ΠΗΓΗ: vathikokkino.gr

Όσο κι αν το κυβερνητικό επιτελείο και το φιλικό του επικοινωνιακό σύστημα προσπάθησαν να μετατρέψουν το σκάνδαλο του Predator σε μια «ξεχασμένη ιστορία», η πραγματικότητα επιμένει. Και επιστρέφει μέσα από τις δικαστικές αίθουσες.

Οι παράνομες παρακολουθήσεις δεν ήταν ένα επικοινωνιακό ατύχημα. Αποτέλεσαν μία από τις σοβαρότερες προσβολές του κράτους δικαίου στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, ένα σκάνδαλο που τραυμάτισε την ίδια τη δημοκρατική λειτουργία της χώρας και κλόνισε την εμπιστοσύνη στους θεσμούς.

Σήμερα άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στην υπόθεση. Ο δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσσές, (Δείτε το βίντεο που παραθέτουμε στο τέλος της ανάρτησης) εκπροσωπώντας οκτώ θύματα του Predator, κατέθεσε τις πρώτες αγωγές στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, διεκδικώντας αποζημιώσεις που ξεπερνούν συνολικά τα 7,6 εκατομμύρια ευρώ.

Οι αγωγές στρέφονται κατά της Intellexa, που συνδέθηκε με την εμπορία και διάθεση του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator, καθώς και κατά δεκατριών φυσικών προσώπων.

Οι άνθρωποι που ζητούν δικαίωση

Μεταξύ των εναγόντων βρίσκονται ο δημοσιογράφος Θανάσης Κουκάκης, η ειδική σε θέματα κυβερνοασφάλειας Άρτεμις Σίφορντ, η πρώην διευθύντρια της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών της ΕΛ.ΑΣ. Πηνελόπη Μηνιάτη, η πρώην συνεργάτιδα ευρωβουλευτή Αντωνία Πρίμπα, οι υπάλληλοι της ΕΥΠ Αγγελική Ρούσου και Ζωή Μαρία Σάκκαλη, ο δικηγόρος Ιωάννης Φυτιλής και ο δημοσιογράφος Σπύρος Σιδέρης, ο οποίος αποκαλύπτεται για πρώτη φορά ως θύμα του Predator.

Στην απέναντι πλευρά βρίσκονται οι τέσσερις καταδικασθέντες της πρόσφατης ποινικής δίκης — Ταλ Ντίλιαν, Σάρα Χαμού, Φέλιξ Μπίτζιος και Γιάννης Λαβρανός — καθώς και ακόμη εννέα πρόσωπα που, σύμφωνα με τις αγωγές, είχαν ρόλο στη λειτουργία ή την υποστήριξη του μηχανισμού.

Ένα σκάνδαλο που δεν έκλεισε ποτέ

Η υπόθεση ξέσπασε το 2022, όταν αποκαλύφθηκε ότι το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator είχε χρησιμοποιηθεί εναντίον δημοσιογράφων, πολιτικών, κρατικών λειτουργών, επιχειρηματιών και άλλων προσώπων.

Με ένα και μόνο «κλικ» σε ένα παραπλανητικό μήνυμα, οι χειριστές του λογισμικού αποκτούσαν πλήρη πρόσβαση στα κινητά τηλέφωνα των στόχων τους: συνομιλίες, φωτογραφίες, επαφές, ηλεκτρονική αλληλογραφία και κάθε μορφή προσωπικής ή επαγγελματικής επικοινωνίας.

Τον Φεβρουάριο του 2026 η Δικαιοσύνη καταδίκασε τους τέσσερις βασικούς κατηγορούμενους για παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών και παράνομη πρόσβαση σε δεδομένα. Η απόφαση αυτή άνοιξε τον δρόμο για τις σημερινές αστικές διεκδικήσεις.

Δεν παρακολουθούνταν μόνο πρόσωπα – παρακολουθούνταν το ίδιο το κράτος

Ιδιαίτερη σημασία αποκτούν όσα περιγράφονται στις αγωγές.

Η Πηνελόπη Μηνιάτη υποστηρίζει ότι μέσω του Predator αποκτήθηκε πρόσβαση σε επικοινωνίες της με εισαγγελικούς λειτουργούς, την ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ., πρεσβείες και διεθνείς οργανισμούς, γεγονός που εγείρει σοβαρά ζητήματα εθνικής ασφάλειας.

Αντίστοιχα, ο δημοσιογράφος Σπύρος Σιδέρης αναφέρεται σε επικοινωνίες του με πολιτικούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο.

Οι αποκαλύψεις αυτές δείχνουν ότι το Predator δεν αποτελούσε απλώς ένα ακόμη εργαλείο παράνομης παρακολούθησης. Αγγίζει τον πυρήνα της δημοκρατικής λειτουργίας, της ανεξαρτησίας των θεσμών και της ασφάλειας της χώρας.

Η πολιτική σκιά παραμένει

Όσα κι αν επιχειρήθηκαν τα τελευταία χρόνια για να υποβαθμιστεί η υπόθεση, το πολιτικό της φορτίο παραμένει ακέραιο.

Οι ποινικές καταδίκες δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα: ποιος είχε τελικά το πολιτικό όφελος από αυτό το τεράστιο δίκτυο παρακολουθήσεων;

Ποιοι έδιναν τις εντολές; Ποιοι είχαν πρόσβαση στο υλικό που συγκεντρωνόταν; Ποιοι αξιοποιούσαν τις πληροφορίες που συλλέγονταν παράνομα; Και γιατί, παρά το μέγεθος του σκανδάλου, οι πολιτικές ευθύνες εξακολουθούν να παραμένουν στο απυρόβλητο;

Οι σημερινές αγωγές δεν αφορούν μόνο την οικονομική αποζημίωση των θυμάτων. Αποτελούν μια ακόμη υπενθύμιση ότι το Predator δεν μπορεί να θαφτεί κάτω από τη σκόνη της επικαιρότητας.

Γιατί όσο δεν αποκαλύπτεται ολόκληρη η αλυσίδα των ευθυνών, όσο δεν λογοδοτούν όλοι όσοι είχαν ρόλο σε αυτή την υπόθεση και όσο το πολιτικό σύστημα επιχειρεί να κλείσει βιαστικά τον φάκελο, το σκάνδαλο θα επιστρέφει. Και θα υπενθυμίζει ότι σε μια δημοκρατία το απόρρητο των επικοινωνιών δεν είναι προνόμιο της εξουσίας, αλλά θεμελιώδες δικαίωμα του λαού.