Ομόφωνα αθώοι λόγω αμφιβολιών κρίθηκαν από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας ο Νίκος Ρωμανός και δύο ακόμα συγκατηγορούμενοι του για τη υπόθεση της έκρηξης στους Αμπελόκηπους στις 31 Οκτωβρίου του 2024.

Το δικαστήριο έκρινε ένοχες την Μ. Μ. που είχε τραυματιστεί σοβαρά όταν εξερράγη ο μηχανισμός στα χέρια του συντρόφου της, Κυριάκου Ξυμητήρη, σκοτώνοντας τον ακαριαία, καθώς και την. Δ.Ζ. που την περίοδο εκείνη ζούσε στην Ελβετία και είχε μεριμνήσει ώστε να φιλοξενηθεί το ζευγάρι στον επίμαχο χώρο.

Ύστερα από 17 και πλέον μήνες προφυλάκισης ο Νίκος Ρωμανός και δύο ακόμα από τους κατηγορούμενους είναι πλέον ελεύθεροι, καθώς το δικαστήριο έκανε δεκτή την εισαγγελική πρόταση που είχε την απαλλαγή τους. Ο ένας, όπως και ο Ρωμανός, βρέθηκε αντιμέτωπος με την Δικαιοσύνη εξαιτίας μερικού αποτυπώματός του σε σακούλα, ενώ ο τρίτος εκ των αθωωθέντων είχε εμπλακεί στην παράδοση των κλειδιών του διαμερίσματος.

Να σημειωθεί ότι το προηγούμενο διάστημα, αλλά και στην έναρξη της δίκης πραγματοποιήθηκαν συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις συμπαράστασης προς τον Νίκο Ρωμανό, τόσο από απλούς πολίτες, όσο και από καθηγητές και πανεπιστημιακούς. 

Οι αστυνομικές δυνάμεις έριξαν δακρυγόνα και κρότου λάμψης στους αλληλέγγυους που ήταν συγκεντρωμένοι σήμερα έξω από το Μέγαρο του Εφετείου.

Το δικαστήριο την ώρα εκείνη είχε αποσυρθεί προκειμένου να αποφανθεί επί των ποινών.

Αντίθετα οι δύο γυναίκες κρίθηκαν ένοχες για βαριά κακουργήματα όπως συγκρότηση και ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση, τρομοκρατική πράξη διακεκριμένης κατασκευής εκρηκτικών μηχανισμών, προμήθεια και κατοχή εκρηκτικών υλών, έκρηξη από κοινού και διακεκριμένη φθορά ξένης ιδιοκτησίας, κατά περίπτωση.

Στην πρώτη κατηγορούμενη, η οποία τραυματίστηκε κατά την έκρηξη στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας, επιβλήθηκε συνολική ποινή κάθειρξης 19 ετών, χωρίς να της αναγνωριστεί κανένα ελαφρυντικό, ενώ στη δεύτερη κατηγορούμενη επιβλήθηκε κάθειρξη 8 ετών, καθώς το δικαστήριο, κατά πλειοψηφία, της αναγνώρισε το ελαφρυντικό της μετέπειτα καλής συμπεριφοράς.

Οι δύο γυναίκες καταδικάστηκαν, κατά περίπτωση, για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών μηχανισμών, κατοχή όπλων και πυρομαχικών, προμήθεια εκρηκτικών υλών, πρόκληση έκρηξης και φθορά ξένης ιδιοκτησίας.

Παρά την αντίθετη εισαγγελική πρόταση, οι καταδικασθείσες ζήτησαν μέσω των συνηγόρων τους την αναστολή εκτέλεσης των ποινών τους. Η υπεράσπιση της πρώτης κατηγορούμενης επικαλέστηκε τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει μετά τον τραυματισμό της, υποστηρίζοντας ότι «η παραμονή της στη φυλακή ενδέχεται να επιδεινώσει σημαντικά την κατάσταση της υγείας της».

Στο πλαίσιο αυτό, κατέθεσε και ο θεράπων ιατρός της, ο οποίος χαρακτήρισε την περίπτωσή της ως «σύνθετο ιατρικά περιστατικό», επισημαίνοντας τον αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών και τονίζοντας πως «το περιβάλλον των φυλακών σίγουρα επιδεινώνει την κατάσταση της».

Η ίδια η κατηγορούμενη, λαμβάνοντας τον λόγο, δήλωσε ότι δεν αιφνιδιάστηκε από την απόφαση, την οποία χαρακτήρισε «προαποφασισμένη», λέγοντας χαρακτηριστικά: «Δεν εξεπλάγην από την απόφαση… το τέλος ήταν ήδη γραμμένο», ενώ επανέλαβε ότι «δεν μετανιώνω για τίποτα, το τίμημα το έχω πληρώσει». Παράλληλα, ευχαρίστησε όσους τη στήριξαν, καθώς και τη συγκατηγορούμενή της «που δεν αποστασιοποιήθηκε», με το ακροατήριο να αντιδρά έντονα φωνάζοντας συνθήματα συμπαράστασης.

Από την πλευρά της δεύτερης κατηγορούμενης, η υπεράσπιση ζήτησε επίσης αναστολή εκτέλεσης της ποινής με όρους, επικαλούμενη την ακαδημαϊκή της πορεία και τη δυνατότητα συνέχισης της διδακτορικής της έρευνας από την Ελλάδα. Όπως ανέφερε ο συνήγορός της, «να της δοθεί η ευκαιρία να διασώσει ό,τι μπορεί από την ακαδημαϊκή της διαδρομή, ακόμη και με περιοριστικούς όρους», επισημαίνοντας ότι «δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αν αφεθεί ελεύθερη μέχρι το εφετείο».

Η ίδια, παίρνοντας τον λόγο, ευχαρίστησε όσους τη στήριξαν και υποστήριξε ότι «με την καταδίκη μου καταδικάζετε τον αναρχικό χώρο». Και οι δύο γυναίκες αναφέρθηκαν στον θανόντα, τονίζοντας ότι με τη στάση τους υπερασπίστηκαν τη μνήμη του, ενώ από το ακροατήριο ακούστηκαν συνθήματα όπως «Κυριάκο ζεις, για πάντα αγωνιστής».