Κατατέθηκε στη Βουλή από τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών το τελικό σχέδιο του προϋπολογισμού για το 2026. Χωρίς καμιά απολύτως διαφοροποίηση από το προσχέδιο που εδώ και καιρό είχε δει το φως της δημοσιότητας και που παραμένει στο ίδιο μήκος κύματος με όλους διαχρονικά τους προηγούμενους, βαθιά αντιλαϊκούς προϋπολογισμούς.

Ούτε βέβαια η ψήφισή του υπάρχει περίπτωση να επιφυλάσσει εκπλήξεις. Η κυβέρνηση σύσσωμη θα υπερψηφίσει τον προϋπολογισμό που αποτελεί το όχημα για την εφαρμογή της σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής της.

Η γενική εικόνα του προϋπολογισμού δε είναι άλλη, από την αύξηση των εσόδων που αναμένει να εισπράξει η κυβέρνηση μέσω της ακόμη μεγαλύτερης αύξησης της φορολογίας. Το 95% αυτών των εσόδων θα συνεχίσουν να το πληρώνουν οι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι και μόλις το 5% το μεγάλο κεφάλαιο.

Από το σύνολο των 73,5 δισ. ευρώ των εσόδων τα νοικοκυριά θα κληθούν να πληρώσουν περίπου τα 70. Το σύνολο των φορολογικών εσόδων από άμεσους και έμμεσους φόρους αναμένεται να είναι μεγαλύτερο κατά 2,7 δισ. σε σχέση με το 2025.

Όσο για το πού θα διατεθούν τα έσοδα αυτά, σημεία του προϋπολογισμού καθιστούν σαφές πως μόνο για τις ανάγκες του λαού δεν πρόκειται να κατευθυνθούν. Προβλέπει να διατεθούν μόλις 2,5 εκατομμύρια για τις συντάξεις. Η αύξηση στις κύριες συντάξεις θα είναι κάτω και από τον φετινό επίσημο πληθωρισμό (2,6%), ενώ εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς που έχουν προσωπική διαφορά θα λάβουν ακόμα μικρότερη αύξηση. Τέλος, καμιά αύξηση δεν προβλέπεται για τις επικουρικές. Η φαινομενική αύξηση της δαπάνης για τις συντάξεις κατά 629 εκατομμύρια ευρώ δεν αντιστοιχεί παρά στην κάλυψη των νέων συνταξιούχων που αναμένεται να προστεθούν εντός του έτους.

Τα πλεονάσματα και του φετινού προϋπολογισμού θα προκύψουν αφ’ ενός από τη συνέχιση του μεγαλώματος των φόρων, λόγω μη αλλαγής της φορολογικής κλίμακας και κυρίως λόγω της κυβερνητικής πολιτικής που έχει αφήσει ανεξέλεγκτη την ακρίβεια και μπορεί με αυτό τον τρόπο να αυξάνει συνέχεια και ραγδαία το μέγεθος των έμμεσων φόρων. Αφ’ ετέρου από τις περικοπές σε κοινωνικές δαπάνες. Εκτός από τους συνταξιούχους θα πληγούν συνολικά οι ασφαλισμένοι, οι άνεργοι, οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, καθώς προβλέπονται μειωμένα τα οικονομικά των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης (ΟΚΑ).

Οι ασφαλιστικοί οργανισμοί ΕΦΚΑ, ΔΥΠΑ, ΕΟΠΥΥ και ΟΠΕΚΑ προϋπολογίζεται να καταγράψουν πλεόνασμα ύψους 1,790 δισ. ευρώ το 2026, το οποίο έρχεται να προστεθεί στο φετινό πλεόνασμα ύψους 1,996 δισ. ευρώ των ίδιων φορέων, το οποίο μάλιστα είναι σχεδόν διπλάσιο από αυτό που αρχικά υπολογιζόταν. Και αυτό συμβαίνει γιατί ασφαλιστικές παροχές διαρκώς συρρικνώνονται.

Τα επιδόματα ανεργίας παραμένουν σχεδόν ίδια, καθώς προϋπολογίζονται στα 2 δισ. ευρώ από τα 1,960 δισ. φέτος. Ποσό που αποτελεί μόλις το 53,2% των συνολικών εσόδων της ΔΥΠΑ, τα οποία το 2026 θα φτάσουν τα 3,775 δισ. ευρώ και τα οποία βέβαια δεν κατευθύνονται επί της ουσίας για την στήριξη των ανέργων, καθώς οι εισφορές των εργαζομένων, κατευθύνονται στα γνωστά «προγράμματα απασχόλησης» και «επιμόρφωσης», δηλαδή προς τις ίδιες τις επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα αντί να στηρίζουν τους ανέργους να χρηματοδοτούν τους εργοδότες.

Τα προβλεπόμενα πλεονάσματα θα πλήξουν και την Πρόνοια, με τις συνολικές δαπάνες του ΟΠΕΚΑ για το 2026 να παραμένουν επί της ουσίας στα φετινά επίπεδα, μόλις στα 3,278 δισ. το 2026 από 3,231 δισ. ευρώ φέτος. Ενώ μειώνονται τα κονδύλια για τα ΑμεΑ στα 1,150 δισ. ευρώ από 1,133 δισ. φέτος.
Τέλος, στο ίδιο ύψος προβλέπεται να παραμείνουν τόσο τα οικογενειακά επιδόματα – στα 700 εκατομμύρια ευρώ όπως και φέτος – όσο και το ύψος του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, στα 500 εκατομμύρια ευρώ, όπως και πέρυσι.

Με τα παραπάνω, μερικά μόνο από τα σημεία του φετινού προϋπολογισμού, γίνεται απολύτως σαφές ότι για άλλη μια φορά ο λαός, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι θα σηκώσουν το βάρος του, καθώς αυτοί και μόνο θα υποστούν τις δυσβάσταχτες επιπτώσεις της εφαρμογής του. Και είναι κάτι παραπάνω από πρόκληση η απραξία των συνδικαλιστικών ηγεσιών ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ απέναντι σε αυτόν. Έχοντας καταργήσει τα τελευταία χρόνια ακόμα και τα συλλαλητήρια που κηρύσσονταν πριν τη ψήφιση του εκάστοτε προϋπολογισμού, επιβεβαιώνοντας πως η άρνηση κήρυξης πανεργατικών κινητοποιήσεων έχει γίνει κύρια πρακτική των διοικήσεών τους.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος