Ορισμένοι φίλοι -φανατικοί αναγνώστες της στήλης του Λαϊκού Δρόμου- μας ρώτησαν τι γνώμη έχουμε για τα σύνορα των χωρών. Αν πρέπει να υπάρχουν, να φυλάσσονται, να υπερασπίζονται, να είναι ελεύθερα κλπ. Το ζήτημα έχει πολλές παραμέτρους. Ας τις ξετυλίξουμε.

Το σύνορο, ως κατάληξη και νέα αρχή, δεν είναι ανθρώπινη ανακάλυψη. Η φύση, που προηγήθηκε του ανθρώπου, έχει σύνορα όπως τη φθορά και το θάνατο, τη γέννηση και στον πλανήτη μας, τη θάλασσα, τα ποτάμια, τα βουνά, τα φαράγγια. Ο άνθρωπος με τη δουλειά και την επινοητικότητά του διεύρυνε, πλάτυνε τα φυσικά σύνορα. Έφτιαξε δρόμους, μηχανές, πλοία, βρήκε φάρμακα για να αυξάνει το μέσο όρο ηλικίας, γεφύρωσε χώρες, ηπείρους, αποστάσεις κάθε λογής. Όμως, μερικά σύνορα, όπως οι συμπαντικές αποστάσεις και ο εγχώριος θάνατος είναι -προς το παρόν- αξεπέραστα, που σημαίνει ότι ο ανθρώπινος νους δάμασε κομμάτια του φυσικού περιβάλλοντος αλλά όχι όλα. Το μέλλον θα δείξει.

Σε ό,τι αφορά τα εθνικά σύνορα δεν υπήρχαν πάντα ή τουλάχιστον δεν υπήρχαν στη σημερινή τους μορφή. Οι πόλεις-κράτη, τα φέουδα, οι αυτοκρατορίες, η αποικιοκρατία είχαν άλλα εδαφικά όρια (σύνορα) τα οποία ορίζονταν από τη δύναμή τους ή φυσικά αναχώματα. Άρα το σύνορο, στη σημερινή του μορφή, είναι ανθρώπινη ανακάλυψη και δεν θα υπάρχει στους αιώνες των αιώνων. Άλλωστε οι αποσχίσεις εθνών ή εθνοτήτων μετέβαλαν τα σύνορα (πχ Γιουγκοσλαβία) ή ενοποίησαν χώρες και λαότητες ή ενοποιήσεις στην αυγή του καπιταλισμού (πχ Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία, Γερμανία κλπ).

Μετά τους παγκόσμιους πολέμους και τα νικηφόρα εθνικά κινήματα τα κυρίαρχα έθνη σχημάτισαν τον ΟΗΕ, όπου σήμερα στεγάζει 200 περίπου κράτη, πολλά από τα οποία είναι προϊόντα μικρού ή μεγάλου «ετσιθελισμού», ενώ δεν υπάρχει για ιμπεριαλιστικούς και σιωνιστικούς λόγους η εμβληματική Παλαιστίνη. Πολλά κράτη είναι πολυεθνικά (πχ Τουρκία) και ισχύει απόλυτα η λενινιστική ακέραια σκέψη «πως κάθε εθνότητα έχει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ως την απόσχιση όπως φυσικά έχει το δικαίωμα της ένωσης με ένα άλλο έθνοκράτος». Για τη συνύπαρξη των εθνών (πού συγκροτήθηκαν σε κράτος κυρίαρχο) ισχύει η σοφή παρατήρηση του Μάο Τσε Τουνγκ «τα κράτη δεν πρέπει να επεμβαίνουν στα εσωτερικά άλλων κρατών, πρέπει να σέβονται το πολίτευμα που επέλεξε ο λαός, να μην αναμιγνύονται με δολοπλοκίες και να συναλλάσσονται με βάση το αμοιβαίο όφελος». Τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει σήμερα όπου οι ιμπεριαλιστές ξαναμοιράζουν τη γη με το αίμα των λαών και έχουν γράψει στα παλιά παπούτσια τους την εθνική κυριαρχία, την ανεξαρτησία, την αυτοδιάθεση, κηρύσσοντας πολέμους όπου τους συμφέρει.

Υπάρχουν ορισμένοι που λένε «σύνορα ανοιχτά». Το παραπάνω στις σημερινές συνθήκες είναι ένα αντιδραστικό σύνθημα νεοφιλελεύθερης κοπής. Έχει την καταγωγή του στα χρόνια της νεαρής αστικής τάξης (16ος-17ος αιώνες) με τη μορφή του «laissez-passer, laissez-faire», δηλαδή της ελευθερίας του εμπορίου. Κατάργηση των συνόρων σήμερα σημαίνει οι φονιάδες μακελάρηδες να μπουκάρουν όπου θέλουν και μάλιστα με «αριστερές σημαίες». Θα καταργηθούν τα σύνορα; Βεβαιότατα. Όπως κάθε ιστορική σύλληψη θα σβήσει όταν καταργηθούν οι συνθήκες που τη γέννησαν. Στον κομμουνισμό, όπου οι λαοί θα είναι κυρίαρχοι και αφέντες στον τόπο τους, δεν θα χρειάζονται διαχωρισμοί εδαφών, γλώσσας, εθνικότητας και ό,τι άλλο λειτουργεί ως φυλακή των ανθρώπων.

Σαφέστατα πρέπει να καταδικάζουμε τη χώρα-φρούριο και την Ευρώπη-φυλακή και να ανοίγουμε την αγκαλιά μας στους απόκληρους του κόσμου. Μόνο που όσο υπάρχουν οι αιτίες που γεννούν τον πόλεμο, το φασισμό και τη ληστρική εκμετάλλευση των λαών, θα πληθαίνουν τα καραβάνια των φτωχών που ζητούν «λίγο ήλιο». Η απάντηση δεν είναι ανοιχτά σύνορα (από ποιους άραγε;), αλλά συνεπής αντιπμπεριαλιστικός-αντιπολεμικός αγώνας. Οι εθνικιστές μισούν τους άλλους λαούς και οι αστοί τους θέλουν για φτηνή εργατική δύναμη. Οι «ανοιχτοσυνοριακοί» λένε μία αστική φράση και ένα ψευτοαριστερό σύνθημα. Εμείς,αντίθετα, λέμε αγώνας των λαών μέχρι το τέλος. Και σε αυτό το τέλος οι άνθρωποι δεν θα χρειάζονται τα σημερινά σύνορα. Θα ’χουν άλλα, σπουδαία πράγματα για να ασχοληθούν.

Θανάσης Τσιριγώτης

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος