Γράφει ο Βασίλης Λιόσης*

Είναι σαφές πως η δημοσίευση των φωτογραφιών των 200 εκτελεσμένων στην Καισαριανή προκάλεσε ένα τεράστιο πολιτικό γεγονός. Η πλειονότητα του ελληνικού λαού ένιωσε ρίγη συγκίνησης και τεράστια υπερηφάνεια και έφερε στη μνήμη του ιστορικά γεγονότα που μπορεί για καιρό να ήταν θαμμένα. Αυτή είναι η μία πλευρά. Στην άλλη πλευρά υπήρξε ένα σοκ από την ανάποδη. Επιστρατεύτηκε όλος ο εσμός του αστικού μπλοκ χύνοντας αντικομμουνιστικό δηλητήριο και εκφράζοντας με κάθε τρόπο την αηδία του απέναντι στους εκτελεσμένους κομμουνιστές αλλά και στην κομμουνιστική ηθική και ιδεολογία εν γένει. Με μία λέξη ΛΥΣΣΑΞΑΝΕ!

Ο Τζήμερος, ο Καλύβας, ο Ζαχαρός, ο Ψυχογιός και άλλοι, δεν μπόρεσαν να κρύψουν ούτε στιγμή το μίσος τους κι ένιωσαν την υποχρέωση να αντεπιτεθούν.

Ο Τζήμερος, εμμέσως πλην σαφώς, δικαίωσε την εκτέλεση, αφού κατά την άθλια λογική, δική του και πολλών άλλων, αυτός που ευθυνόταν για τα αντίποινα δεν ήταν οι Γερμανοί, αλλά το ΚΚΕ, το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ και όσοι αντιστέκονταν.

Ο Καλύβας, ο οποίος ως γνωστόν πρωτοστατεί στον εξωραϊσμό των ταγμάτων ασφαλείας μέσα από τα ιστορικά του πονήματα, φρόντισε να μας υπενθυμίσει ότι δεν πρέπει να βλέπουμε μόνο τη μία πλευρά της ιστορίας μέσα από τις φωτογραφίες αλλά και την άλλη πλευρά αφού σκοπός των κομμουνιστών δεν ήταν η απελευθέρωση της Ελλάδας αλλά η δημιουργία μιας ολοκληρωτικής δικτατορίας.

Από την παρέα φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψει ο Ζαχαρός (αλίμονο!) ο οποίος έμπλεος ενθουσιασμού από το άρθρο του αρθρογράφου Δημήτρη Ψυχογιού που γράφει στα ΝΕΑ, αναρωτήθηκε τι διαφορά θα είχε αν οι εκτελεσμένοι δεν ήταν κομμουνιστές αλλά ήταν οπαδοί του ΠΑΟΚ η ντανταϊστές (!) και θυμήθηκε να επαναφέρει το κλασικό ακροδεξιό σχήμα με βάση το οποίο μεταπολιτευτικά υπήρξε ηγεμονία των ηττημένων του εμφυλίου, σχήμα που συχνά επικαλείται ο τσεκουροφόρος Μάκης Βορίδης.

Ο Δημήτρης Ψυχογιός χαρακτήρισε μεγάλο ιδεολογικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας να υμνεί αυτούς που πήγαν αγέρωχοι στον θάνατο (!) και τέλος απαντώντας σε ερώτηση του Ζαχαρού χαρακτήρισε ορισμένες φυλακίσεις και εξορίες αγωνιστών από τη χούντα ως δικαιολογημένες. Και οι δυο μαζί απόρησαν με το γεγονός ότι ξανατίθεται το ζήτημα των γερμανικών επανορθώσεων.

Όλος αυτός ο εσμός: α) φρόντισε να μας υπενθυμίσει τι σημαίνει ταξικό μίσος, β) μας επιβεβαίωσε για πολλοστή φορά ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια συντεταγμένη επιχείρηση αναθεώρησης της ιστορίας, γ) μας απέδειξε ότι υπάρχουνε δύο κόσμοι απολύτως ασύνδετοι μεταξύ τους, δ) έβγαλε στην επιφάνεια το σύμπλεγμα του, αφού σε ηθικό επίπεδο δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με το μικρό νυχάκι όλων αυτών που αγωνίστηκαν για την εθνική ανεξαρτησία της χώρας και τα ιδανικά τους.

«Φιλική» συμβουλή: Κύριοι μπορείτε να γίνεται περισσότερο θλιβεροί. Μπορείτε, αν προσπαθήσετε, να πάρετε ακόμα περισσότερα εύσημα από τα αφεντικά σας. Είναι σαφές ότι στο βαρέλι δεν υπάρχει πάτος, οπότε κάντε ό,τι μπορείτε.

*Ο Βασίλης Λιόσης είναι εκπαιδευτικός – συγγραφέας - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK