν μπορεί να ξεφορτώνει κι άλλο τρόμο.

Το Πέραμα των προσφύγων, των καραβομαραγκών και των αχτένιστων γυναικών. .

Πάνω στο λόφο του Περάματος, που πριν αιώνες λεγόταν Αμφιάλη, έστησε ο Ξέρξης το θρόνο του, να δει τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Είδε την ήττα του.

Ο θρόνος του Ξέρξη έμεινε, ο Ξέρξης έφυγε, η Ιστορία κύλησε και όταν στην απέναντι όχθη του Αιγαίου έγινε η μεγάλη σφαγή, οι Μικρασιάτες πρόσφυγες που έφτασαν στον Πειραιά, έστησαν στο Πέραμα τη φαβέλα τους, τσαρδάκια, παράγκες και καλύβες.

Προηγούμενως πέρασαν από ‘το νησί του τρελών’.

Η μικρή νησίδα ανάμεσα Πέραμα και Σαλαμίνα, που δεν ξεπερνά σε μέγεθος ένα μεγάλο καράβι και που τώρα ξεπουλιέται απ’ το ΤΑΙΠΕΔ, πρώτα φιλοξένησε, ως λοιμοκαθαρτήριο, τους χολεριασμένους και μετά, πάνω από 100000 πρόσφυγες.

Οι πιο πολλοί βρήκαν απάγκιο στο Πέραμα.

Το ‘νησί των τρελών’ κράτησε πάνω του, εκτός από τη νωπή φρίκη της σφαγής και του διωγμού, ένα στρώμα από όστρακα, απ’ τον καιρό που οι Φοίνικες τα ψάρευαν εκεί κι έφτιαχναν πορφύρα. Όμως τώρα πουλιέται ως ασύμφορη Ιστορία.

Οι πρόσφυγες από την Προύσα, το Ικόνιο, την Πόλη και τη Σμύρνη, έστησαν στο Πέραμα το πρώτο καρνάγιο. Έπειτα ήρθαν κι άλλοι απ’ τα νησιά, έμαθαν να συμβιώνουν πολλών λογιών άνθρωποι και να νοιώθουν πως ένας τόπος σε φιλοξενεί, δεν σου ανήκει, να ξέρεις να τον μοιράζεσαι.

Οι πληθωρικές Πολίτισσες γιαγιάδες, αφού σταμάτησαν να τραβάνε θρηνώντας τα μαλλιά τους, αφηγήθηκαν ιστορίες από το Πέραν, οι Σμυρνιές μάζεψαν όπως- όπως κότσους δετούς, χωρίς φουρκέτες, και είπαν παραμύθια στα προσφυγόπουλα.

Οι αναστεναγμοί τους τσιγκλούσαν τη νοσταλγία για ένα τόπο που δεν γνώρισαν και όταν τα ξυπόλητα Περαματόπουλα μεγάλωσαν, η νοσταλγία τα πήγε κατά τη μεριά της θάλασσας.

Άλλα μπάρκαραν σε εμπορικά και γκαζάδικα, μα τα πιο πολλά έγιναν καραβομαραγκοί.

Οι γυναίκες του Πέραματος ξέμπλεξαν πολλές φορές τα μαλλιά του σε εξόδιες θρηνωδίες σκοτωμένων εργατών.

Το Πέραμα είναι Ιστορία.

Οι αχτένιστες γυναίκες του έθαψαν πολλούς σκοτωμένους εργάτες, γέννησαν πολλά παιδιά, τους καλύτερους καραβοχτίστες, κάμποσους σεμνούς ποιητές και πολλούς ψυχωμένους λιμενεργάτες, που ξέρουν να λένε, με τα χέρια,

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

…Θα `ρθει ο χειμώνας αγριεμένος, πιάσε τον ήλιο με δυο καρφιά.

Τέλος, σαν το παλιό μας παιχνίδι, μόνο με λύπες και λόγια φωτιάς.