Βούλα Τούντα - e-lesxi

Για κάποια σαν εμένα που δεν θυμάται τι έφαγε χθες, το να θυμάμαι μια σειρά που είδα πριν από 10 χρόνια, σημαίνει ότι μου είπε κάτι σημαντικό, κάτι που ίσως το έβλεπα να ρχεται, χωρίς τότε να μπορώ να του δώσω σχήμα και μορφή.
Ήταν λοιπόν μια γαλλική σειρά, αναφερόταν σε κάποιο κοντινό μέλλον και μια πόλη/πρωτεύουσα- πιθανόν το Παρίσι, ήταν χωρισμένη στα δυο με τείχος. Κάτι σαν αυτό που χωρίζει το Ισραήλ με τη λωρίδα της Γάζας.
Απ’ τη μια μεριά κατοικούσαν πάμπλουτοι, που ζούσαν με πολυτέλειες και σούπερ βιοτικό επίπεδο, όπως καθαρό νερό- τόσο που να γεμίζουν και τις πισίνες τους, ποιοτική τροφή, ακριβά σχολεία, ακριβά και κομψά ρούχα, διασκέδαση και ευρύχωρα, καινούρια, πολυτελή σπίτια. Σ’ όλο αυτό υπήρχε και μια ιδέα αποστείρωσης.
Απ’ την άλλη πλευρά του τείχους ζούσε η πλέμπα. Κατοικούσε σε χρέπια, δεν υπήρχε ούτε ένα πράσινο φύλλο πουθενά, ντυνόταν με κουρέλια, δεν υπήρχε παρά λιγοστή τροφή και το σπουδαιότερο, δεν είχε πρόσβαση στο νερό.
Οι φτωχοί δεν μπορούσαν να περάσουν το τείχος, παρά μόνο για να εργαστούν σε χαμαλοδουλειές, ως υπηρέτες των πλουσίων κι αυτό με ειδικά καρτελάκια, ελέγχους και σκανάρισμα και να επιστρέψουν το βράδυ στο γκέτο.
Η αλήθεια είναι ότι έχω ταξιδέψει σε τέτοιες χώρες και έχω δει με τα μάτια μου τέτοιες ακραίες καταστάσεις, να βουλιάζει η ψυχή σου από τη λύπη και να μην μπορείς να ευχαριστηθείς ένα ταξίδι ζωής ίσως…
Ο Ριβιέρα τάουερ, είναι μόνο ένας από σειρά 6 συνολικά τέτοιων πύργων που σχεδιάζονται για το παραλιακό μέτωπο. Ύψους 200 μέτρων έκαστος.
Η πρόσβαση όλων ημών θα επιτρέπεται μόνο σε ένα μήκος 900 μέτρων παραλίας, το οποίο κουτσουρεύεται κι αυτό σιγά σιγά.
Οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με την επάρκεια του νερού, της ενέργειας που θα καταναλώνεται, την Ψυττάλεια που είναι οριακά στα λύματα, το κυκλοφοριακό. Μάλιστα, σκοπεύουν να υπογειοποιήσουν ένα μέρος της Ποσειδώνος, για να μην ενοχλούνται οι πλούσιοι απ’ το θόρυβο.
Πέρα απ’ την ύβρι, το περιβαλλοντικό αίσχος, την ιδιοποίηση δημόσιας έκτασης και τον αποκλεισμό μας, αυτή η κοινωνία στην οποία εξελισσόμαστε απ’ τα μνημόνια κι εδώ, μου ανακατεύει το στομάχι.
Αλήθεια, αν μας άρπαξαν με τόση ευκολία τόσες παραλίες, τόσα στρέμματα γης (Ελληνικό, Αγ. Κοσμάς, Λαγονήσι), μιλώντας για την πανέμορφη Αττική, με το θαυμάσιο κλίμα, που ήδη την έκαναν θεματικό πάρκο και σαν τα μούτρα τους, όταν θα έρθει το θέμα στην τροφή, στην επάρκεια του νερού, στη ρύθμιση του κυκλοφοριακού, ποιος θα έχει προτεραιότητα;
Ποιες περιοχές θεωρείτε θα πλημμυρίζουν από τα λύματα; πού θα κόβεται το νερό;
Δεν αναγνωρίζω τη χώρα που γεννήθηκα και μεγάλωσα, γιατί η άλωση είναι πρωτοφανής και με αστραπιαία ταχύτητα. Κατέστρεψαν το λεκανοπέδιο, τα βουνά, τα δάση, ρήμαξαν την πρωτογενή παραγωγή, ξεπουλάνε σε όποιον να ‘ναι και δεν υπάρχει κανένα όριο και καμία κόκκινη γραμμή.
Στο αίσχος του Ελληνικού έχουν συμπράξει ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι ανατριχιαστικό. Η μεγαλύτερη πληγή σ’ αυτή τη χώρα είναι το πολιτικό της προσωπικό.
Πόσο δρόμο λέτε να έχει ακόμα ώστε να είμαστε ξένοι και ανεπιθύμητοι στον τόπο μας, χρήσιμοι μόνο για υπηρέτες τους;