Ηκυβέρνηση ξεκίνησε να προωθεί την τροπολογία για την καταστολή των διαδηλώσεων μπροστά στη Βουλή επικαλούμενη κάποια υποτιθέμενη “σιωπηρή πλειοψηφία” που μάλιστα θεωρεί και “αυτονόητο” να επιβάλει την απαγόρευση στο Σύνταγμα.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, σε μια στιγμή που μάλλον θα ήθελε να ξεχάσει, το πήγε ένα βήμα πιο πέρα λέγοντας ότι 9 στους 10 με τους οποίους μιλάει υποστηρίζουν την κίνηση της κυβέρνησης.

Όμως στη δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε από την MRB για το Open, μόλις 3 στους 10 υποστηρίζουν αυτό που κάνει η κυβέρνηση, ενώ περίπου 6 στους 10 το αποδοκιμάζουν, σχεδόν διπλάσιοι δηλαδή. Το ερώτημα τέθηκε ως εξής: «Αξιολόγηση της απόφασης της κυβέρνησης να αναθέσει στο Υπουργείο Άμυνας την προστασία του μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη». Το οποίο αν συνδεθεί με το περίπου 60% των ανθρώπων που φαίνεται να στηρίζουν τις κινητοποιήσεις «μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη», όπως δείχνει η ίδια έρευνα καταγράφει μια σαφή κοινωνική τάση.

Έτσι υποβάλαμε δύο πολύ απλές εωτήσεις:

Με ποιους μιλάτε και είναι τόσο στρεβλή η εικόνα σε σχέση με τα όσα πιστεύει η κοινωνία;

Αφού λέτε ότι ακούτε τη “σιωπηρή πλειοψηφία”, μήπως να αποσύρετε το νομοσχέδιο;

Ο Παύλος Μαρινάκης έκρινε σωστό καταρχήν να απαντήσει ότι «Σίγουρα δεν μιλάμε με τους ίδιους.», κάτι που αναμφισβήτητα θα ήταν μια ενδιαφέρουσα απάντηση αν μιλούσαν 2 παιδιά Λυκείου και όχι ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος με έναν δημοσιογράφο.

Στο 2ο ερώτημα σχετικά με το αν θα αποσύρουν την τροπολογία, πήραμε τη γνωστή απάντηση: 41%

Δηλαδή είπαμε ότι το μόνο τεκμήριο που έχουμε δείχνει πως η πλειοψηφία αποδοκιμάζει την τροπολογία, και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης είπα πρακτικά ότι, αφού τους ψήφισαν πριν 2μιση χρόνια, θα το κάνουν γιατί μπορούν Ακούγοντας τη δική τους “σιωπηρή πλειοψηφία”, που τους συμφέρει. Ή για την ακρίβεια κατασκευάζοντας τη δική του “σιωπηρή πλειοψηφία”. Φυσικά γνωρίζομουμε τους περιορισμούς των δημοσκοπήσεων και το ότι δεν μπορεί κανείς να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα από αυτές. Ειδικά με δεδομένο το ευρύτερο οικονομικο-πολιτικό πλαίσιο  εντός του οποίου λειτουργούν οι εταιρείες που διεξάγουν τις έρευνες και τα ΜΜΕ που τις χρηματοδοτούν. Όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, η κυβέρνηση επικαλείται ένα υποτιθέμενα δεδομένο για να προωθήσει μια αυταρχική μεταρρύθμιση, τη στιγμή που το μοναδικό τεκμήριο που έχουμε για αυτό το δεδομένο, για τις προτιμήσεις της κοινωνικής πλειοψηφίας σχετικά με το θέμα, δείχνει με συντριπτική διαφορά ότι το δεδομένο της κυβέρνησης είναι ψευδές.