Τον περασμένο χρόνο απασχόλησε αρκετά τη δημοσιότητα το θέμα της κατάληψης των περισσότερων περιοχών της χώρας και ειδικότερα στις πιο τουριστικές περιοχές, από επιχειρηματίες, με ομπρελοκαθίσματα και ξαπλώστρες περιορίζοντας την ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση των πολιτών σε αυτές.

Πέρυσι ψηφίστηκε και νέος νόμος «Περί αιγιαλού και παραλίας» με σκοπό να περιορίσει την ασυδοσία, προβλέποντας μάλιστα και υψηλά πρόστιμα. Διαφημίστηκε από την κυβέρνηση και τα φίλια ΜΜΕ η διενέργεια εκτεταμένων ελέγχων σε παραλίες για τις οποίες έγιναν οι περισσότερες καταγγελίες πολιτών και επιβλήθηκαν τα ανάλογα πρόστιμα. Το σχετικό δελτίο τύπου του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών στις αρχές Ιουλίου, κόμπαζε «…πως η συνολική εικόνα στις παραχωρηθείσες για επιχειρηματική δραστηριότητα παραλίες είναι σαφώς καλύτερη σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια…». Μετά ξεκίνησαν «τα μπάνια του λαού» και κορυφώθηκε η τουριστική περίοδος, το θέμα ξεχάστηκε από το Υπουργείο και οι έλεγχοι ατόνησαν, ενώ ο κόσμος έμεινε μόνος του και πάλι με το πρόβλημα. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα…

Φέτος η εικόνα των παραλιών είναι παρόμοια με την περσινή, σε κάποιες δε περιπτώσεις ακόμα χειρότερη. Σε πολλές παραλίες της Αττικής το κομμάτι με τα ομπρελοκαθίσματα έχει αυγατίσει περιορίζοντας δραστικά τα ελεύθερα τμήματα. Ακόμα όμως και τα Σαββατο­κύριακα πολλά ομπρελοκαθίσματα παραμένουν κενά, ενώ ο κόσμος συνωστίζεται στα ελεύθερα τμήματα και στα γύρω βραχάκια αν υπάρχουν. Οι δήμοι και οι αρμόδιες αρχές δεν κάνουν τον παραμικρό έλεγχο για την τήρηση των συμβάσεων από τους επιχειρηματίες, αφού η συνεχής έλλειψη προσωπικού αλλά και η πολιτική βούληση είναι δεδομένη. Το θέμα παραπέμπεται για μια ακόμη φορά στην «ατομική ευθύνη» αφού για να κινητοποιηθούν οι Αρχές πρέπει να προηγηθούν πολυάριθμες καταγγελίες πολιτών, και ο χορός καλά κρατεί.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος