«Να είσαι πολιτικοποιημένος, αλλά όχι κομματικοποιημένος». Να μία εύηχη, πιασάρικη και πολύ μοδάτη κουβέντα του συρμού. Από αυτές που συναντάς στο σπίτι, στο σχολείο, στις φιλικές συζητήσεις, σε κύκλους πρόθυμων συμβουλατόρων. Όλοι μας έχουμε γίνει ακροατές ανάλογων νουθεσιών σε μας ή σε νεαρά παιδιά που βράζει το αίμα τους και θέλουν να ανατρέψουν τον σύμπαντα κόσμο.

Όπου η λέξη «κομματικοποιημένος» είναι συνώνυμο του άβουλου, του «κομματόσκυλου», του ακολουθητή, του άνευρου ανθρώπου που κλείστηκε στα κομματικά σύνορα και έχασε την πρωτοβουλία ή την ιδιοπροσωπία του. Πρόκειται για μία εφεύρεση της αστικής ιδεολογίας η οποία πλασαρίστηκε στο λαό και τη νεολαία από παπαγάλους, διπλωμένες συνειδήσεις, συμβουλοποιούς της κακιάς ώρας, ανθρώπους που τους αρέσει ο καπιταλισμός και όλα τα συμπαρομαρτούντα του.
Αλλά τι είναι τα κόμματα; Είναι ομάδες ανθρώπων οι οποίοι συμφώνησαν σε ένα πρόγραμμα, εκφράζουν τάξεις και ταξικά συμφέροντα, έχουν μία ορισμένη ιστορική πορεία και παρεμβαίνουν επιτυχώς ή ανεπιτυχώς στην πάλη των τάξεων. Τα κόμματα διαφέρουν μεταξύ τους όπως τα δάχτυλα του ενός χεριού. Ανήκουν στη Δεξιά ή την Αριστερά, είναι δημοκρατικά ή όχι, διαπαιδαγωγούν τα μέλη τους στην ανιδιοτέλεια ή στο συμφέρον, ανήκουν στον αρχηγό ή στα μέλη τους, τάσσονται με τον πλούσιο ή τον φτωχό, «με την Παλαιστίνη ή το Ισραήλ», οπωσδήποτε επιλέγουν αυτή ή την άλλη ιστορική πλευρά.

Τα κόμματα λοιπόν δεν είναι τα ίδια, και μόνο ένας «τεμπέλης» ή κακόβουλος νους επιτρέπει την πολιτική ισοπέδωσή τους.
Αίφνης, το Μ-Λ ΚΚΕ δεν δέχεται κανενός είδους κρατική βοήθεια (επιχορήγηση) για λόγους αρχών. Είναι το ίδιο με το ΚΚΕ που ζητιανεύει τις βοήθειες του αστικού κράτους και έχει συνεργασίες (πχ συνδικαλισμός) με αστούς και ρεφορμιστές; Ασφαλώς όχι! Τι κοινό μπορεί να έχει ένα επαναστατικό κόμμα ή ένα κόμμα της πραγματικής Αριστεράς με τα θερμοκήπια που βγάζουν αριβίστες και κρατικά στελέχη; Καμία.

Η άρχουσα τάξη διαθέτει απέναντι στους εργαζόμενους και το λαό όλο το βαρύ πυροβολικό της. Στρατό, αστυνομία, υπουργεία, δικαιοσύνη, σχολεία, εκκλησία, τράπεζες, νόμους, Βουλή κλπ. Από την άλλη πλευρά, ο λαός δε διαθέτει παρά την οργάνωσή του και το πολιτικό του κριτήριο. Είναι σαν να πολεμάς πυραυλικά συστήματα με …σφεντόνα. Κι όμως αυτή τη σφεντόνα θέλουν να τη συκοφαντήσουν, να την υπονομεύσουν και να τη διαβάλουν, ώστε η πολιτική αντίληψη να ’χει οροφή την ανενταξία και το ελεύθερο πνεύμα, την ατίθαση βούληση, η οποία τρέφεται από τα σκουπίδια και τ’ αποφάγια των μπουρζουάδων.

Διότι με τι υλικά φτιάχνει κανείς ελεύθερη συνείδηση και πώς αυτή συναντάει την πράξη, δηλαδή την ταξική πάλη; Θα συμφωνήσουμε πως τα αστικά και τα χαλασμένα κόμματα που βγήκαν από την Αριστερά ρημάζουν τα ανυπότακτα πνεύματα και σαν νυχτερίδες στα χαλάσματα ρουφούν το αίμα των ανθρώπων. Αλλά τα κόμματα της πραγματικής Αριστεράς ωθούν τα μέλη τους να αγωνιστούν, να διαβάσουν, να καλλιεργήσουν την αλληλεγγύη, να σκεφτούν και να ψηλώσουν ως το πεδίο που εξανθρωπίζει τον άνθρωπο. Να βγουν από το στενό εγωιστικό καβούκι τους και να σμίξουν με τους μεγάλους ορίζοντες. Εκεί που ο ένας γίνεται όλοι και αυτοί πάλι ένας.
Ο μεγάλος δάσκαλος του γένους και κομμουνιστής Δ. Γληνός, ο οποίος ξεκίνησε ως αστοδημοκράτης, συνήθιζε να λέει «κανένας φραγμός στα αριστερά μου».
Η οργάνωση των ανθρώπων στο κομμουνιστικό πεδίο δεν είναι μόνο μία πράξη σωφροσύνης. Είναι πράξη μεγαλοσύνης. Η ανώτερη μορφή αριστερής πολιτικοποίησης είναι η κομμουνιστική στράτευση. Κατανοητό;

Θανάσης Τσιριγώτης

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος