ΠΗΓΗ: ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η σημερινή αποκάλυψη της «Καθημερινής της Κυριακής», η οποία μάλιστα προβάλλεται και από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας, σχετικά με τη διαχείριση κονδυλίων για την κατασκευή δομών φιλοξενίας μεταναστών την περίοδο 2020-2021.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Κώστα Κουκουμάκα, στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας βρίσκεται η κοστολόγηση έργων που ανατέθηκαν σε ιδιωτικές εταιρείες χωρίς διαγωνιστικές διαδικασίες, με πρόσχημα τότε την «έκτακτη ανάγκη» στο μεταναστευτικό. Στο μικροσκόπιο φέρονται να βρίσκονται, μεταξύ άλλων, οι δομές στη Μαλακάσα και στη Σιντική Σερρών.

Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο όμως αφορά τις ίδιες τις τιμές των έργων. Οπως αναφέρεται σε εσωτερικό έγγραφο διεθνούς οργανισμού, οι συγκεκριμένες κατασκευές δεν μπορούν να συγκριθούν με κανένα αντίστοιχο έργο που υλοποιήθηκε στην Ελλάδα μέσω της DG Home της Κομισιόν. Οι διαφορές στις κοστολογήσεις προκαλούν σοκ: από +5% έως +288%, ενώ στις περισσότερες εργασίες η υπέρβαση φτάνει περίπου στο 100%.

Με απλά λόγια: έργα που θα μπορούσαν να γίνουν με ένα ποσό, πληρώθηκαν με τα διπλάσια ή και πολλαπλάσια χρήματα.

Ακόμη πιο εκρηκτική είναι η αναφορά ότι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε χρηματοδοτήσει παρόμοιες δράσεις, οι οποίες ολοκληρώθηκαν σε ίδιο ή μικρότερο χρονικό διάστημα, με κόστος έως και 15 φορές χαμηλότερο από αυτό που κατέβαλε το ελληνικό υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου.

Η αποκάλυψη αποκτά ιδιαίτερη πολιτική σημασία επειδή προέρχεται από μια εφημερίδα που κάθε άλλο παρά μπορεί να χαρακτηριστεί «αντιπολιτευόμενη» προς την κυβέρνηση. Όταν ακόμη και μέσα ενημέρωσης του συστημικού μπλοκ αναγκάζονται να αναδείξουν τέτοιες υποθέσεις, γίνεται φανερό ότι το μέγεθος της δυσωδίας δύσκολα μπορεί πλέον να κρυφτεί.

Για ακόμη μία φορά επιβεβαιώνεται πως πίσω από τις διακηρύξεις περί «εθνικής ανάγκης», «ασφάλειας» και «διαχείρισης κρίσεων», στήνονται χρυσοφόρα πεδία για εργολάβους, ημέτερους και επιχειρηματικά συμφέροντα. Το μεταναστευτικό, πέρα από πεδίο κρατικής καταστολής και απάνθρωπης πολιτικής απέναντι στους ξεριζωμένους, φαίνεται πως αποτέλεσε και μηχανισμό τεράστιας αναδιανομής δημόσιου χρήματος προς ιδιωτικές τσέπες.

Και φυσικά, την ώρα που δισεκατομμύρια διακινούνταν για καμπ και εργολαβίες, ο λαός βομβαρδιζόταν με προπαγάνδα περί «δημοσιονομικών αντοχών», «ατομικής ευθύνης» και «στενότητας πόρων» για μισθούς, υγεία, παιδεία και κοινωνικές ανάγκες.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο ποιοι υπέγραψαν και ποιοι κέρδισαν. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει πραγματική διερεύνηση ή αν και αυτή η υπόθεση θα θαφτεί κάτω από τόνους επικοινωνιακής διαχείρισης, όπως τόσες άλλες.