Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ

Γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

είναι εντελώς άγνωστος και αδιάφορος για όσους πυροδοτούν τις πολεμικές μηχανές, καταθέτουν κορδωμένοι στεφάνια και βγάζουν πανηγυρικούς της δεκάρας στην κακοποιημένη μνήμη του κι ας είναι γιοι δοσίλογων και μαυραγοριτών.

Ο Άγνωστος Στρατιώτης ένα σχήμα λόγου κι ένα πρόσχημα για τους πολεμοχαρείς κρετίνους, τους ψοφοδεείς υποκριτές και τους πονηρούς πατριδοκάπηλους.

Το "είσαι ο και λέγεσαι" είναι μόνο για τις πρωινές αναφορές πειθάρχησης των κατά παράταξη υποψήφιων νεκρών.

Μετά τη μάχη δεν είναι ο, ούτε λέγεται. Είναι μόνο νεκρός

Ο άγνωστος στρατιώτης είναι ένα κομμάτι κρέας που θάβεται μέσα στα χαρακώματα. Ένα ρυάκι αίμα που χύνεται στην άσφαλτο και κυλάει στον υπόνομο. Ένα τελευταίο βλέμμα που βλέπει σπίτια να καίγονται και ζωές να πυρπολούνται και κλείνει τα μάτια, απορώντας πώς ακόμη μπορούν και πετούν οι γερανοί.

Ο άγνωστος στρατιώτης δεν έχει όνομα. Πεθαίνει στο όνομα του κέρδους των πολεμικών βιομηχανιών, των πρώτων υλών, του γεωπολιτικού ελέγχου, της εκμετάλλευσης των λαών.

«Ο τοξότης του Κύρου,

Ο ηνίοχος του Καμβύση,

Ο Λεγεωνάριος του Καίσαρα,

Του Ναπελέοντα ο γρεναδιέρος…»

Κι αν δεν πεθάνει και προλάβει να γίνει βετεράνος της κρεατομηχανής, πεθαίνει άνεργος και ανάπηρος, ζητιανεύοντας με παράσημα στο πέτο ή γίνεται ξανά φτηνό εργατικό δυναμικό, μια ποσότητα κάρβουνου ή λαδιού στις μηχανές των μεγάλων κερδών.

Ο άγνωστος στρατιώτης πεθαίνει δυο φορές και σκυλεύεται όταν τον κραδαίνουν για να βάλουν σε λειτουργία νέες κρεατομηχανές.

Ο άγνωστος στρατιώτης είναι ο γνωστός, ο αφόρητα απών για τη μάνα του.

Για τη μάνα του είναι ωδίνες στη γέννα και οδύνη στο θάνατο, μοιρολόι στη θέση ενός παιδιού κι ένας μόνιμος ανοιχτός τάφος στα σπλάχνα της.

Το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη είναι η διαρκής υπόμνηση, πως όσοι κουβαλούν τον κόσμο στις πλάτες τους, πρέπει να μένουν άγνωστοι και ανώνυμοι.

Το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στο σύνταγμα είναι η κυνική υπόμνηση πως και από τον Άγνωστο Στρατιώτη, τα άδεια κουστούμια αφαιρούν όσους δεν ταίριαξαν, με τη δική τους «σωστή πλευρά της ιστορίας», τους αγωνιστές του ’21, τους αντάρτες, τους εκτελεσθέντες στα Σκοπευτήρια.

Τους «επικίνδυνους» νεκρούς.

Το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη είναι για να κορδώνονται, μπροστά του σε εξέδρα, τα άδεια κουστούμια και οι βρώμικες γραβάτες, σε μια διαρκή υπόμνηση πως είναι τα επίσημα κουμάντα σε ζωή και θάνατο.

Ο Ντένις Ρούτσι δεν ήταν άγνωστος στρατιώτης.

Δεν δολοφονήθηκε στα πεδία των μαχών,

Δολοφονήθηκε στα πεδία των κερδών.

Και θάφτηκε πιο βαθιά, στα πεδία της μαφιόζικης συγκάλυψης.

Ήταν γι αυτό, ένας επικίνδυνος νεκρός.

Ο Πατέρας του, που δυόμιση χρόνια μασάει άμμο και πίνει χολή, κι αποφάσισε, με την αλβανική του μπέσα, να βάλει το σώμα του ενέχυρο, να το κάνει πεδίο αναμέτρησης, με την τσογλανοκρατία, δεν συνέφερε να γίνει ένας ακόμη επικίνδυνος νεκρός.

Ο Πατέρας αποφάσισε να γίνει Πρίαμος, ξέροντας πως δεν έχει να κάνει με έναν Αχιλλέα, αλλά με ένα κνώδαλο.

Έγινε η υπόμνηση της λεβεντιάς που κοντεύει να χαθεί και αναζωπυρώθηκε.

Για όλους αυτούς τους λόγους, για τους επικίνδυνους νεκρούς στα πεδία των μαχών και στα πεδία των κερδών, για την επικίνδυνη υπενθύμιση της μπέσας και τη λεβεντιάς, από τούδε και στο εξής, το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στρατιωτικοποιείται. Θα φρουρείται, όχι μόνο από τα ένστολα ούγκανα του γκλομπς και των ληγμένων χημικών, αλλά και από τους σημερινούς «είσαι ο και λέγεσαι», ώσπου να γίνουν κι αυτοί, ανώνυμοι, ακίνδυνοι νεκροί.

Το υπουργείο άμυνας δεν έχει λόγο να προασπίζεται την εθνική κυριαρχία, καθώς αυτή την ξεπουλήσαμε, αλλά το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, απ’ τον εχθρό λαό

Και από πάνω του θα ορθώνεται η παράγκα της ληγμένης, σαν τα χημικά, «δημοκρατίας», που αφοπλίζει τα νησιά, στηρίζει τους Γενοκτόνους, ξεπουλά τη χώρα και μοιράζει ηλεκτρονικά γίδια.