γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Είναι ο μήνας που η Ιστορία έβαλε στοίχημα μαζί του και το ‘χασε.

Ίσως φταίνε οι βορειοανατολικές κατεβασιές των αερικών του, που δεν κουβαλούν μια στάλα δροσιάς και κάνουν τους τόπους, τους ανθρώπους και τα γεγονότα φρύγανα.

Πού να ξέρει κανείς, από ποιο βάθος του χρόνου ξεκίνησε αυτή η κάψα του Ιούλη;

Μπορεί από τη μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης, που έκανε την όμορφη πόλη στάχτη και μπούρμπερη. Κι ας λέει ό,τι θέλει ο Τάκιτος, ο Νέρωνας ποτέ δεν αθωώθηκε στη συνείδηση του κόσμου.

Έμεινε πάντα ο Νέρωνας της αυθαιρεσίας και της πυρκαγιάς.

Σίγουρα πάντως, όταν η Σαρλότ Κορντέ, η φιλόδοξη συντηρητική Γιρονδίνη, είδε να κινδυνεύουν οι δανδέλες της από την έφοδο των «Αβράκωτων» και δολοφόνησε τον Μαρά της Γαλλικής Επανάστασης, ήταν ένας καυτός Ιούλιος.

Και όταν το 1908 οι γυναίκες συμμετείχαν για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς, πάλι στις κερκίδες των σταδίων, για τους φίλαθλους άρρενες, ο Ιούλιος ήταν πολύ θερμός.

Σχεδόν 60 χρόνια μετά, όταν ο Άρμστρονγκ έκανε την πρώτη βόλτα στη Σελήνη, ο ενθουσιασμός εκείνο τον Ιούλιο σάρωσε με καύσωνα τη Γη αλλά πιο πολύ το κρεβάτι των γειτόνων του, καθώς η προσελήνωση έκαμψε τις τελευταίες αντιρρήσεις της κ. Μ, για μια καυτή ερωτική νύχτα, που παραπεμπόταν πάντα, στο «όταν πατήσει ο άνθρωπος στο φεγγαρι»

Στην εδώ neverland, Ιούλιο ήρθε η αποστασία του πατριάρχη της φαμίλιας των σημερινών επίγονων και τα Ιουλιανά σημάδεψαν την Αθήνα με παλατιανές ίντριγκες και πολύ αίμα κι έβγαλαν στο δρόμο, μετά από λίγο, τα τανκς της Χούντας.

Και λίγα χρόνια μετά, το προδοτικό ελληνικό χέρι, άνοιξε την κερκόπορτα στον πάνοπλο Αττίλα, έφερε θάνατο, αγνοούμενους, διχοτόμηση και πολύ πόνο.

Το 2015. το προδομένο δημοψήφισμα καψάλισε ελπίδες και υπερβάσεις, εκείνο τον ζεματιστό Ιούλιο.

Η κάψα του, μαζί με την αυθαιρεσία και μια πολιτεία που την τρέφει, πυρπόλησαν το Μάτι και στάμπωσαν το 2018 με εικόνες ανεξίτηλης Κόλασης του Δάντη και από τότε, κάθε Ιούλιο καίει δάση και γυπαετούς, μέχρι που έκαψε και τη συλλογική μνήμη.

Τώρα η Ευρώπη χτυπάει καύσωνες, απ’ τον Ιούνιο, και με 40ρια στην κλίμακα Κελσίου υποδέχεται, με λιωμένους πάγους, τον καυτό μήνα Ιούλιο.

Στην καυτή Αθήνα, παίζεται ξανά, ετούτο τον Ιούλιο, «O φόβος τρώει τα σωθικά» του Φασμπίντερ, προβάλλοντας στις οθόνες των θερινών, τον πυρπολημένο έρωτα των μοναχικών ανθρώπων.

Οι επίγονοι της Αποστασίας, ασχημίζουν κι άλλο την ήδη πυρπολημένη χώρα, συμμαχώντας με Γενοκτόνους και παραγγέλνοντας δημοσκοπήσεις για να παρατείνουν τη Μεγάλη Σιωπή των Αμνών.

Εύχομαι δροσερές βουτιές σε κρύα θαλασσινά νερά και επιτέλους μια δροσερή αύρα σε δρόμους και πλατείες!