ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ

Γράφει ο Βασίλης Λιόσης*

1. Το αν καταχράστηκε χρήματα ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ θα αποδειχτεί. Αν και δεν πρέπει να παριστάνουμε τη δικαστική αρχή όλα δείχνουν ότι έβαλε τα δάχτυλα στο μέλι.

2. Αποδειχτεί δεν αποδειχτεί ότι καταχράστηκε χρήματα, με το συγκεκριμένο γεγονός η έννοια του συνδικαλισμού και του συνδικαλιστή, έχουν δεχτεί ένα πολύ σοβαρό χτύπημα, κάτι που σαφώς ευχαριστεί όλο το σύστημα. Ας θυμηθούμε μία πάγια συστημική επιχειρηματολογία βάσει της οποίας «οι συνδικαλιστές έχουν καταστρέψει την Ελλάδα» (μαζί με τον άλλο κατασκευασμένο μύθο σύμφωνα με το οποίο οι δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε για το δημόσιο έλλειμμα). Πρόκειται για βολικά σχήματα προκειμένου να δικαιολογηθεί η εγκληματική πολιτική της ελληνικής ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού.

3. Οι δημοσιογράφοι και οι δημοσιολόγοι που δεν βρήκαν κουβέντα να πουν για όλα τα χρόνια της διαδρομής του Παναγόπουλου, τώρα γίνονται τιμητές της ηθικής. Είναι απλώς υποκριτές.

4. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Το ότι η ΓΣΕΕ παρότρυνε στο δημοψήφισμα του 2015 την εργατική τάξη να ψηφίσει ΝΑΙ; Η ΓΣΕΕ μαζί με τους «Μένουμε Ευρώπη», τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΕΒ! Το ότι κατακρημνίστηκαν τα εργατικά δικαιώματα και η ΓΣΕΕ κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου ή μάλλον συνειδητά «ποιούσε τη νήσσα»; Το ότι καλλιέργησε το πνεύμα των κοινωνικών εταίρων; Το ότι έχει βάλει πλάτη στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό; Το ότι διαμορφώνει τους συσχετισμούς με νοθείες;

5. Υπάρχει, όμως, και άλλη μία διάσταση του εκφυλισμού: αυτή της γραφειοκρατίας που αφορά όλους εκείνους που «βιδώνουν τα οπίσθιά τους» σε μία καρέκλα και δεν κουνιόνται από αυτήν για ολόκληρες δεκαετίες. Που κάποιοι από αυτούς δεν έχουν κολλήσει ένσημο ή αν τον κόλλησαν αυτό συνέβη προ πολλών ετών. Που δεν ξέρουν τι σημαίνει απεργία, σωματείο, απειλή απόλυσης ή απόλυση.

Είναι σαφές ότι το συνδικαλιστικό κίνημα βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Η χαμηλή συνδικαλιστική πυκνότητα, ο ρυθμός απεργιών και η συμμετοχή σε αυτές είναι εντελώς αναντίστοιχα με την επίθεση που έχει εξαπολυθεί. Ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός έχει απαξιώσει στα μάτια των εργαζομένων την αξία του συνδικαλίζεσθαι. Παράλληλα υπάρχει και το φαινόμενο του σεχταρισμού και της κούφιας επαναστατικής ρητορείας που ως τέτοιας μόνο επαναστατική δεν είναι. Που όλα τα παραπέμπει στο επέκεινα και κάθε πρόταση τη θεωρεί συστημική. Οι πανηγυρισμοί για τις πρωτιές στερούνται πλήρως νοήματος αφ΄ης στιγμής δεν μεταφράζονται σε αγώνες και σε συνειδησιακές ρήξεις.

Αν δεν υπάρξει ένα νέο φρέσκο ρεύμα, ενωτικό, μετωπικό, ταξικό, μη κυβερνητικό, μη εργοδοτικό, μη σεκταριστικό, τότε οι συνδικαλιστικές «σφραγίδες» που ήδη είναι πολλές θα γίνουν μία καθολική πραγματικότητα, βάζοντας μία βαριά ταφόπλακα στο εργατικό κίνημα.

Οι ζωντανές δυνάμεις στο κίνημα οφείλουν να κάνουν βήματα για την αναζωογόνηση του συνδικαλιστικού κινήματος. Διαφορετικά θα είναι συνυπεύθυνες για την πορεία του προς τον πλήρη εκφυλισμό του.

*Ο Βασίλης Λιόσης είναι εκπαιδευτικός – συγγραφέας - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK