Επιχείρηση αναθεώρησης της ιστορικής μνήμης

Η συζήτηση γύρω από το αίτημα ανέγερσης προτομής του στρατηγού Θρασύβουλου Τσακαλώτου στο Δημοτικό Συμβούλιο Πρέβεζας εξελίχθηκε σε πεδίο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης. Ωστόσο, δεν αποτελεί ένα απλό δημοτικό ζήτημα. Παρότι πολλές τοπικές ιστοσελίδες παρουσίασαν το θέμα ως πρωτοβουλία «πολιτών», απέφυγαν να αναφέρουν ότι ανάμεσα στους υπογράφοντες περιλαμβάνονται προβεβλημένα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και πρόσωπα που συνδέονται με τον ακροδεξιό χώρο.

Κατά τη συνεδρίαση, η πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου, αποτελούμενη από στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, είτε συντάχθηκε με την πρόταση του δημάρχου Νίκου Γεωργάκου για μελλοντική τοποθέτηση της προτομής είτε απέφυγε να αναλάβει σαφή πολιτική θέση. Ενδεικτική ήταν και η στάση του επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης και συνιδρυτή της ΕΛ.Α.Σ, Γιώργου Νίτσα, ο οποίος, ενώ με επιστολή του δήλωνε ότι η παράταξή του αντιτίθεται στην ανέγερση της προτομής, απουσίαζε από τη συνεδρίαση. Την ίδια στιγμή, δύο από τα τρία παρόντα μέλη της παράταξής του συνυπέγραφαν το σχετικό αίτημα και ψήφισαν υπέρ, ενώ το τρίτο επέλεξε το «παρών», αναδεικνύοντας την υποκρισία.

Οι υποστηρικτές της προτομής προβάλλουν τον Τσακαλώτο ως «διακεκριμένο στρατιωτικό», επικαλούμενοι τη δράση του στη Μάχη του Ρίμινι. Ωστόσο, αποσιωπούν τον συνολικό πολιτικό και ιστορικό του ρόλο. Ο Τσακαλώτος υπηρέτησε ως γενικός διευθυντής του κατοχικού «Υπουργείου Εθνικής Άμυνας» στην κυβέρνηση Τσολάκογλου την περίοδο 1941-1942 και κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης του ίδιου του Τσολάκογλου στη δίκη των δωσιλόγων. Στα γραπτά του υπερασπίστηκε τα Τάγματα Ασφαλείας και εξέφρασε έναν ακραίο αντικομμουνισμό που διαπερνούσε ολόκληρη τη δημόσια τοποθέτησή του.

Συμμετείχε ενεργά στη μάχη του Δεκέμβρη του ’44 στην Αθήνα και, ως αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, συνέβαλε στις διώξεις των αγωνιστών κομμουνιστών της Εθνικής Αντίστασης. Ως διοικητής της Γ΄ Ορεινής Ταξιαρχίας ζήτησε τη βρετανική στρατιωτική επέμβαση κατά τη διάρκεια του Δεκέμβρη, με αποτέλεσμα βομβαρδισμούς συνοικιών της Αθήνας και εκατοντάδες θύματα μεταξύ του άμαχου πληθυσμού. Στήριξε σταθερά την πρόσδεση της χώρας στα βρετανικά, αρχικά, και αργότερα αμερικανοΝΑΤΟϊκά συμφέροντα, ενώ μεταπολιτευτικά υπερασπίστηκε ακόμη και τη δικτατορία της 21ης Απριλίου.

Η προσπάθεια ηρωοποίησης μιας τέτοιας προσωπικότητας δεν αποτελεί απλώς μια ιστορική διαφωνία· συνιστά πολιτική επιλογή αναθεώρησης της ιστορικής μνήμης. Την ώρα που πρόσωπα ταυτισμένα με τον δωσιλογισμό, τον αντικομμουνισμό και την καταστολή των λαϊκών αγώνων προβάλλονται ως «εθνικοί ήρωες», αποσιωπάται η καθοριστική συμβολή των κομμουνιστών και των αγωνιστών του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, που απελευθέρωσαν την Πρέβεζα, πολέμησαν τον ναζισμό και πλήρωσαν με εκτελέσεις, εξορίες και πολιτική προσφυγιά. Η ίδια λογική εκδηλώνεται και στο κυρίαρχο δημόσιο αφήγημα των συστημικών μέσων για τους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής, οι οποίοι παρουσιάζονται γενικά ως «πατριώτες» και όχι ως κομμουνιστές. Ο σεβασμός στην ιστορική αλήθεια είναι συλλογικό χρέος. Υποχρέωσή μας είναι να διαφυλάξουμε τη μνήμη όσων αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την απελευθέρωση της πατρίδας και τα λαϊκά δικαιώματα, απέναντι σε κάθε προσπάθεια παραχάραξης της ιστορίας.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος