Καμία παρέμβαση του κράτους και του υπουργείου εργασίας για το μισθολογικό χάσμα μεταξύ αντρών και γυναικών

Το νομοσχέδιο για την καταπολέμηση των έμφυλων μισθολογικών διακρίσεων, που φέρνει η κυβέρνηση στη βουλή, επιβεβαιώνει ότι ακόμα και σήμερα οι γυναίκες αμείβονται λιγότερο ενώ εργάζονται με ελαστικές συνθήκες εργασίας σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό απ’ ό,τι οι άντρες.

Το μισθολογικό χάσμα στην Ελλάδα είναι μεγαλύτερο συγκριτικά με τον μέσο όρο στην Ευρώπη. Οι γυναίκες στη χώρα μας αμείβονται κατά 13,6% λιγότερο ανά ώρα, σε σχέση με τους άντρες, ενώ υπάρχουν κλάδοι που αυτό το ποσοστό ξεπερνάει το 25%. Την ίδια στιγμή ο μέσος όρος στην Ευρώπη βρίσκεται στο 11%.

Επιπλέον, οι γυναίκες εργάζονται με ελαστικές σχέσεις εργασίας σε ποσοστό 28%, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στους άντρες είναι 8%.

Η κυβέρνηση έφερε νομοσχέδιο στη βουλή για την ισότητα αμοιβών μεταξύ αντρών και γυναικών βάσει της υποχρέωσης που έχει να ενσωματώσει την αντίστοιχη ευρωπαϊκή οδηγία. Είναι σαφές ότι ούτε η κυβέρνηση Μητσοτάκη ούτε βέβαια οι Ευρωπαίοι εταίροι έχουν κάποιο καημό για την εξάλειψη των έμφυλων διακρίσεων σε εργασιακό ή άλλο επίπεδο. Αντιθέτως, η κυβερνητική πολιτική σε πλήρη εναρμόνιση με τις ευρωπαϊκές οδηγίες και τα μνημόνια έχει τσακίσει εκατοντάδες εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις, έχει επεκτείνει και νομιμοποιήσει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, έχει εξευτελίσει τον βασικό μισθό εργασίας που δε φτάνει πλέον ούτε για τα βασικά έξοδα, έχει διαλύσει τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας που εξασφάλιζαν την εργασιακή ισότητα μεταξύ των φύλων.

Έχει διαμορφώσει με άλλα λόγια μία εργασιακή ζούγκλα, όπου οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες καλούνται να εργαστούν σε δύο και τρεις δουλειές προκειμένου να επιβιώσουν, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, με εξευτελιστικά συνταξιοδοτικά δικαιώματα και ανεπαρκή ιατροφαρμακευτική κάλυψη, ενώ οι φόροι και η ακρίβεια διαρκώς αυξάνονται.

Σε αυτή την εργασιακή ζούγκλα η κυβέρνηση μιλάει για την εργασιακή ισότητα μεταξύ των δύο φύλων, και βέβαια ψεύδεται. Όσο και αν δημαγωγούν οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι, λέγοντας ότι στοχεύουν στην καταπολέμηση των έμφυλων διακρίσεων, στην πραγματικότητα φέρνουν ένα νομοσχέδιο που μόνο στον τίτλο καταπολεμάει τις μισθολογικές ανισότητες.

Το νομοσχέδιο παρέχει στους εργαζόμενους το δικαίωμα πρόσβασης σε πληροφορίες για το δικό τους επίπεδο αμοιβών και για τον μέσο μισθό αντρών και γυναικών που εκτελούν όμοια εργασία ή εργασία ίσης αξίας. Καθιερώνεται η ενημέρωση του υποψηφίου πριν από την πρόσληψη για το επίπεδο ή το εύρος των αμοιβών και την απαγόρευση διερεύνησης για προηγούμενους μισθούς. Όμως δε θεσπίζεται καμία ποινή τελικά στους εργοδότες, για τις έμφυλες μισθολογικές διακρίσεις!

Εάν η διαφορά στο μέσο επίπεδο μισθού υπερβαίνει τουλάχιστον το 5% και δεν δικαιολογείται, ο εργοδότης πρέπει να προβεί σε κοινή αξιολόγηση αμοιβών μαζί με τους εκπροσώπους των εργαζομένων. Καλείται να άρει τη διαφορά, εντός ενός έτους ανάλογα με το μέγεθος της επιχείρησης, ενώ δίνεται η δυνατότητα στην Επιθεώρηση Εργασίας να δώσει εντολή για άλλου είδους μέτρα, όπως π.χ. πρόστιμο, αλλά μη διοικητικό!

Οι επιχειρήσεις με πάνω από 250 εργαζόμενους υποχρεούνται να δημοσιοποιούν κάθε χρόνο στοιχεία για το μισθολογικό χάσμα, για μικρότερες επιχειρήσεις συγκεκριμένων κατηγοριών η υποχρέωση ισχύει ανά τριετία, ενώ για επιχειρήσεις κάτω των 100 ατόμων δεν υπάρχει καμία υποχρέωση.

Το νομοσχέδιο δεν προβλέπει τίποτα περισσότερο πέρα από την υποχρέωση κοινοποίησης (για επιχειρήσεις άνω των 100 εργαζομένων) του μέσου μισθού ανά εργασιακή θέση και των μισθολογικών κριτηρίων. Δεν προβλέπεται καμία ουσιαστική παρέμβαση για τη μισθολογική ισότητα. Ενώ πετιέται το μπαλάκι στους εργαζόμενους ατομικά, είτε συλλογικά στις λίγες περιπτώσεις που υπάρχει σωματείο, να ρωτήσουν και να μάθουν τον μέσο μισθό με τον οποίο πληρώνει η επιχείρηση την εκάστοτε εργασιακή θέση, ώστε τελικά να ελέγξουν αν υπάρχουν έμφυλες διακρίσεις. Στην πραγματικότητα οι όποιες επιχειρήσεις υποχρεούνται να κοινοποιήσουν στοιχεία, θα αναγκαστούν απλώς να βελτιώσουν την παρουσίαση των κριτηρίων με βάση τα οποία καταβάλλουν τους μισθούς, και να τα παρουσιάσουν με τέτοιο τρόπο ώστε να αποκρύπτονται οι διακρίσεις μεταξύ γυναικών και αντρών.

Επί της ουσίας το νομοσχέδιο δε διασφαλίζει απολύτως τίποτα. Η μόνη ισότητα που διασφαλίζει η κυβέρνηση και το Υπουργείο Εργασίας, είναι η ισότητα στη φτώχεια, στις ελαστικές μορφές εργασίας και τα 13ωρα δουλειάς. Είναι άλλωστε οι ίδιοι που (μαζί με τους προκατόχους τους) προσπαθούν δεκαετίες τώρα να απαλλαγούν από κάθε συνδικαλιστικό δικαίωμα, ποινικοποιώντας την απεργία και τη συλλογική δράση, τα μόνα όπλα στα χέρια των εργαζομένων και των γυναικών με τα οποία μπορούν πραγματικά να αντιπαλέψουν τις έμφυλες διακρίσεις και να διασφαλίσουν ισότητα σε αξιοπρεπείς μισθούς και ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος