Θλίψη προκάλεσε στο πανελλήνιο ο θάνατος της 12χρονης Μαργαρίτας, η οποία σκοτώθηκε το βράδυ της Τρίτης (22/4), όταν την παρέσυρε αυτοκίνητο στου Ρέντη. Τραγική ειρωνεία το γεγονός πως η οικογένεια είχε θρηνήσει και άλλο παιδί με παρόμοιο τρόπο. Τον μικρότερο αδελφό, που είχε σκοτωθεί σε τροχαίο στο Καματερό σε ηλικία 7 ετών, όταν παρασύρθηκε από λεωφορείο.

Το συγκεκριμένο συμβάν, ήρθε να αναδείξει με τον χειρότερο τρόπο, το φαινόμενο της παιδικής εργασίας που καταγράφεται εν έτη 2025 στη χώρα μας, αλλά και της έλλειψης βασικών δομών και υπηρεσιών από το κράτος και την πολιτεία, οι οποίοι θα έπρεπε να «σκύψουν» πάνω από το πρόβλημα και όχι να λειτουργούν λες και αυτά τα παιδιά είναι… αόρατα.

Πόσο μάλλον, όταν η πλειοψηφία των πολιτών τα συναντά σε κεντρικά σημεία της πόλης (κυρίως φανάρια) να δουλεύουν είτε ως μικροπωλητές, είτε να καθαρίζουν τζάμια, είτε να προσφέρουν κάποια άλλη υπηρεσία. Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις το γεγονός ότι τα παιδιά προέρχονται από οικογένειες Ρομά, εντεινει την αδιαφορία τόσο της κοινωνίας, όσο και της πολιτείας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε ότι ο αποκλεισμός των Ρομά στις σύγχρονες κοινωνίες δεν συζητείται ανοιχτά και δεν αποτελεί προτεραιότητα στις ατζέντες των αρμόδιων για άσκηση κοινωνικής πολιτικής.

«Τα παιδιά αυτά είναι αόρατα για το κράτος»

Όπως ανέφερε και στο topontiki.gr, η κοινωνιολόγος και στέλεχος της Κοινωνικής Οργάνωσης Υποστήριξης Νέων ΑΡΣΙΣ, Μόνικα Πρίφτη, «πολλά παιδιά ακόμη και σήμερα δεν πάνε σχολείο, ενώ τα περισσότερα από αυτά είναι παιδιά Ρομά. Κάτι που σημαίνει ότι είναι ένας μετακινούμενος πληθυσμός. Πρόκειται και για Ρομά που είναι από τη Βουλγαρία, την Αλβανία, τη Ρουμανία, δεν είναι μόνο από την Ελλάδα».

Μιλώντας για το έργο και την προσπάθειά της να σταματήσει η παιδική εργασία, καθώς η οργάνωση ΑΡΣΙΣ, δραστηριοποιείται στη Θεσσαλονίκη, τόνισε πως υπάρχουν μόλις 2 άτομα για μια ολόκληρη πόλη, για το πεδίο και την έρευνα. «Φυσικά και δύο είναι πολύ λίγα. Δουλεύω 12 χρόνια πάνω σε αυτό το κομμάτι και νούμερο ένας στόχος μας είναι τα παιδιά να πάνε στο σχολείο. Έχουμε κατά καιρούς βοήθεια από εθελοντές, αλλά σίγουρα θα θέλαμε να ήμασταν περισσότεροι», πρόσθεσε.

Επιπλέον, υπογράμμισε πως τα αποτελέσματα για να φανούν θέλουν χρόνο, καθώς όπως είπε «πρέπει να χτίσεις μια σχέση εμπιστοσύνης με την οικογένεια. Όταν η οικογένεια μετακινείται συνεχώς για την εύρεση χρημάτων, αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο. Ειδικά τις περιόδους των γιορτών η μετακίνηση και η εργασία εντείνεται».

Η κ. Πρίφτη εστίασε και στο γεγονός πως δεν υπάρχει καμία μέριμνα από το κράτος, καθώς «αν υπήρχε δεν θα συζητούσαμε τώρα αυτά. Είναι ένα φαινόμενο που απασχολεί γενικά», συμπλήρωσε.

«Πρέπει να σκοτωθεί ένα ακόμη 12χρονο, για να ακουστεί το πρόβλημα με την παιδική εργασία;», αναρωτήθηκε, ενώ κατέληξε στο συμπέρασμα «πως τα παιδιά αυτά είναι αόρατα για το κράτος, επειδή είναι παιδιά-Ρομά».

Αυξάνονται οι ανήλικοι που βρίσκονται σε κοινωνικό αποκλεισμό

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η Valbona Hystuna, μέλος της Dynamo International Street Social Workers Network, η οποία ασχολείται με την προστασία ανηλίκων, αλλά και παιδιά που είναι θύματα κοινωνικού αποκλεισμού και κακοποίησης στη χώρα μας.

Όπως τόνισε τα παιδιά που εργάζονται στην Ελλάδα, βρίσκονται συνεχώς σε κοινωνικό αποκλεισμό και εξυπηρετούν τα συμφέροντα μιας οικογένειας φτωχής, σε πολλές περιπτώσεις εξαθλιωμένης.

Μίλησε για παιδιά που προέρχονται από την κοινότητα των Ρομά, αλλά όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και άλλων βαλκανικών χωρών, ενώ τόνισε ότι αυξάνονται οι ανήλικοι που βρίσκονται σε κοινωνικό αποκλεισμό.

Μιλώντας για το περιστατικό στου Ρέντη, ανέφερε πως «η πολιτεία θα πρέπει να σχεδιάσει ξανά την πολιτική της απέναντι στην προστασία των παιδιών. Η σύμβαση δικαιωμάτων του παιδιού αναφέρεται σε όλα τα παιδιά, χωρίς καμία εξαίρεση. Η νομοθεσία στην Ελλάδα υπάρχει και είναι ρητή, όπως και οι οδηγίες της ΕΕ. Πρέπει να τις εφαρμόσουν και στην Ελλάδα. Υπάρχει ο χώρος και ο χρόνος. Αυτό που μας λείπει είναι η εφαρμογή και η έλλειψη δομών υποστήριξης».

Παράλληλα, η κ. Valbona υπογράμμισε πως το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης, πρέπει να έχει έτοιμες δομές. «Δυστυχώς στην Ελλάδα υπάρχει κενό, υπάρχει έλλειμμα», συμπλήρωσε.

Μιλώντας για τη σημασία των δομών, εστίασε στο γεγονός πως οι δομές δεν εμπλουτίζονται με τους ίδιους ρυθμούς, τη στιγμή που υπάρχει έλλειψη προσωπικού και χρημάτων. «Ακόμη και οι ΜΚΟ έχουν δράση μόνο όταν έχουν χρηματοδότηση», είπε.

Τέλος, σημείωσε ότι ο αριθμός των παιδιών που δουλεύουν στον δρόμο τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί. «Δεν ξέρω ποσό ακριβώς, αλλά έχει πέσει ο αριθμός. Έχουν γίνει κάποια βήματα. Υπάρχουν δομές που έχουν κλείσει, επειδή η πολιτεία θεωρούσε ότι δεν είναι αναγκαίες. Οι δομές αυτές πρέπει να είναι μόνιμες», σχολίασε.

Αλέξανδρος Πηγαδάς - topontiki.gr