γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Αλέξη,

ο φονιάς σου είχε με το μέρος του τον “πρότερο έντιμο βίο”.

Πού να σου εξηγώ τι είναι βίος.

Κάθε προσπάθεια για επεξήγηση θα είναι, για σένα, μια ακατάληπτη θεωρία.

Όπως και για τα βρέφη και τα παιδιά της Γάζας.

Να προσπαθήσεις, ας πούμε, να εξηγήσεις σ’ ένα μωρό της θερμοκοιτίδας γιατί του έκοψαν το ρεύμα και δεν θα έχει ποτέ του βίο, είναι χαμένος κόπος.

Ο βιος, για σένα και γι αυτά είναι μια λέξη, χωρίς περιεχόμενο.

Εσείς γνωρίσατε μόνο τη βία.

Ένα παιδί έχει μόνο παρόν και μέλλον.

Δεν έχει βίο.

Εσείς, ούτε παρελθόν, ούτε παρόν, ούτε μέλλον.

Η απόλυτη ασάφεια του χρόνου.

Ένα παιδί που δολοφονείται, τον έχει χεσμένο τον πρότερο έντιμο βίο.

Αυτός όμως που σε δολοφόνησε, είχε και πρότερο και έντιμο και βίο.

Στον πρότερο, σίγουρα θα βρέθηκε σε κάποια διαδήλωση, μαζί μ’ αυτούς που κραδαίνουν γκλομπς και λένε, μέσα από τα δόντια τους, «θα σας κάνουμε το βίο αβίωτο».

Αυτός είναι για τους πολλούς ανθρώπους ο βίος. Κάτι αβίωτο.

Θα βρέθηκε λοιπόν απέναντι σε πολλούς αβίωτους βίους και βαρώντας, θα προσπάθησε να τους κάνει ακόμη πιο αβίωτους.

Δεν γίνεσαι φονιάς ενός παιδιού αν δεν έχεις δουλέψει μέσα σου τη κτηνωδία.

Στον πρότερο, σίγουρα θα φίλησε, πολλές φορές το χέρι παπά.

Γιατί αυτοί που επικαλούνται τον «πρότερο έντιμο βίο», φροντίζουν να εξασφαλίζουν τα επιφαινόμενά του, για κάθε ενδεχόμενο.

Θα φίλησε και κατουρημένες ποδιές, για να τρυπώσει στο άντρο της προστασίας του πολίτη.

Γιατί, το ‘χει κι αυτό ο πρότερος έντιμος βίος.

Είναι, ας πούμε, κάτι σαν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων.

Κάθε φιλί σε κατουρημένη ποδιά και μια πιστοποίηση για «ορθά κοινωνικά φρονήματα».

Ο φονιάς σου είχε λοιπόν τον πρότερο.

Είχε όμως και τον έντιμο.

Αφού σκούπισε τα κάτουρα, από τις πεφιλημένες ποδιές, φόρεσε τη στολή κι έδωσε όρκο, για πίστη στο σύνταγμα και τους νόμους και υπευθυνότητα και προστασία του πολίτη κλπ κλπ και δε συμμαζεύεται

Και όταν έπλεξε εκείνη την πονεμένη ιστορία της εξοστρακισμένης σφαίρας που ξέφυγε κι έγινε περιδινούμενη χορεύτρια και μετά πάλι θυμήθηκε πως είναι σφαίρα και σφηνώθηκε στην καρδιά σου, κι αυτό ήταν στα πλαίσια του έντιμου βίου.

Κι όταν, βγαίνοντας από το εδώλιο, δήλωσε πως «δεν θα ζητήσω συγγνώμη από κανένα δεκαπεντάρη”, πάλι ήταν στα πλαίσια του έντιμου.

Αυτό ήταν ίσως το μόνο έντιμο.

Εκεί φώλιαζε το «καλά έκανα» και το «θα το ξανάκανα».

Αυτούς τους βίους, μικρέ μου και για πάντα δολοφονημένε Αλέξη,

τους τόσο πρότερους και τόσο έντιμους – από ένστολους φονιάδες, μέχρι ευυπόληπτους παιδεραστές – η «δικαιοσύνη», αυτή η θεόστραβη και θεόκουφη τσατσά, τους αποδίδει πάντα, άσπιλους και αμόλυντους στην κοινωνία, για να ξανακάνουν αυτό, που συνειδητά και απολύτως κυνικά έκαναν ή για να πάρουν το μήνυμα κι άλλοι πρότεροι κι έντιμοι βίοι.

Υστερόγραφο

Αλέξη, 17 χρόνια τώρα, είσαι ολοζώντανος στο θυμό των δρόμων και δεν περνά μέρα, που ο θυμός αυτός να μη βρίσκει κι άλλες χίλιες αιτίες για να φουντώνει.

Ο φίλος σου ο Νίκος, που «γιορτάζει» σήμερα, έμεινε για πάντα φίλος σου κι ακόμη πληρώνει, με την κλεμμένη ζωή του, τους πρότερους έντιμους βίους, που ζέχνουν πτωμαΐνη.