γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Η Valerie Boothby, στη φωτογραφία, ήταν Γερμανίδα ηθοποιός του μεσοπολέμου. Ως αντιναζίστρια, μετά την άνοδο του Χίτλερ, εγκατέλειψε τη ναζιστική Γερμανία και μετανάστευσε στην Αίγυπτο

Η σειρήνα απ’ τον ανιχνευτή καπνού ακούστηκε εκκωφαντικά μέσα στο φαστφουντάδικο.

Αμέσως μπούκαρε μια διμοιρία των ΜΑΤ κι έτρεξε προς την τουαλέτα.

Ήταν εντυπωσιακή πια η ταχύτητα επέμβασης των δυνάμεων Εξευγενισμού και Προστασίας του Πολίτη.

Βγήκαν σέρνοντας, κλωτσώντας και χτυπώντας τον παραβάτη.

Έδωσαν μερικές προληπτικές γκλομπιές στους παριστάμενους πελάτες, και πριν περάσουν την πόρτα, φώναξαν όλοι μαζί με στεντόρεια φωνή,

«ΜΗΝ ΚΑΠΝΙΖΕΙΣ, ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟ ΠΑΝΤΩΝ ΜΗΝ ΕΛΠΙΖΕΙΣ».

Ευτυχώς, εμείς δε φάγαμε καμιά ξώφαλτση.

Είχα τραβήξει τη γυναίκα και το παιδί και είχαμε κολλήσει στον τοίχο.

Ήξερα καλά τις υποχρεώσεις μου, ως πολίτης και φρόντιζα να κολλάω πάντα στον τοίχο προληπτικά.

Στις ειδήσεις των 8 ακούσαμε πρώτα, πόσο μεθοδικά τα όργανα Εξευγενισμού και Προστασίας του Πολίτη είχαν μπλοκάρει τους δρόμους, για να ενεργοποιήσουν τους υπεύθυνους πολίτες στα πλαίσια του κοινωνικού αυτοματισμού και πόσο επιτυχημένα εφαρμοζόταν το νέο εθνικό σχέδιο απονομιμοποίησης κάθε εργασίας, σχετικής με το ΤΣΑΠΙΖΩ, ΠΟΤΙΖΩ, ΑΛΩΝΙΖΩ και ΘΕΡΙΖΩ.

Στη συνέχεια, μέσα από εκτενές και υπεύθυνο ρεπορτάζ, πληροφορηθήκαμε ότι ο παραβάτης του φαστφουντάδικου είχε κλειστεί στην τουαλέτα, κάπνιζε και σιγομουρμούριζε το απαγορευμένο τραγούδι, «τσιγάρο ατέλειωτο, βαρύ η μοναξιά μου».

Τη στιγμή που τα όργανα Εξευγενισμού και Προστασίας του Πολίτη, τον φώναζαν, καθώς τον κλωτσούσαν, «παλιοπούστη», βρεθήκαμε κι εμείς στο πλάνο, κολλημένοι στον τοίχο και, δεν το κρύβω πως ένοιωσα υπερηφάνεια για την υπεύθυνη στάση μου.

Το σύνθημα που κραύγασαν τα όργανα, «ΜΗΝ ΚΑΠΝΙΖΕΙΣ, ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟ ΠΑΝΤΩΝ ΜΗΝ ΕΛΠΙΖΕΙΣ», ήταν γραμμένο και τοιχοκολλημένο παντού, με τη σφραγίδα του υπουργείου Εξευγενισμού και Προστασίας του Πολίτη.

Στα σχολεία και στα αστυνομικά τμήματα, μάλιστα, το είχαν κορνιζάρει και το είχαν κρεμάσει κάτω απ’ την εικόνα του Χριστού και του ισόβιου ηγέτη της Δημοκρατορίας μας.

Το ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΙΣ αφορούσε βέβαια στην απαγόρευση της σεξουαλικής πράξης, ως μιαρής και επικίνδυνης για τη δημόσια υγεία. Δεν μπορούσε όμως να γραφτεί αλλιώς, σε δημόσιους χώρους και ειδικά σε σχολεία.

Όχι ότι τα παιδιά, και μάλιστα στο νηπιαγωγείο ή το δημοτικό, θα έκαναν κάτι τέτοιο αλλά η διαπαιδαγώγηση – πολύ σωστά – αρχίζει νωρίς, για να διαμορφώσει έγκαιρα τον υπεύθυνο μελλοντικό πολίτη.

Μάλιστα, στο μάθημα της Πολιτικής Αγωγής, στην Πέμπτη τάξη του Δημοτικού, τα παιδιά άκουγαν μαγνητοφωνημένους τους ήχους που συνόδευαν παλιά τη σεξουαλική πράξη, βαριές ανάσες, βογγητά και τέτοια, ώστε αν τύχαινε να αντιληφθούν κάτι ανάλογο στο σπίτι, να τηλεφωνούν αμέσως στην ειδική υπηρεσία ΜΗ ΑΓΓΙΓΜΑΤΟΣ.

Η υπηρεσία αυτή είχε άλλο νούμερο από την υπηρεσία ΜΗ ΚΑΠΝΙΣΜΑΤΟΣ, γιατί η κυβέρνηση ήθελε ταχύτητα και αμεσότητα και, με το γκοβ τελεία τζι αρ, είχε πατάξει τη γραφειοκρατία.

Προκειμένου για την αναπαραγωγή του είδους, η μιαρή σεξουαλική πράξη, επιτρεπόταν δύο φορές το χρόνο, σε απολύτως άηχη συνεύρεση και μετά από αίτηση στην ειδική υπηρεσία, που συνοδευόταν από τα σχετικά νομιμοποιητικά έγγραφα, πιστοποιητικό γάμου, βαπτίσεως και πρόσφατο πιστοποιητικό υγείας.

Μάλιστα, το υπουργείο υγείας και μη αγγίγματος χορηγούσε δωρεάν τα αναγκαία- βάσει του νόμου – απολυμαντικά των γεννητικών οργάνων και την επίσης αναγκαία χειρουργική μάσκα, που επιβαλλόταν κατά τη συνεύρεση.

Επιπλέον, ο υπουργός υγείας και μη αγγίγματος ενθάρρυνε, με συνεχείς ενημερωτικές καμπάνιες, την τεχνητή γονιμοποίηση, η οποία έδινε ασφαλές αποτέλεσμα ως προς την αρτιμέλεια του είδους και επιπλέον εξασφάλιζε τη δυτικοευρωπαϊκή συνέχειά μας, με εγγυημένες επιλογές, ως προς το γένος, το χρώμα του δέρματος, το χρώμα των ματιών κλπ, κλπ.

Για το ΜΗΝ ΕΛΠΙΖΕΙΣ, καλούσε κανείς και στα δύο νούμερα, καθώς αυτή η παράμετρος είχε εμπεδωθεί πιο εύκολα στη συνείδηση του πολίτη και οι παραβάτες δεν ήταν πολλοί.

Μικρές καθημερινές φράσεις, όπως «ελπίζω όλα να πάνε καλά» ή «ελπίζω να σε δω σύντομα», είχαν καταργηθεί, καθώς το ρήμα «ΕΛΠΙΖΩ», είχε, δια νόμου, απαγορευθεί.

Επιτρεπόταν μόνο σε σχετικά εκκλησιαστικά τροπάρια, όπως το «Ελπίζοντες εις Σέ, Σύ γάρ εί η σωτηρία του γένους των χριστιανών».

Δυο φορές ήρθα σε δύσκολη θέση, με βάση το πατριωτικό τρίπτυχο της νέας αναπτυξιακής πορείας της χώρας.

Η πρώτη φορά ήταν όταν ο γιος μου άνοιξε μια νύχτα, με φόρα, την πόρτα του δωματίου μας και μπούκαρε κρατώντας το τηλέφωνο. «Άκουσα κάτι ύποπτο», είπε κι ετοιμάστηκε να καλέσει το νούμερο του ΜΗ ΑΓΓΙΓΜΑΤΟΣ.

Ευτυχώς τότε μου ήρθε φαεινή, έπιασα το μάγουλό μου και, πολύ παραπονιάρικα είπα, «με πονάει το δόντι μου, παιδί μου».

Το παιδί εξέτασε τις κουφάλες μου, που αδυνατούσα οικονομικά να επιδιορθώσω, με επιφύλαξη συγκατένευσε και πρόσθεσε. «θα έχω το νου μου».

Η άλλη φορά ήταν στο γραφείο.

Απέναντί μου ακριβώς, κάθεται η Ερωφίλη.

Από τον τρόπο που ντύνεται και μιλά, έχω καταλάβει πως δεν είναι και πολύ νομοταγής και υπεύθυνη πολίτης.

Μια μέρα λοιπόν σιγοτραγουδούσε ένα παλιό απαγορευμένο τραγούδι, «τι σου ‘κανα και πίνεις τσιγάρο, το τσιγάρο».

Όταν της έκανα την παρατήρηση, «για πρόσεχε λίγο τι λες», σηκώθηκε, ήρθε μπροστά απ’ το γραφείο μου, έκανε με παντομίμα ότι τραβάει μια τζούρα και φύσηξε αργά τον φανταστικό καπνό στα μούτρα μου.

Άπλωσα το χέρι να σηκώσω το τηλέφωνο.

«Για την υγεία μας πρόκειται», της είπα.

Γέλασε και απάντησε με μια ατάκα που τη θυμάμαι από μια παλιά ταινία, τον Τζόκερ, «ανθρώπους σαν εσένα κι εμένα, μας έχουν χεσμένους».

Δεν πήρα τηλέφωνο την υπηρεσία ΜΗ ΚΑΠΝΙΣΜΑΤΟΣ γιατί θυμήθηκα, πως η Ερωφίλη μου άρεσε και είχα αποπειραθεί να την… αγγίξω.

Σκέφτηκα μήπως, εκβιαστικά, καλέσει την υπηρεσία ΜΗ ΑΓΓΙΓΜΑΤΟΣ.

Με κοίταξε ειρωνικά, έσκυψε στο αυτί και είπε,

«Και ξέρεις κάτι, μαλάκα;

Κι όμως, ΣΥΝΕΧΙΖΩ να ΕΛΠΙΖΩ».