Μαζί με τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, τη διάλυση Υγείας-Παιδείας, τη φτώχεια, την ακρίβεια, τα σκάνδαλα και την εξάρτηση, βαθαίνει η πολιτική κρίση και αναζητείται ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μετά την εκλογή του στην ηγεσία της ΝΔ το Γενάρη 2016 κόντρα στο Β. Μεϊμαράκη, κατάφερε να έχει δύο εκλογικές νίκες (2019, 2023) και συμπληρώνει ήδη επτά χρόνια στην πρωθυπουργία, μέσα από ένα δρόμο που του έστρωσε η αντιλαϊκή πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων και η χρεωκοπία της «πρώτης φοράς αριστερής κυβέρνησης» ΣΥΡΙΖΑ, η διάσπαση, η εσωστρέφεια και η αδυναμία της ανύπαρκτης αντιπολίτευσης, που κινείται στρατηγικά στις ίδιες ράγες με την κυβέρνηση.

Οι κινήσεις της ΝΔ με την υπουργοποίηση στελεχών του ΠΑΣΟΚ και τεχνοκρατών της «αγοράς» για την άλωση ψηφοφόρων από την κεντροδεξιά δεξαμενή, άφησαν σημαντικό χώρο στα δεξιά τόσο στην «Ελληνική Λύση» του Κυριάκου Βελόπουλου, όσο και σε μικρότερα κόμματα όπως η «Φωνή Λογικής» και η «ΝΙΚΗ». Μια επιστροφή στις ρίζες, αποτέλεσε η υπό το βάρος εσωτερικών πιέσεων εκλογή του Κώστα Τασούλα στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Έτσι κι αλλιώς η ΝΔ ήταν και παραμένει ένα βασικό συντηρητικό-αντιδραστικό κόμμα της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας, υποτακτικό στα κελεύσματα Ουάσιγκτον και Βρυξελλών.

Αυτό επιβεβαιώνει μια σύντομη περιοδολόγηση στα «έργα και οι ημέρες» της επταετούς διακυβέρνησης της ΝΔ. Για να μην ξεχνάμε:
Στην περίοδο της πανδημίας (2020-2023) είδαμε τον διαλυμένο σε προσωπικό και εξοπλισμό, ιδιωτικοποιούμενο Τομέα της Υγείας, με τα συνεχή «lockdown», τις χουντικού τύπου απαγορεύσεις και τα «δελτία θανάτων» του κ. Τσιόρδα, διάλυση και ιδιωτικοποίηση που συνεχίζεται απροκάλυπτα μέχρι σήμερα με δραματικές συνέπειες στη δημόσια υγεία.

Στον Τομέα της Παιδείας, την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων, την κακόφημη αξιολόγηση, την πλήρη κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου, τη λαιμητόμο της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής και της Τράπεζας Θεμάτων, την Πανεπιστημιακή Αστυνομία, τις διαγραφές φοιτητών.

Τον εργασιακό μεσαίωνα με τους αντεργατικούς νόμους Βρούτση, Γεωργιάδη, Χατζηδάκη, Κεραμέως, την ευέλικτη, ωρομίσθια, εκ περιτροπής εργασία, το χτύπημα των σωματείων και του δικαιώματος της απεργίας, τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες, την απελευθέρωση των απολύσεων, τις απλήρωτες υπερωρίες, το «13ωρο», την εργασία τις Κυριακές, τους καθηλωμένους μισθούς και τις συντάξεις που εξαντλούνται στο πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα, με τις ψοφοδεείς «αυξήσεις» και τα επιδόματα-«ψίχουλα» να ροκανίζονται από την ασταμάτητη ακρίβεια και έναν εκτός ελέγχου πληθωρισμό.

Το 2022 οι υποκλοπές καταρράκωσαν όλα τα απατηλά αφηγήματα για «κράτος δικαίου». Μέσω του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού «Predator» είχαν τεθεί υπό παρακολούθηση από την ΕΥΠ δημοσιογράφοι, πολιτικοί, στρατιωτικοί, δικαστικοί, επιχειρηματίες, άλλοι δημόσιοι παράγοντες και κρατικοί λειτουργοί μέχρι και ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης. Συμπλήρωμα αυτού του αστυνομικού κράτους ήταν η πολυπλόκαμη άγρια καταστολή, με ΜΑΤ, ΔΙΑΣ, ΟΠΚΕ, ΑΙΑΣ κλπ, οι δίκες αγροτών, φοιτητών, εκπαιδευτικών, η κήρυξη παράνομων και καταχρηστικών όλων σχεδόν των απεργιών, μόλις αυτές προκηρύσσονται. Όλα αυτά τα χρόνια το «επιτελικό κράτος των «αρίστων» του Κ. Μητσοτάκη κατέρρευσε μπροστά στις ανεξέλεγκτες πυρκαγιές, πλημμύρες, τους καύσωνες και τους χιονιάδες.

Την περίοδο της μητσοτακικής διακυβέρνησης, είχαμε το 2023 το έγκλημα στα Τέμπη, που προέκυψε μέσα από την ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων, των δρόμων, των λιμανιών, των αεροδρομίων και όλου του Δημόσιου Τομέα, τη σκλήρυνση της αντιμεταναστευτικής πολιτικής, που έφερε το άλλο έγκλημα στην Πύλο, με το «φράχτη» στον Έβρο και τα ναυάγια στα νότια της Κρήτης.

Η διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας και του πρωτογενούς τομέα από τις συνεχείς αντιαγροτικές αναδιαρθρώσεις της ΚΑΠ, που συμπληρώνεται με την πρόσφατη συμφωνία «Mercosur», αποκαλύφτηκε πανηγυρικά και μέσα από το σκάνδαλο του αμαρτωλού ΟΠΕΚΕΠΕ, μηχανισμού διαπλοκής, διαφθοράς, σήψης, ρουσφετιού και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος.

Οι Εξεταστικές με τα προδιαγεγραμμένα κομματικά πορίσματα και η «τυφλή», διορισμένη, εντεταλμένη στην υπηρεσία του κράτους Δικαιοσύνη, αποτέλεσαν ουσιαστικά εργαλεία για τη συγκάλυψη των σκανδάλων.

Όλα αυτά τα χρόνια είχαμε το βάθεμα της πολιτικής υποτέλειας και εξάρτησης της χώρας, σε συνέχεια όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, με το Μητσοτάκη να θέλει να κάνει τον «κολαούζο» και το «καλό παιδί» Αμερικάνων και Ευρωπαίων, να προσφέρει με κάθε τρόπο «γην και ύδωρ» στα ιμπεριαλιστικά αμερικανονατοϊκά σχέ­δια και επεμβάσεις: Ομιλία δουλοφροσύνης στο αμερικάνικο Κογκρέσο, στήριξη με όπλα και κάθε άλλο τρόπο του αντιδραστικού καθεστώτος Ζελένσκι, αλλεπάλληλες αγκαλιές με το σφαγέα του Παλαιστινιακού λαού Νετανιάχου, υπέρογκα εξοπλιστικά προγράμματα, πληρωμένα με τα ματωμένα πρωτογενή πλεονάσματα, μαχητικά αεροσκάφη «Ραφάλ» και φρεγάτες «Μπελαρά» από τη Γαλλία, Κάθετο Διάδρομο Φυσικού Αερίου, που θα συνδέσει την Ελλάδα με την Ουκρανία, για την μεταφορά αμερικάνικου LNG, παραχώρηση του Λιμανιού της Ελευσίνας στους Αμερικάνους.

Στα Ελληνοτουρκικά είχαμε σταθερή και συνεχή διολίσθηση στις αναθεωρητικές-επεκτατικές θέσεις της Άγκυρας, με τις υποκλίσεις του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών Γεραπετρίτη και το Μητσοτάκη να συναντάται αρκετές φορές με τον Ερντογάν και να υπογράφουν τη «Διακήρυξη των Αθηνών», την ώρα που το «Oruc Reis» έπλεε εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, συνοδευόμενο από πολεμικά πλοία της Τουρκίας, το ΚΥΣΕΑ έβαζε «φρένο» στις έρευνες ανατολικά της Κάσου και της Καρπάθου, όταν κάθε υποθαλάσσια εργασία στο Αιγαίο παρεμποδίζεται.

Αυτή η πολιτική, με την ακρίβεια να παραμένει εδώ και χρόνια σε όλες τις δημοσκοπήσεις το υπ’ αριθμόν ένα ζήτημα στην ιεράρχηση των πολιτών, είναι που γεννά την οργή και την αγανάχτηση των πολιτών, που εκφράστηκε όλα αυτά τα χρόνια με πολλές μαζικές, μαχητικές, έστω και ασυντόνιστες, χωρίς σχέδιο και κλιμάκωση, κινητοποιήσεις και απεργίες. Τα όποια κυβερνητικά μέτρα δεν έχουν σταθεί ικανά να ανακόψουν το κύμα ανατιμήσεων σε βασικά είδη, όπως είναι το κρέας και ο καφές, ενώ ακόμη και πιο «ταπεινά» προϊόντα, όπως τα όσπρια έχουν ακριβύνει αισθητά. Η κατάσταση αυτή στην καθημερινότητα του μέσου πολίτη μπορεί να αποδειχθεί η «Αχίλλειος πτέρνα» που θα βάλει τέλος στις φιλοδοξίες μιας τρίτης πρωθυπουργικής θητείας.

Αυτή η πολιτική είναι που έχει προκαλέσει τη φθορά της κυβέρνησης και την εξάντληση του πολιτικού κεφαλαίου του Μητσοτάκη, που διατηρεί ακόμη δυνάμεις, λόγω της ανύπαρκτης, διασπασμένης αντιπολίτευσης. Και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο τα αστικά επιτελεία μέσα και έξω από τη χώρα, απεργάζονται σχέδια ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού, στην κατεύθυνση αποπροσανατολισμού, εκτόνωσης, επανεγκλωβισμού, ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας, διαχείρισης και αδρανοποίησης του λαϊκού παράγοντα.

Σε αυτήν την επιχείρηση κινείται και η πρόσκληση Τασούλα για συναντήσεις με τον νυν και όλους τους πρώην Πρωθυπουργούς, Καραμανλή, Παπανδρέου, Σαμαρά, Τσίπρα, με τον οποίο ο Πρόεδρος έχει μιλήσει τηλεφωνικά τουλάχιστον τρεις φορές τους προηγούμενους μήνες(!). Μια πρόταση που ασμένως όλοι αποδέχτηκαν, που ήταν πρόταση της «πεπειραμένης» Ντόρας Μπακογιάννη και που θα ήταν αδύνατον να πραγματοποιηθεί με πρωτοβουλία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Με άλλοθι την αξιοποίηση της εμπειρίας των πρώην πρωθυπουργών στη διαχείριση κρίσεων με την Τουρκία, αποτελεί ουσιαστικά μια επιχείρηση που επιζητεί να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας, μια ευρύτερη πρωτοβουλία «εθνικής ενότητας» και διαμόρφωσης ενός κλίματος διαλόγου, ομοψυχίας, συνεννόησης και προετοιμασίας για την επόμενη μέρα.

Ταυτόχρονα ο Τασούλας «βοηθά» έμμεσα τον πρωθυπουργό, ο οποίος έχει διακόψει κάθε γέφυρα επικοινωνίας με τους προκατόχους του και καθίσταται, σύμφωνα με τα διδάγματα του μέντορα του Ε. Αβέρωφ, άτυπος «γεφυροποιός» μεταξύ Μητσοτάκη, Καραµανλή και Σαμαρά.

Για «απορίες για την παρέλαση των “πρώ­ην” στο Προεδρικό» αναρωτήθηκαν και για «πρωτοβουλίες υψηλού συμβολισμού» μίλησαν κάποια ΜΜΕ. Προκύπτει ότι το σύστημα αντιμετωπίζει προβλήματα στη διαχείριση της πολιτικής του κρίσης και αναζητεί λύσεις και εφεδρείες, δεδομένου ότι φαίνεται να ανακόπτεται κάπως η δυναμική και οι φιλοδοξίες των υποβοηθούμενων από μηχανισμούς κινήσεων Τσίπρα, ενώ η εμφάνιση του κόμματος Καρυστιανού, που αρχίζει να αποκτά ακροδεξιό άρωμα, ανακατεύει την τράπουλα και αποσταθεροποιεί τα πράγματα.

Σε κάθε περίπτωση το ζητούμενο είναι να μπορέσει ο λαός να βγει στο προσκήνιο, να χαλάσει στημένα παιγνίδια, να ακυρώσει σχέδια χειραγώγησής του και να ανατρέψει αντιλαϊκές πολιτικές, που θα επιχειρηθούν να εφαρμοστούν με τις όποιες συνθέσεις πολιτικών σχημάτων.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος