Μία από τις αγαπημένες ιδέες της άρχουσας τάξης, την οποία έξυπνα πλάσαρε στις μάζες, είναι αυτή του «όλοι οι ίδιοι είναι».
Δεν υπάρχει απολίτικο ον το οποίο να μην αναπαράγει σε όλους τους τόνους την ισοπεδωτική, εύκολη και «πιασάρικη» ατάκα. Βέβαια, άμα δει κανείς το μακρινό δάσος, όλα τα δέντρα φαίνονται το ίδιο, όταν όμως πλησιάσει κοντά θα δει τις διαφορές. Πράγμα που σημαίνει ότι για να αναλύσεις ένα γεγονός δεν μπορείς να αρκεστείς σε γενικούς αφορισμούς και αφηρημένες αποφάνσεις.

Η φράση «όλοι είναι το ίδιο» ήταν το ωστικό κύμα που έφερε ιστορικά και συγκυριακά τους φασίστες στο προσκήνιο. Χαϊδεύει τα αυτιά των αμαθών, των τεμπέληδων και των καιροσκόπων. Έτσι, λοιπόν, όποιος ασχολείται με την πολιτική ή το συνδικαλισμό αυτόματα κατατάσσεται στους κακούς της ιστορίας, στα λαμόγια και τους απατεώνες.

Τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει. Στην κοινωνία υπάρχουν τάξεις και ταξικές διαφορές, υπάρχει πάντα η αστική πολιτική και απέναντί της η προλεταριακή εργατική πολιτική. Είναι βέβαια απόλυτα εξηγήσιμο, αφού ζούμε σε ένα αστικό καθεστώς, να μολυνόμαστε από τις ιδέες, τις συνήθειες και τις συμπεριφορές των μπουρζουάδων, αλλά και από ό,τι φερτό υλικό μας κουβάλησαν οι εκμεταλλευτικές κοινωνίες. Η ανατροφή των παιδιών, η θέση της γυναίκας, η δικαιοσύνη, η θρησκεία, οι ιδεοληψίες, τα στερεότυπα κλπ έχουν πάνω τους το στίγμα τής κοινωνικής εκμετάλλευσης και εμείς οι κομμουνιστές αναπνέουμε αυτήν την πολιτική μπόχα. Δεν υπάρχει καμία όαση για να καταφύγουμε και οι περίφημες νησίδες ή το απόλυτο και καθαρό εγώ, αν δεν είναι ανοησία, είναι σίγουρα σκοπιμότητα. Αλλά για ποια ομοιότητα ανάμεσα στην αστική και την προλεταριακή πολιτική μιλά ένας «ισαποστασάκιας»; (Αυτός που παίρνει ίσες αποστάσεις από αντικρουόμενα πράγματα).
Η αστική πολιτική μιλάει για τον αρχηγό που είναι πάνω από το λαό, από τις μάζες.

Το τελευταίο διάστημα γίναμε μάρτυρες της «Τσιπριάδας», όπου ο για μια 4ετία οπορτουνιστής άρχισε με την Ιθάκη του να παρουσιάζεται ως Μεσσίας.
Ο Μητσοτάκης, η Κωνσταντοπούλου, ο Σαμαράς, ο Ανδρουλάκης και όσοι πέρασαν από την αστική πασαρέλα βγαίνουν ως φίρμες. Αντίθετα, τα κόμματα και οι οργανώσεις της Αριστεράς μιλούν για τους αγώνες, αναφέρονται στο λαό και όχι στον αρχηγό. (Ο Φύρερ πρέπει να μας είναι οδηγός από την ανάποδη).
Τα αστικά κόμματα στηρίζονται στο ψέμα και τη χειραγώγηση των μαζών, αντίθετα, τα αριστερά κάνουν αυτοκριτική (έως θανάτου), λένε αλήθειες και παρακινούν τις μάζες να βγουν στο προσκήνιο διεκδικώντας.

Ο αστικός στρατός μπουκώνεται, λαδώνεται, μιζώνεται. Τελευταία το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έδειξε ότι τα αστικά στελέχη στρατεύονται από συμφέρον και όχι από ιδεολογίες. Αντίθετα, έχουμε χιλιάδες και χιλιάδες κομμουνιστές που έζησαν φτωχά, λιτά και απέριττα, ακριβώς γιατί η «κονόμα» δεν είναι στις αξίες της Αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος. Οι αριστεροί σέβονται το συνάνθρωπό τους και τη φύση. Η αστική πολιτική καλλιεργεί την ανθρωποφαγία, το στείρο ανταγωνισμό, τη μετατροπή των ανθρώπων σε θεριά. Η Αριστερά καλλιεργεί την ομαδικότητα, τον αλτρουισμό και τη συντροφικότητα. Η λέξη σύντροφος/συντρόφισσα είναι για μας τίτλος τιμής και αναγνώρισης.

Ας κρατήσει η αστική πολιτική των εγωισμό, τον καριερισμό και το «κύριε- κυρία». Οι κομμουνιστές βασανίστηκαν, εξορίστηκαν, εκτελέστηκαν για μία ελεύθερη πατρίδα και για πανανθρώπινες αξίες. Η αστική πολιτική ώθησε τα παιδιά της να φύγουν στο εξωτερικό, στη θαλπωρή, στα εύκολα. Σιγά μην εξομοιώνονται οι επαναστάτες κομμουνιστές με τ’ ανθρωπάκια των αστών.

Θανάσης Τσιριγώτης

πηγή: Λαϊκός Δρόμος