Δεν υπάρχει πλέον καμία πτυχή της καθημερινότητας που να μην επιβεβαιώνει τη μεγάλη φθορά της κυβέρνησης ΝΔ. Η ξέφρενη ακρίβεια, τα απανωτά αντεργατικά μέτρα με τελευταίο αυτό της 13ωρης εργασίας, τα σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ που συνεχίζουν να συνταράσσουν, το έγκλημα των Τεμπών και η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι που αποτελεί πλέον βραδυφλεγή βόμβα για τα κυβερνητικά επιτελεία, όλα αυτά μαζί έχουν φτάσει τον κόμπο στο χτένι. Η λαϊκή δυσαρέσκεια, αν και βουβή, εντούτοις φουντώνει και η απόρριψη της κυβερνητικής πολιτικής αποκτά σοβαρές διαστάσεις.

Μπροστά στη σοβούσα πολιτική κρίση, τα αστικά επιτελεία προσπαθούν εναγωνίως να αναστηλώσουν τον κεντροαριστερό πυλώνα για να αποτελέσει την εναλλακτική τους επιλογή. Τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, που και οι δύο διεκδικούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια, φαίνεται ότι αδυνατούν να τα καταφέρουν. Και όχι άδικα αφού είναι καταχρεωμένοι με την πολιτική των μνημονίων, αφού και οι δύο αποτέλεσαν το πλυντήριο για την παράταξη της Δεξιάς. Το μεν ΠΑΣΟΚ συγκυβερνώντας με τη ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ της «πρώτης φοράς Αριστεράς» και της κατάργησης των μνημονίων «με ένα νόμο και σε ένα άρθρο» έπαιξαν καταλυτικό ρόλο, δικαίωσαν την πολιτική της ΝΔ.

Έχοντας περιέλθει σε μια βαθιά και χωρίς επιστροφή καταβύθιση, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ παζαρεύει με τη Νέα Αριστερά γυρεύοντας ευκαιριακές συγκολλήσεις, ώστε να ανακτήσει και πάλι τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αυτή που έχασε όταν μπήκε στο χορό των διασπάσεων. Ο Φάμελος ποντάρει ότι με αυτό τον τρόπο θα μπορέσει ο ΣΥΡΙΖΑ να ανακτήσει την ηγεμονία στην κεντροαριστερά και να παίξει ηγεμονικό ρόλο σε μελλοντικά εκλογικά σχήματα συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, αυτός είναι και ο διακηρυγμένος στόχος των ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ τα οποία μιλούν για τη λεγόμενη «διεύρυνση της κεντροαριστεράς» σαν την υποτιθέμενη απάντηση απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ.

Αυτό που δεν αμφισβητεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η υπηρέτηση των συμφερόντων της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης, ο σταθερός προσανατολισμός και η ιμπεριαλιστική πρόσδεση της Ελλάδας στην ΕΕ, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, το περιβόητο «ανήκουμε στο δυτικό πλαίσιο» το οποίο έσπευσε να επαναλάβει και ο Τσίπρας αμέσως όταν ανέλαβε τα πρωθυπουργικά ηνία το 2015. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που ο λαός δεν δείχνει καμία εμπιστοσύνη σε τέτοιου είδους εγχειρήματα – πρωτοβουλίες και εκφράζει την αποδοκιμασία του. Γνωρίζει πολύ καλά ότι, παρά τις όποιες επιμέρους διαφοροποιήσεις, ο πυρήνας της πολιτικής της ΝΔ αλλά και των κεντροαριστερών σεναρίων παραμένει ο ίδιος και απαράλλαχτος, εξίσου αντιλαϊκός.

Μπροστά σε αυτά τα αδιέξοδα, οι διάφοροι κυρίαρχοι κύκλοι της μεγαλοαστικής τάξης επιδιώκουν να εμφανίσουν τον Τσίπρα, που μπαίνει σαν σφήνα στην πολιτική ζωή πυκνώνοντας τις δημόσιες παρεμβάσεις του, σαν τη διέξοδο, σαν την εναλλακτική επιλογή. Αυτός που ως χθες βρισκόταν στα αζήτητα, σήμερα η ντόπια ολιγαρχία -ή τουλάχιστον μια μερίδα της- τον εμφανίζει ξανά σαν τον μελλοντικό ηγέτη. Μέχρι και «κόμμα Τσίπρα» του έφτιαξαν, το οποίο φιγουράρει στις δημοσκοπήσεις με διόλου ευκαταφρόνητα ποσοστά κοντράροντας το Μητσοτάκη.

Ένα κόμμα που μπορεί μεν να εμφανίζεται από τα ΜΜΕ, τους δημοσκόπους και εν πολλοίς από τα ίδια τα αστικά επιτελεία, αλλά το γεγονός και μόνο ότι ο Τσίπρας δεν αμφισβητεί το ενδεχόμενο δημιουργίας του την ώρα που παραμένει βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, δείχνει πόση σχέση έχει ο ίδιος με την Αριστερά και το ήθος της. Και όπως είναι αναμενόμενο προκαλεί επιπλέον πονοκεφάλους στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, οξύνει την εσωτερική κρίση και τα διαλυτικά φαινόμενα.

Μετά το Χάρβαρντ λοιπόν, ο Τσίπρας τώρα ετοιμάζεται για νέες διαλέξεις στη Σορβόννη, για να μιλήσει υποτίθεται για το έλλειμμα ηγεσίας της Ευρώπης. Τα ταξίδια του και η παρουσία του σε τόσο σημαίνοντα πανεπιστήμια έχουν άλλο χαρακτήρα και σίγουρα αυτός δεν είναι ακαδημαϊκός. Είναι η καλά μεθοδευμένη επιχείρηση που στήνει η ντόπια ολιγαρχία ώστε να τον ξεπλύνει και να τον επαναφέρει αναβαπτισμένο, προσφέροντας τα απαιτούμενα εχέγγυα στους Αμερικάνους και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Το περίφημο «rebranding» δεν είναι τίποτα περισσότερο από την προσπάθεια των κυρίαρχων κύκλων της ντόπιας ολιγαρχίας να οικοδομήσουν το ηγετικό του προφίλ, αποσυνδέοντάς τον από τον ΣΥΡΙΖΑ, ξεπλένοντάς τον από το πρόσφατο κυβερνητικό παρελθόν και την κολοσσιαία λαϊκή εξαπάτηση. Ακόμα και αυτό το περίφημο βιβλίο που ετοιμάζει, για να μιλήσει «απελευθερωμένα» για την περίοδο του 2015, αυτό ακριβώς το σκοπό εξυπηρετεί, το πώς δηλαδή θα αθωωθεί ο ίδιος για όλη την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου υπήρξε αρχηγός ως το 2023.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος