Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΔΗΜΑΚΗ δεν ήταν αιφνίδιος.

Ήταν μια καλά μεθοδευμένη εξόντωση.

Γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Οι ανθρωποφύλακες, μπορεί να μην έχουν μια στάλα αξιοπρέπεια και την παραμικρή αίσθηση ελευθερίας, ξέρουν όμως καλά τι σημαίνει για τους ανθρώπους, που κουβαλούν και τις δυο αισθήσεις, να τις υπονομεύεις και να τις τσακίζεις.

Οι φυλακές σ’ αυτή τη χώρα είναι κάτεργα, οι θεσμοί πατσαβούρες και η τήβεννος της «δικαιοσύνης» ένα πουτανίστικο μπέιμπυ ντολ.

Ο θάνατος του Βασίλη Δημάκη αποκάλυψε την παλιανθρωπιά ενός «σωφρονιστικού» συστήματος, που δεν έχει στόχο τη μετατροπή της παραβατικότητας σε δημιουργία και την επανένταξη των παραβατικών ανθρώπων αλλά τη συστηματική μετατροπή του μικρού παραβάτη, σε εγκληματία. Μπαίνει κανείς για οφειλές στην εφορία και θητεύει σ’ ένα μαφιόζικο κύκλωμα, για να βγει πρεζάκιας κι εγκληματίας.

Πώς να ανεχτεί ένα κράτος μαφιόζων το «ληστή με το καλάζνικωφ» όταν οι λήσταρχοι φοράνε γραβάτες και κουστούμια και κάθονται σε έδρανα;

Πώς να ανεχτεί ένα κράτος-σαλαμούρα την προσπάθεια ενός ανθρώπου πίσω απ’ τα κάγκελα να μορφωθεί, να παίρνει απολυτήριο με 19,9 να περνά στο Πανεπιστήμιο, όταν έχει μετατρέψει τη μόρφωση σε ακριβοπληρωμένο εμπόρευμα και επίφαση και την εννοεί μόνο ως κατήχηση στη «σωστή πλευρά της ιστορίας»

Πώς να ανεχτεί ένα κράτος βίαιης καταστολής και μεθοδευμένου ευνουχισμού, έναν άνθρωπο που αγωνίζεται για τα στοιχειώδη δικαιώματα του, όταν αυτά έχουν σοδομιστεί στο σύνολό τους;

Και πώς να ανεχτεί όμορφα όνειρα όταν επιβάλλει μόνο εφιάλτες.

Ο θάνατος του Βασίλη Δημάκη αποτυπώνει την μεθοδευμένη συντριβή της αξιοπρέπειας, της ελευθέριας, του αγωνιστικού φρονήματος και των όμορφων προσδοκιών.

Γι αυτό μας αφορά όλους.