Μπροστά στον νέο αντιλαϊκό προϋπολογισμό

Εν όψει της ψήφισης του προϋπολογισμού, ούτε και φέτος αποφασίστηκε πανεργατική απεργιακή κινητοποίηση, ούτε καν πανεργατικά συλλαλητήρια, με ευθύνη των δυνάμεων που κυριαρχούν στο συνδικαλιστικό κίνημα. Όπως έχει καθιερωθεί πλέον τα τελευταία χρόνια, η ψήφιση του προϋπολογισμού περνάει χωρίς να δοθεί η ευκαιρία στους εργαζόμενους να ξετυλίξουν έναν αγώνα ενάντια σ’ αυτόν.

Ο φετινός, ακόμη πιο σκληρός, προϋπολογισμός ο οποίος με όσα προβλέπει θα χειροτερεύσει περισσότερο την κατάσταση των εργαζομένων και συνολικά των λαϊκών στρωμάτων πέρασε ουσιαστικά σιωπηλά, σαν να δίνουν οι εργαζόμενοι τη συγκατάθεσή τους γι’ αυτόν. Αντί απεργιακού αγώνα, ο οποίος θα προετοιμαζόταν, ώστε να πραγματοποιηθεί μια όσο το δυνατόν πιο μαζική και δυναμική απάντηση των εργαζομένων, όπως θα άρμοζε στο ύψος των περιστάσεων, η ΑΔΕΔΥ αποφάσισε και προκήρυξε για την Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου, μια 3ωρη στάση εργασίας και συγκέντρωση στο υπουργείο οικονομικών «με κυρίαρχο αίτημα τις αυξήσεις στους μισθούς μας για να ζούμε με αξιοπρέπεια και την επιστροφή του 13ου και 14ου μισθού». Μάλιστα η στάση και συγκέντρωση αφορούσε μόνο τους εργαζόμενους στην Αττική, όπως διευκρίνιζε η ανακοίνωσή της, για τους εργαζόμενους στην υπόλοιπη χώρα, «η στάση θα ισχύσει εφόσον πραγματοποιηθούν κινητοποιήσεις στην περιοχή τους». Η συμμετοχή εργαζομένων στη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στο υπουργείο Οικονομικών και πορεύθηκε μέχρι τη Βουλή ήταν ιδιαιτέρως ασθενική, όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε, καθώς δεν έγινε καμιά ιδιαίτερη προετοιμασία για την κινητοποίηση.

Πέρα από την αναιμική απόφαση της ΑΔΕΔΥ για στάση, η ηγεσία της ΓΣΕΕ για την ψήφιση του προϋπολογισμού σιώπησε προκλητικά, χωρίς να καλεί έστω και σε αντίστοιχη τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Στον ιστότοπό της, η τελευταία ανάρτησή της στις 11 Δεκεμβρίου, αφορά …στη συμμετοχή του προέδρου της στην έκτακτη εκτελεστική επιτροπή της ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας συνδικάτων, ζήτημα από εκείνα τα επουσιώδη δηλαδή που μονοπωλούν το ενδιαφέρον της ΓΣΕΕ, υπεκφεύγοντας ταυτόχρονα να ασχοληθεί με το σοβαρότατο ζήτημα όπως είναι η ψήφιση του προϋπολογισμού.

Το ΠΑΜΕ από την πλευρά του, παρά τον θόρυβο που σηκώνει συνήθως με τα παχιά λόγια για την υπερ-αγωνιστική στάση των εκατοντάδων σωματείων, ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων που ελέγχει, αποδεικνύει για άλλη μια φορά την απόσταση που χωρίζει τα λόγια από τα έργα του, καλώντας, 2 ημέρες μόλις πριν, σε ένα απογευματινό συλλαλητήριο, την Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου στις 6:30, χωριστό από εκείνο που κάλεσε η ΑΔΕΔΥ την ίδια μέρα το μεσημέρι. Και με αυτό τελείωσε τον “αγώνα “ του ενάντια στον νέο προϋπολογισμό. Πόσο άραγε αυτό απέχει από εκείνο που έκανε και η ηγεσία της ΑΔΕΔΥ;

Παρόμοια ήταν και η στάση του και μια εβδομάδα πριν, όταν εξάντλησε την “αγωνιστική απάντησή” του στην ψήφιση του νόμου για τον κατώτατο μισθό, σε ένα επίσης απογευματινό συλλαλητήριο και κυρίως σε μια καμπάνια όχι για απεργιακό αγώνα των συνδικάτων ενάντια στον νόμο που καταργεί τις συλλογικές διαπραγματεύσεις για την ΕΓΣΕΕ αλλά για τη …στήριξη του σχεδίου νόμου για τον κατώτατο μισθό που κατέθεσε το ΚΚΕ στη Βουλή!

Έτσι λοιπόν, παρακολουθούμε για άλλη μια φορά πως οι δυνάμεις που κυριαρχούν στο συνδικαλιστικό κίνημα κρατούν καθηλωμένους τους εργαζόμενους απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, ακόμη και σε κρίσιμες στιγμές όπως είναι η ψήφιση του προϋπολογισμού. Το δίμηνο Οκτωβρίου-Νοεμβρίου ήταν ένα διάστημα μέσα στο οποίο ξέσπασαν σημαντικοί κλαδικοί αγώνες, όπως των εργαζομένων στην e-food, των λιμενεργατών, του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού στα νοσοκομεία, των εκπαιδευτικών, των οικοδόμων. Είναι κάποιοι από τους κλάδους που απέδειξαν πως οι εργαζόμενοι διαθέτουν τη βούληση να αγωνιστούν για να βάλουν φρένο στην αμείλικτα αντιλαϊκή πολιτική και την εργοδοτική αυθαιρεσία με την οποία αλληλοσυμπληρώνεται. Επόμενο βήμα όλων των επιμέρους κινητοποιήσεων ήταν η 24ωρη πανελλαδική απεργία, κοινή – μετά από πολύ καιρό – για ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, η οποία παρά τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις κατάφερε να κατεβάσει πολύ κόσμο στον δρόμο και συντόνισε τους εργαζόμενους των κλάδων που κινητοποιούνταν μαζί με όλους τους υπόλοιπους, με βασικά αιτήματα τις αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις και την υπογραφή ΣΣΕ. Και ενώ το αναμενόμενο θα ήταν η κλιμάκωση, πιάνοντας το νήμα από την απεργία της 20ής Νοέμβρη, να συνεχιστούν και να κλιμακωθούν οι κινητοποιήσεις καθώς ακολούθησε η ψήφιση του νόμου του υπουργείου εργασίας σύμφωνα με τον οποίο παγιώνεται ο καθορισμός του κατώτατου μισθού από την εκάστοτε κυβέρνηση, και παράλληλα προετοιμαζόταν η κατάθεση και ψήφιση του προϋπολογισμού, καμιά συνέχιση, πολύ δε περισσότερο κλιμάκωση κινητοποιήσεων δεν αποφασίστηκε, ευνοώντας τελικά αποκλειστικά την κυβέρνηση. Η δε ψήφιση του προϋπολογισμού γίνεται και πάλι απολύτως ανώδυνα για την κυβέρνηση, στερώντας τη δυνατότητα από τους εργαζόμενους να δώσουν μια ηχηρή απάντηση, καθώς υποχρεώθηκαν, για άλλη μια φορά από τις συνδικαλιστικές δυνάμεις που ηγούνται, είτε σε αδράνεια, είτε σε άμαζες, άτονες, περιορισμένες κινητοποιήσεις.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος