Ο ναζισμός δεν γεννήθηκε στα καταγώγια. Γεννήθηκε μέσα στην κρίση του αστικού κόσμου, εκεί όπου το κεφάλαιο, η εξουσία και ο φόβος της κοινωνικής ανατροπής αναζητούσαν τον μηχανισμό που θα έστρεφε την οργή των καταπιεσμένων εναντίον άλλων καταπιεσμένων.

Η αστική τάξη είναι η σάπια μήτρα που τον γεννά, και βέβαια τα σάπια παιδιά της είναι αυτά που τον διακηρύττουν με τον ένα τρόπο ή τον άλλο.

Πρώτα καλλιεργείται στα σαλόνια και μετά κατεβαίνει στον δρόμο.

Πρώτα γίνεται ιδεολογία και μετά γίνεται ρόπαλο.

Πρώτα γίνεται λόγος και μετά γίνεται πράξη.

Και γι' αυτό ο χρυσαυγιτισμός δεν χρειάζεται αρχικά μαύρες μπλούζες, εμβλήματα και ξυρισμένα κεφάλια. Μπορεί να εμφανιστεί με κοστούμι, μικρόφωνο, ταξιδιωτικές εκπομπές και εικόνες από πεντάστερα ξενοδοχεία.

Ακριβώς εκεί βρίσκεται η περίπτωση του Τάσου Δούση.

Στις 9 Ιουλίου 2025 δημοσίευσε την περίφημη ανάρτηση «Ντου από παντού», στην οποία χαρακτήρισε τις αφίξεις μεταναστών στην Κρήτη «κανονική εισβολή από λαθρομετανάστες», υποστήριξε ότι υπάρχει ζήτημα «εθνικής ασφάλειας», μίλησε για ενδεχόμενη εξέγερση και έφτασε να θέσει ακόμη και θέμα ετοιμότητας στρατού και ΜΑΤ. Στην ίδια ανάρτηση υποστήριξε ότι «λύση είναι η φυλάκιση» για όσους εισέρχονται παράνομα στη χώρα. Τι περισσότερο ή λιγότερο έλεγε η χρυσή αυγή?

Αυτά δεν είναι λόγια που χρειάζονται ερμηνευτή.

Είναι γραμμένα.

Και όταν ένας άνθρωπος που έχει κάνει την περιπλάνηση στον κόσμο επάγγελμα παρουσιάζει τον απελπισμένο άνθρωπο που διασχίζει τη θάλασσα για να σωθεί ως «εισβολέα», η αντίφαση γίνεται γκροτέσκα.

Ο ένας διασχίζει σύνορα με αεροπορικό εισιτήριο, διαβατήριο και κράτηση σε πεντάστερο ξενοδοχείο.

Ο άλλος διασχίζει τη θάλασσα μέσα σε μια βάρκα επειδή πίσω του μπορεί να υπάρχει πόλεμος, πείνα, διωγμός ή απόλυτη καταστροφή.

Ο ένας ονομάζει το ταξίδι «εμπειρία».

Ο άλλος το κάνει για να παραμείνει ζωντανός.

Και τότε εμφανίζεται ο διακεκριμένος κύριος του τουριστικού lifestyle για να του εξηγήσει ότι η χώρα πρέπει να γίνει σκληρότερη, ότι τα «δωράκια τελείωσαν» και ότι η λύση είναι η φυλακή.

Αυτό δεν είναι πατριωτισμός.

Είναι η αισθητική του προνομίου που μετατρέπει την ανθρώπινη δυστυχία σε πρόβλημα αστυνομικής διαχείρισης.

Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει τον χρυσαυγιτισμό των σαλονιών τόσο επικίνδυνο.

Δεν χρειάζεται να φωνάζει «Αίμα, Τιμή» για να λειτουργεί η ίδια λογική.

Αρκεί να χωρίζει τους ανθρώπους σε αυτούς που έχουν δικαίωμα να μετακινούνται, να ταξιδεύουν και να απολαμβάνουν τον κόσμο και σε εκείνους που, όταν μετακινούνται για να σωθούν, βαφτίζονται «εισβολείς».

Αρκεί να μετατρέπει τον πρόσφυγα σε απειλή.

Αρκεί να κάνει τη φυλακή «λύση».

Αρκεί να φέρνει στρατό και ΜΑΤ στη συζήτηση για ανθρώπους που φτάνουν από τη θάλασσα.

Και ύστερα o Τάσος Δούσης περνάει στο δεύτερο επίπεδο: στην επίκληση του αντισημιτισμού.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως οι γενοκτόνοι σιωνιστές είναι ιδεολογικά αδέλφια των ναζί. Δεν υπάρχει καμιά ιστορική αμφιβολία πως μαζί ναζί και σιωνιστές , έστειλαν στους φούρνους 6.000.000 αθώους εβραίους.

Η ιστορία δεν μπορεί να ξαναγραφτεί κατά παραγγελία.

Η Συμφωνία Haavara του 1933 υπήρξε πραγματική συμφωνία μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και εβραϊκών αρχών στην Παλαιστίνη και διευκόλυνε τη μετανάστευση δεκάδων χιλιάδων Γερμανών Εβραίων προς την Παλαιστίνη. Το ίδιο το Μουσείο Ολοκαυτώματος των Ηνωμένων Πολιτειών καταγράφει ότι περισσότεροι από 60.000 Γερμανοί Εβραίοι μετανάστευσαν στην Παλαιστίνη κατά τη δεκαετία του 1930, οι περισσότεροι μέσω της Haavara.

Αυτό είναι ιστορικό γεγονός.

Δεν σημαίνει ότι «οι Εβραίοι συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ». Ασφαλώς και σιωνισμός και ναζισμός είναι ταυτόσημες ιδεολογίες. Γι αυτό και χρησιμοποιούν τις γνωστές Γκαιμπελικές μεθόδους την θυματοποίηση των θυτών. Έτσι ο αντισιωνιστής βαφτίζεται γκαιμπελικά αντισημίτης και έτσι ξερνιέται από το στόμα των Δούσηδων.

Παράλληλα ο πολυδιάστατος και πολυπράγμων Δούσης, περιέργως πως, μιλάει για αντισημιτισμό και αγνοεί παντελώς την καταδική της ηγεσίας του Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που αφορούν δολοφονίες, διώξεις και άλλες απάνθρωπες πράξεις, από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης.

Αλλά έτσι είναι οι Δούσηδες...

Σήμερα, μπροστά στην καταστροφή της Γάζας και στον τεράστιο αριθμό των νεκρών αμάχων, η πολιτική κριτική στον σιωνισμό και στην ισραηλινή κυβέρνηση δεν μπορεί να απαγορεύεται διά της ετικέτας «αντισημιτισμός». Και ασφαλώς η γενοκτονία των Ευρωπαίων Εβραίων από τη ναζιστική Γερμανία δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως ασπίδα απέναντι σε κάθε κριτική των σημερινών εγκλημάτων.

Η μνήμη του Ολοκαυτώματος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός κράτους.

Και η ζωή ενός Παλαιστίνιου παιδιού δεν αξίζει λιγότερο από τη ζωή ενός Εβραίου παιδιού που δολοφονήθηκε από τους ναζί.

Αυτό είναι το ελάχιστο μέτρο ανθρώπινης ηθικής.

Και εδώ επιστρέφουμε στον Δούση.

Γιατί ο άνθρωπος που παρουσιάζει τους κατατρεγμένους ως «εισβολείς» και ζητά φυλακές για ανθρώπους που φτάνουν στη χώρα δεν δικαιούται να εμφανίζεται ως υπεράνω ιδεολογιών, ως ουδέτερος παρατηρητής της κοινωνίας.

Ο λόγος του έχει πολιτικό περιεχόμενο.

Και αυτό το περιεχόμενο πρέπει να κρίνεται.

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης είχε δώσει μια από τις πιο σκληρές περιγραφές του φασίστα:

«Ο φασίστας είναι μια μούμια που της φύγαν όλοι οι χυμοί της ζωής, είναι ένας νεκροζώντανος, ένας ζόμπι που πρέπει να ταφεί το ταχύτερο, καταρχήν για λόγους δημόσιας υγείας. Ο φασίστας είναι το άγος και το όνειδος της ράτσας των ανθρώπων...»

Η φράση αυτή δεν είναι πρόσκληση για βία. Είναι πολιτική και ηθική καταδίκη του φασισμού ως απανθρωποποίησης.

Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το διακύβευμα.

Γιατί όταν ο άνθρωπος απέναντι παύει να είναι άνθρωπος και γίνεται «λαθρομετανάστης», «εισβολέας», «απειλή», τότε έχει ήδη γίνει το πρώτο βήμα.

Το επόμενο βήμα είναι να θεωρηθεί φυσιολογική η φυλακή.

Μετά η καταστολή.

Μετά η βία.

Και στο τέλος η κοινωνία αναρωτιέται πώς έφτασε ως εκεί.

Έτσι λειτουργεί ο φασισμός.

Δεν κατεβαίνει εξαρχής από τα υπόγεια.

Προηγουμένως έχει περάσει από τα σαλόνια.

Έχει πιει την σαμπάνια του.

Έχει χωθεί στα βελούδινα καθίσματα των bussiness class.

Έχει μιλήσει με τη γλώσσα της «ασφάλειας», της «τάξης», της «πατρίδας» και του «ρεαλισμού».

Και όταν η κοινωνία συνηθίσει αυτή τη γλώσσα, τότε ο δρόμος προς το μαχαίρι γίνεται πολύ μικρότερος.

Άρης Πολίτης

Το φάντασμα της Χρυσής Αυγής ζει... στις αναρτήσεις του Τάσου Δούση ή "Πως θα γίνεις ένας καλός ναζιστής".

Υπάρχουν στιγμές που τα όρια ανάμεσα στον γραφικό τηλεπεριηγητή και στον ακροδεξιό ρητορικό προπαγανδιστή καταρρίπτονται με πάταγο. Η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση του Τάσου Δούση για το μεταναστευτικό δεν αποτελεί απλώς απόδειξη αυτής της κατάρρευσης — είναι ο ορισμός της μεταμφίεσης του ναζιστικού δηλητηρίου σε life-style "ανησυχία".

Με ορολογία παρμένη κατευθείαν από τις ντροπιαστικές αφίσες της Χρυσής Αυγής, ο κ. Δούσης περιγράφει το δράμα των ξεριζωμένων ανθρώπων που φτάνουν στη χώρα μας ως "εισβολή", προτείνει φυλακίσεις, στρατιωτικές λύσεις, εκκένωση νησιών, και όλα αυτά με τον στόμφο ενός τηλεοπτικού "πατριώτη" που παριστάνει τον ειδικό σε θέματα εθνικής ασφάλειας μεταξύ μιας πτήσης για Ντουμπάι και μιας κράτησης στη βίλα με θέα στη Μάγχη.

Ο άνθρωπος που έκανε καριέρα πουλώντας "εξωτισμό" από τις παραγκουπόλεις που τώρα τον τρομάζουν, ο άνθρωπος που εξυμνούσε τις αγορές του Καΐρου και του Καράτσι όταν γύριζε τα φτηνά του ρεπορτάζ, μετατρέπει σήμερα τους ίδιους ανθρώπους που τον τάιζαν τότε με χαμόγελο, σε "απειλή" και "λαθραία μάζα" που πρέπει να κατασταλεί.

Αυτό δεν είναι απλώς ρητορική ρατσισμού. Είναι δομή φασισμού.

Δεν πρόκειται για «ανησυχία». Δεν πρόκειται για «άποψη». Πρόκειται για συνειδητή ιδεολογική μεταγλώττιση της ξενοφοβικής υστερίας σε δήθεν “ρεαλιστικό” λόγο.

Η Χρυσή Αυγή είχε κάποτε τα μαχαίρια. Ο Δούσης έχει το Instagram. Η διαφορά είναι στα μέσα. Η ουσία είναι κοινή: ο μετανάστης είναι ο εχθρός, ο φτωχός είναι επικίνδυνος, η Ελλάδα κινδυνεύει από τους αδύναμους και όχι από εκείνους που τη λυμαίνονται με δανεικά και επιδοτήσεις.

Το άρθρο του Τάσου Δούση δεν είναι απλώς ένα πολιτικά αφελές ή παραπλανημένο κείμενο. Είναι μανιφέστο κανονικοποιημένου νεοφασισμού, προσαρμοσμένο στο αισθητικό πλαίσιο της εμπορικής τηλεόρασης. Είναι η απόδειξη ότι ο φασισμός δεν φοράει πια μαύρες μπλούζες και ξυρισμένα κεφάλια. Φοράει πουκάμισα λινά, κρατάει κινητό τελευταίας γενιάς, και ποστάρει stories από το Σαντορίνη Sky Lounge.

Πίσω από τις λέξεις του κρύβεται ένα πολιτικό σχέδιο:

Αποποίηση ευθύνης της Δύσης για τους πολέμους, τις επεμβάσεις και την εξαθλίωση που σπρώχνει εκατομμύρια στην προσφυγιά.

Ενοχοποίηση των θυμάτων αντί των θυτών.

Διασπορά φόβου, διχασμού και καλλιέργεια “εσωτερικού εχθρού”, με στόχο τη συγκάλυψη των πραγματικών αιτίων της φτώχειας, της ανασφάλειας και της κοινωνικής αποσάθρωσης.

Αυτό είναι φασισμός. Όχι με τη στολή — αλλά με τη “νόμιμη” γλώσσα, με το τηλεοπτικό πρόσωπο, με τη μιντιακή εξοικείωση.

Είναι ο φασισμός της εποχής του Instagram και του booking com, που διδάσκει ότι η ανθρώπινη ζωή έχει αξία μόνο όταν χωράει στα τουριστικά πλάνα.

Καμία ανοχή στον ρατσισμό με φίλτρο "Valencia"

Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από άλλον έναν γραφικό που πουλάει τρόμο και «εθνική ανησυχία» από την πισίνα του. Έχει ανάγκη από δημοσιογραφία με ευθύνη, από φωνές αλληλεγγύης, από αντίσταση στην κανονικοποίηση του μίσους.

Ο Τάσος Δούσης δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο του lifestyle. Είναι ο καθρέφτης μιας επικίνδυνης πολιτισμικής ολίσθησης: αυτής που μετατρέπει τον “μέσο άνθρωπο” σε φορέα ακροδεξιάς προπαγάνδας χωρίς καν να το καταλαβαίνει.

Επικίνδυνοι δεν είναι οι πρόσφυγες, επικίνδυνοι είναι οι τύποι σαν τον Τάσο Δούση ότι πρόκειται για τους γεννήτορες του φασισμού και του Ναζισμού. Ότι πρόκειται γι αυτούς που στρώσαν και στρώνουν το μεταξωτό πεντάσερο χαλί στους Αδόλφους του καιρού μας.

Γιατί όπως έγραψε ό αείμνηστος Β.Ραφαηλίδης : "Δεν είναι το φασιστικό κόμμα που φκιάχνει το φασισμό, αλλά ο φασισμός που φκιάχνει το φασιστικό κόμμα. Ο κοινωνικός φασισμός προηγείται και επικαθορίζει τον πολιτικό φασισμό. Τίποτα πιο απλό, συνεπώς, για έναν επιδέξιο φασίστα ηγέτη, με ταλέντο δημαγωγού, να εκμεταλλευτεί την υπάρχουσα στην κοινωνία δυνατότητα για την εμφάνιση ενός φασιστικού κόμματος." στο πόνημά του "Πως θα γινεις ένας καλός ναζιστής".

https://www.athensmagazine.gr/.../exo-apo-ta-dontia-o.../...

Άρης Πολίτης