Την ώρα που ΗΠΑ-Ισραήλ άναψαν τη φωτιά του πολέμου στη Μέση Ανατολή, ξεκινώντας την επίθεση στο Ιράν, η χώρα μας, όπως και η Κύπρος, γίνεται πολεμικός στόχος, καθώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά και όλες οι κυβερνήσεις διαχρονικά την έχουν μετατρέψει σε μια απέραντη Νατοϊκή βάση και ορμητήριο των στρατιωτικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ. Την ώρα που, άλλη μια φορά, ελληνική φρεγάτα πλέει στην εμπόλεμη περιοχή, στην υπηρεσία των επιθετικών στόχων των ΗΠΑ-Ισραήλ, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες τηρούν εκκωφαντική σιωπή για τον πόλεμο και την απειλή που εγκυμονεί η κυβερνητική πολιτική εμπλοκής της χώρας στον πόλεμο.

ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΕΚΑ αλλά και οι περισσότερες δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις μέχρι στιγμής, δεν έχουν βγάλει ούτε μια ανακοίνωση, ενώ για κάλεσμα σε αντιπολεμική κινητοποίηση ούτε λόγος.

Ας σημειωθεί πως 1.350 ναυτεργάτες σε πάνω από 60 ελληνόκτητα πλοία βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην περιοχή του πολέμου και απειλείται άμεσα η ζωή τους. Το κρίσιμο αυτό γεγονός, κάτω από την πίεση ναυτικών εργατικών συνδικάτων, ανάγκασε την Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία (ΠΝΟ) να κηρύξει 24ωρη απεργία, την Πέμπτη 5 Μαρτίου, για την προστασία των ναυτικών που είναι στην εμπόλεμη ζώνη.

Ο εκφυλισμός των δυνάμεων που ηγούνται του συνδικαλιστικού κινήματος έχει προχωρήσει σε τέτοιο βάθος που πλέον και σε τόσο σοβαρά ζητήματα παραμένουν αδρανείς, απέναντι σε μια κατάσταση που ήδη είναι άμεσα επικίνδυνη για τη ζωή των εργαζομένων ναυτεργατών σε πλοία που πλέουν στη Μέση Ανατολή. Απέναντι σε μια κατάσταση που κάνει άμεση την απειλή πολεμικής εμπλοκής της χώρας – η βάση της Σούδας είναι καταγεγραμμένος στόχος .

Απέναντι σε μια κατάσταση που φέρνει αύξηση των τιμών σε ενέργεια και προϊόντα και έχει άμεσες επιπτώσεις στη ζωή των εργαζομένων, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν έχουν αρθρώσει λέξη και παραμένουν σε ακινησία.

Η κατάσταση αυτή είναι θλιβερή αν συγκριθεί με το τι είχε γίνει πριν 25 χρόνια, όταν με καλέσματα των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, Εργατικών Κέντρων πραγματοποιήθηκαν μεγάλες κινητοποιήσεις τόσο για τον πόλεμο που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ στη Γιουγκοσλαβία (1999) όσο και για την αμερικάνικη πολεμική εισβολή στο Ιράκ (2003).

Χωρίς να σημαίνει βέβαια αυτό ότι οι δυνάμεις που ηγούνταν τότε στις ανώτερες συνδικαλιστικές οργανώσεις ανταποκρίθηκαν όπως θα έπρεπε στις αντιπολεμικές- αντιιμπεριαλιστικές ανάγκες, δήλωναν ωστόσο «παρών» στο αντιπολεμικό κίνημα. Διοργάνωναν ή συμμετείχαν σε συλλαλητήρια. Το 1999 η ΓΣΕΕ είχε οργανώσει ακόμη και αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας προς τους εργαζόμενους της Γιουγκοσλαβίας. Το 2003, η αντίδραση της ΓΣΕΕ εντάχθηκε στο πλαίσιο των παγκόσμιων κινητοποιήσεων κατά της εισβολής των ΗΠΑ. Ήταν από τους βασικούς διοργανωτές του τεράστιου συλλαλητηρίου στην Αθήνα, στις 15 Φεβρουαρίου 2003, το οποίο συνέπεσε με τις παγκόσμιες διαδηλώσεις εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλον τον κόσμο. Καλούσε τους εργαζόμενους σε απεργιακή κινητοποίηση και συμμετοχή στις πορείες προς την Αμερικανική Πρεσβεία. Διοργάνωσε αντιπολεμικές συναυλίες, στην πλατεία Συντάγματος, με τη συμμετοχή γνωστών καλλιτεχνών, για να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη.

Αν τα θυμίζουμε όλα είναι για να δείξουμε πόσο μεγάλη διάβρωση έχουν προκαλέσει στις συνδικαλιστικές οργανώσεις οι δυνάμεις που ηγούνταν από τότε σε αυτές και έχουν συντελέσει σε μια μεγάλη υποχώρηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και κατ’ επέκταση του αντιπολεμικού κινήματος στο οποίο η κινητοποίηση των εργαζομένων έπαιζε και παίζει καθοριστικό ρόλο.

Η σημερινή ευθυγράμμιση των συνδικαλιστικών ηγεσιών με την κυβερνητική πολιτική τις τοποθετεί πλέον στην «πλευρά της ιστορίας» που η κυβέρνηση έχει επιβάλει, πέρα και μακριά από τους εργαζόμενους και τα συμφέροντά τους.

Το γεγονός αυτό υπογραμμίζει την κεντρική σημασία που έχει η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος που είναι βασικός παράγοντας για το ξαναδυνάμωμα του αντιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος.

Σήμερα που κλιμακώνεται η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα με τις στρατιωτικές επεμβάσεις και τους πολέμους στο Ιράν, εδώ και καιρό στην Ουκρανία και τη μαρτυρική Παλαιστίνη και ηχούν τα τύμπανα του πολέμου σε πολλές περιοχές του κόσμου, είναι ανάγκη να τεθεί στην πρώτη γραμμή το ζήτημα της αντιπολεμικής-αντιιμπεριαλιστικής πάλης και το συνδικαλιστικό – εργατικό κίνημα να γίνει κύριος μοχλός του αντιπολεμικού κινήματος.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος