Καίριες οι ευθύνες της ηγεσίας του ΚΚΕ

Με την κάθοδο αγροτών από διάφορες περιοχές της Ελλάδας με τρακτέρ στην Αθήνα και τη συμμετοχή εργαζομένων, πραγματοποιήθηκε στο Σύνταγμα την Παρασκευή 13/2 το αγροτικό συλλαλητήριο.

Ένα συλλαλητήριο που αποτέλεσε την αυλαία ενός σπουδαίου, μαζικού και παρατεταμένου αγώνα που κράτησε πάνω από 50 μέρες και στρίμωξε την κυβέρνηση.

Ο αγώνας των αγροτών ανέδειξε τα οξυμένα προβλήματα, τα ζητήματα επιβίωσης, ζωής και θανάτου κυριολεκτικά για τον πρωτογενή τομέα της χώρας μας. Οι πολιτικές της ΕΕ και της νέας Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ), η νέα συμφωνία της Mercosur, η ευλογιά των προβάτων και η πολιτική διαχείριση της κυβέρνησης που αφανίζει τους αγροτοκτηνοτρόφους προς όφελος των μεγάλων μονοπωλίων του κλάδου, η εκτίναξη των τιμών των αγροτικών εφοδίων και της ενέργειας, η βαριά φορολογία και τα χρέη, οι εξευτελιστικές τιμές που επιβάλλουν οι μεσάζοντες, οι χονδρέμποροι και οι εφοδιαστικές αλυσίδες, αποτελούν τη θηλιά που πνίγει τους φτωχομεσαίους αγρότες και τη βάση που τους ξεσηκώνει. Και παράλληλα, οι καθυστερήσεις και οι περικοπές των επιδοτήσεων, σε συνδυασμό με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, προκαλούν την οργή τους.

Ο αγώνας των αγροτών πήρε πνοή και δύναμη και από τη δυσκολία της κυβέρνησης να ενεργοποιήσει ένα βασικό της όπλο, τον κοινωνικό αυτοματισμό. Παρά τις λυσσαλέες προσπάθειες της κυβέρνησης και των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης, τα περιορισμένα αποτελέσματα κατέδειξαν το διάχυτο πνεύμα συμπάθειας και στήριξης των λαϊκών στρωμάτων προς τους αγρότες και τον αγώνα τους.

Στα αιτήματα των αγροτών και στα προβλήματα που ανέδειξαν -ιδιαίτερα στις εξωφρενικές τιμές με τις οποίες φτάνουν τα αγροτικά προϊόντα στα λαϊκά στρώματα, στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και στις αποκαλύψεις για τους «φραπέδες», τους «χασάπηδες» και τις Ferrari των «γαλάζιων παιδιών»- η κυβερνητική προπαγάνδα δεν κατάφερε να ορθώσει κύματα διχασμού και αντανακλαστικά εναντίον των αγροτών και των μπλόκων τους.

Η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της, που δεν παραιτήθηκαν στιγμή από την προσπάθεια να ενεργοποιήσουν τον κοινωνικό αυτοματισμό, χρησιμοποίησαν όλα τους τα όπλα για να πλήξουν τον αγροτικό αγώνα: εκστρατεία συκοφάντησης και δυσφήμισης, μέχρι και διαπόμπευσης των αγροτών, φανερές και υπόγειες απειλές, την τακτική του καρότου και του μαστιγίου, ταξίματα και υποσχέσεις, εισαγγελείς, ΜΑΤ και τρομοκρατία. Ενεργοποιώντας τον κομματικό της μηχανισμό, επιχείρησε τη διάσπαση των αγροτών και αξιοποίησε το εργαλείο του «διαλόγου» για να τους απομονώσει.

Κάτω από την πίεση του αγροτικού κινήματος, η κυβέρνηση εξαναγκάστηκε σε κά­ποιες παραχωρήσεις, που αναμφισβήτητα αποτελούν αποτέλεσμα του παρατεταμένου και μαζικού αγώνα. Ωστόσο, πρόκειται για ψίχουλα σε σχέση με το μέγεθος των προβλημάτων και είναι αναντίστοιχες με τη δυναμική του αγροτικού κινήματος.

Η μαζική συσπείρωση και οι αγωνιστικές διαθέσεις της βάσης βρέθηκαν για άλλη μια φορά να προσκρούουν στη συμβιβαστική στάση των ηγεσιών του συνδικαλιστικού κινήματος, των βασικών δυνάμεών του και ιδιαίτερα των δυνάμεων του ΚΚΕ, που για μία ακόμη φορά οδήγησαν σε άδοξο τερματισμό των μπλόκων.

Οι αγροτοσυνδικαλιστές του ΚΚΕ, που έπαιξαν κεντρικό ρόλο ιδιαίτερα στη Θεσσαλία και που αρκετοί βλέπουν στο πρόσωπό τους το πιο αγωνιστικό κομμάτι της ηγεσίας, για άλλη μια φορά, μπροστά στην πίεση της κυβέρνησης και παρά τις δυνατότητες του κινήματος και τα πομπώδη λόγια που ξεστόμιζαν, οδήγησαν σε άτακτη φυγή και στη διάλυση των μπλόκων. Σε συνεννόηση με αγροτοσυνδικαλιστές της Δεξιάς και μετά την άκαρπη συνάντηση με το Μητσοτάκη, πρότειναν τη διάλυση των μπλόκων που αποτέλεσαν τα κέντρα συσπείρωσης και αγωνιστικής δράσης των αγροτών.

Για άλλη μια φορά, το ΚΚΕ προσέφερε δείγματα μιας πολιτικής που τα λόγια διαφοροποιούνται από την πράξη όσο η μέρα με τη νύχτα.

Η στάση αυτή αποτυπώνεται καθαρά μέσα από τις στήλες του «Ριζοσπάστη». Λίγες μόνο μέρες πριν τη συνάντηση της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων με το Μητσοτάκη τη Δευτέρα 19/2, ο «Ριζοσπάστης» έγραφε σε τίτλους:

«Άλλο ένα στραπάτσο για την κυβέρνηση: Κάτω από την αποφασιστικότητα των δεκάδων μπλόκων καλεί σε συνάντηση με βάση τους όρους που θέτουν οι αγρότες…».
«Συντονισμένοι, δεν κάνουν πίσω στον μεγαλειώδη αγώνα».
«Ούτε βήμα πίσω! Δεν κάνουμε βήμα πίσω από την ικανοποίηση των αιτημάτων μας! Συνεχίζουμε ακλόνητοι τον αγώνα μας» (Πέμπτη, 15 Γενάρη 2026).
«Ενόψει της συνάντησης με τον πρωθυπουργό στέλνουν μήνυμα ότι παραμένουν ενωμένοι και αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον αγώνα τους, να μην υποχωρήσουν από τις δίκαιες διεκδικήσεις τους» (Παρασκευή, 16 Γενάρη 2026).

Από τη συνάντηση της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων με το Μητσοτάκη, οι αγρότες δεν πήραν τίποτε περισσότερο από όσα είχαν ήδη εξαγγελθεί από την κυβέρνηση.

Μετά τη συνάντηση, ο Ρίζος Μαρούδας, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και επικεφαλής του μπλόκου της Νίκαιας, δήλωνε:
«Η κυβέρνηση κρύφτηκε πίσω από τα δημοσιονομικά όρια και τους ευρωπαϊκούς κανόνες, αρνούμενη να ικανοποιήσει τα βασικά μας αιτήματα και αποδεικνύοντας ότι με την πολιτική της δεν μας θέλει στην παραγωγή… Φυσικά δεν είμαστε ευχαριστημένοι… Δεν δεσμεύτηκε σε τίποτα για την αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος».

Και ποια ήταν η συνέχεια που πρότεινε το ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ;
«Φεύγουμε με το κεφάλι ψηλά, περήφανοι για τον μεγαλειώδη αγώνα που δώσαμε τόσες μέρες όλοι μαζί».

Αντίστοιχα και στην Καρδίτσα, ο Τζέλλας, επίσης στέλεχος του ΚΚΕ, αφού δήλωσε ότι «σίγουρα δεν έμεινε κανένας αγρότης ευχαριστημένος», πρότεινε το σπάσιμο του μπλόκου:
«Να αποχωρήσουμε μαζί με τα υπόλοιπα μπλόκα… Αν φύγουν όλοι οι άλλοι, θα φύγουμε κι εμείς».

Στο φύλλο του Ριζοσπάστη (Τετάρτη, 21 Γενάρη) -δύο μόλις μέρες μετά τη συνάντηση με το Μητσοτάκη- που αναφέρονται αυτές οι δηλώσεις των στελεχών του ΚΚΕ, ο κεντρικός τίτλος είναι:
«Συντεταγμένα και με το κεφάλι ψηλά αποχωρούν αυτές τις μέρες από τα μπλόκα τους».

Μέσα σε ένα βράδυ, τα βροντερά λόγια «δεν κάνουμε βήμα πίσω» έγιναν «αποχωρούμε από τα μπλόκα».

Οι αγρότες, αν και πήραν κάποιες περιορισμένες παραχωρήσεις που δεν αγγίζουν την ουσία των προβλημάτων τους, αποχώρησαν με τη στυφή γεύση της άτακτης υποχώρησης. Αν κάποιος ανακουφίστηκε από αυτή την εξέλιξη, χάρη στη στάση των δυνάμεων του ΚΚΕ, είναι η κυβέρνηση, που ξεμπέρδεψε -έστω και προσωρινά- με το πρόβλημα.

Γι’ αυτό άλλωστε, χωρίς κανένα εμπόδιο, παραχωρήθηκε το Σύνταγμα για το αγροτικό συλλαλητήριο, με την παρουσία τρακτέρ και ολονύκτιο αποκλεισμό της Βουλής, σε πλήρη συνεννόηση των εκπροσώπων των αγροτών με την αστυνομία, η οποία αποσύρθηκε από το προσκήνιο. Αφήνοντας η κυβέρνηση ελεύθερο το πεδίο, «ξεχνώντας» και τον πρόσφατο νόμο για την «προστασία του μνημείου του άγνωστου στρατιώτη», αποσύροντας ΜΑΤ και δυνάμεις καταστολής, ώστε να εξελιχθεί η συγκέντρωση που προετοίμασαν και οργάνωσαν βασικά οι δυνάμεις του ΚΚΕ, «χρυσώνοντας το χάπι» της άτακτης υποχώρησης και της συμβιβαστικής τους στάσης.

Σε αυτό το κλείσιμο του αγώνα στο Σύνταγμα, όπου οι δυνάμεις του ΚΚΕ πρωταγωνίστησαν, προσέδωσαν και το στοιχείο της ενίσχυσης του κοινωνικού μετώπου, με κεντρικό σύνθημα -όπως έγραφε ο «Ριζοσπάστης»- «Εργαζόμενοι – αγροτιά, μια γροθιά!».

Ωστόσο, σε όλη τη διάρκεια των 50 ημερών κινητοποιήσεων, ούτε στην Αθήνα ούτε στα μεγάλα αστικά κέντρα τα δεκάδες σωματεία, εργατικά κέντρα και ομοσπονδίες που ελέγχει το ΚΚΕ δεν πραγματοποίησαν ούτε ένα συλλαλητήριο συμπαράστασης στον αγροτικό αγώνα –παρά το διάχυτο κοινωνικό κλίμα συμπάθειας και στήριξης. Πράττοντας ό,τι ακριβώς και οι άλλες υποταγμένες ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Δηλαδή τίποτε!

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος