Η δήλωση Δένδια και η προκλητική απουσία του από την συνεδρίαση της Βουλής ήταν μαχαιριά στο προφίλ του Μητσοτάκη. Τόσο γερή μαχαιριά που αναγκαζόταν να διακόπτει την ομιλία του για να απαντήσει σε μπηχτές του Ανδρουλάκη και του Φάμελλου. «Συνυπέγραψε την τροπολογία, αν διαφωνούσε φαντάζομαι ότι δεν θα τη συνυπέγραφε», είπε ο Μητσοτάκης για τον Δένδια, απαντώντας σε μπηχτή του Ανδρουλάκη.

Ο Δένδιας φρόντισε να απουσιάζει. Σε εκδήλωση στη «Μεγάλη Βρετανία» ήταν και μπορούσε άνετα να παρακολουθήσει τουλάχιστον την ομιλία του Μητσοτάκη. Οχι μόνο δεν πήγε στη Βουλή, αλλά αφού τελείωσε ο Μητσοτάκης την ομιλία του, ανήρτησε δήλωση στα σόσιαλ μίντια, που ήταν από την αρχή μέχρι το τέλος ένα «χεστήριο» για τον Μητσοτάκη: Πρώτο, επικαλέστηκε τον Τασούλα που ζήτησε να αναβληθεί για πολιτικά ουδέτερο χρόνο η σχετική, δεύτερο θύμισε ότι ο Μητσοτάκης είχε «προσκυνήσει» στο αυτοσχέδιο μνημείο για τα θύματα των Τεμπών, που δικαίως υπάρχει εκεί και τρίτο ξεκαθάρισε -εμμέσως πλην σαφώς- ότι το υπουργείο που διευθύνει δεν πρόκειται να κάνει καμιά κίνηση αλλαγής του μνημείου.

Αυτή είναι η πλήρης δήλωση Δένδια:

«Το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη είναι χώρος συνυφασμένος με την εθνική μνήμη. Μνημείο απόδοσης σεβασμού σε όσους θυσιάστηκαν υπέρ Πατρίδος και Έθνους. Χώρος ενότητας και ομοψυχίας. Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως μέσο έκφρασης πολιτικών επιδιώξεων. Είναι σκοπός καθ’ εαυτό. Όπως ορθά ανέφερε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο ιδεώδης τρόπος να εξετάσουμε το πώς θέλουμε να είναι το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, είναι να το αποστειρώσουμε από την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα, ως διαχρονικό σύμβολο των Εθνικών Αγώνων.

Μετά την τραγωδία των Τεμπών, ο χώρος μπροστά από το Μνημείο συνδέθηκε με το καθολικό αίτημα της κοινωνίας για απόδοση δικαιοσύνης. Άλλωστε, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, με την παρουσία του στον χώρο, εκδήλωσε έμπρακτα τον σεβασμό του στα θύματα.

Αν ο Μητσοτάκης ήταν ένας ισχυρός πρωθυπουργός, θα είχε ήδη δείξει στον Δένδια την πόρτα της εξόδου. Δεν είναι όμως, γιαυτό -όπως έκανε και μετά τις δηλώσεις του Τασούλα- απεφάνθη ότι ψιχαλίζει και πως δεν τον έφτυσε κατάμουτρα ο υπουργός του.

Οντας σε απόγνωση, ο Μητσοτάκης πήγε στη Βουλή και σήκωσε μόνος του το βάρος της υπεράσπισης μιας τραμπικής έμπνευσης διάταξης, που στην πραγματικότητα μετατρέπει σε ιδιώνυμο αδίκημα τη διαδήλωση στο Σύνταγμα.

Εφτασε στο σημείο να πει το χοντροκομμένο ψέμα ότι το (ανύπαρκτο) ζήτημα δεν μπορούσε να λυθεί το θέμα με την ισχύουσα νομοθεσία, γιατί δεν υπάρχει καθεστώς ειδικής προστασίας για το εν λόγω μνημείο και γιατί ο δήμος Αθηναίων δεν καθάριζε τον χώρο, κάνοντας πολιτικό παιχνίδι.

Ως προς το τελευταίο καρφώθηκε. Φυσικά και καθαρίζει το χώρο ο δήμος Αθηναίων (και καθημερινά και αμέσως μετά από κάθε συγκέντρωση). Εκείνο που δεν έκανε ήταν να σβήσει τα ονόματα των θυμάτων των Τεμπών και να πετάξει τα γλαστράκια και τα φαναράκια που τα περιβάλλουν («από το ΙΚΕΑ», όπως είπε περιφρονητικά η αδερφούκλα του, μαθημένη να ψωνίζει μόνο από τα Σόθμπις). Αυτό το αυτοσχέδιο μνημείο είναι ο στόχος. Το ίδιο που υποκριτικά «προσκύνησε» ο Μητσοτάκης τον περασμένο Μάρτη, όταν πήγε στον Αγνωστο Στρατιώτη συνοδεύοντας τον Τασούλα που μόλις είχε εκλέξει πρόεδρο.

Είναι ψέμα ότι το μνημείο του Συντάγματος δεν προστετεύεται νομοθετικά. Υπάρχει αυστηρότατη νομοθεσία για όλα τα μνημεία. Το άρθρο 56 του Ν. 4858/2021 προβλέπει:

1. Όποιος καταστρέφει, βλάπτει, ρυπαίνει, καθιστά ανέφικτη ή δυσχερή τη χρήση ή αλλοιώνει τη μορφή μνημείου ή ανήκοντος σε συλλογή μουσείου πολιτιστικού αγαθού ή πολιτιστικού αγαθού που έχει τοποθετηθεί σε ανοικτό ή κλειστό δημόσιο, δημοτικό ή κοινόχρηστο χώρο τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δύο (2) ετών, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη. Αν το μνημείο ανήκει στον δράστη, επιβάλλεται φυλάκιση μέχρι τριών (3) ετών.
2. Αν πρόκειται για μνημείο ιδιαίτερα μεγάλης αξίας και η πράξη έγινε στο πλαίσιο οργανωμένης εγκληματικής δραστηριότητας ή από πολλούς ενωμένους για την τέλεσή της, επιβάλλεται κάθειρξη μέχρι (10) δέκα ετών.

Δε χρειαζόταν, λοιπόν, ειδική νομοθεσία για τον Αγνωστο Στρατιώτη. Αλλιώς θα έπρεπε να υπάρχει ειδική νομοθεσία για την Ακρόπολη και το Γεφύρι της Αρτας. Ο Μητσοτάκης, απλούστατα, έφτιαξε ένα ακόμα ιδιώνυμο αδίκημα για τις κινητοποιήσεις του ελληνικού λαού, που όχι τυχαία οργανώνονται στο Σύνταγμα ή καταλήγουν εκεί. Οταν υπάρχει πρόθεση καταστολής μιας κινητοποίησης, αρκεί να πατήσει πόδι διαδηλωτή στο πεζοδρόμιο για να δοθεί εντολή διάλυσης με ΜΑΤ και χημικά και πραγματοποίησης συλλήψεων βάσει αυτού του νέου ιδιώνυμου.

Σύμφωνα με το νέο ιδιώνυμο, απαγορεύεται «η χρήση ή κατάληψη της επιφάνειας του χώρου για οποιονδήποτε σκοπό πέραν της επίσκεψης του Μνημείου και της ανάδειξης της σημασίας του». Η επίσκεψη δεν αφορά μόνο τους τουρίστες που βγάζουν φωτογραφίες με τους τσολιάδες. Αφορά και τα κάθε είδους φασισταριά που μαζεύονται εκεί για να κάνουν εκδηλώσεις εθνικιστικού και ταξικού μίσους. Οπως τον νεοναζιστή εγκληματία Κασιδιάρη, για παράδειγμα.

Η «ανάδειξη της σημασίας του Μνημείου» τι περιλαμβάνει; Μια επίδειξη μόδας διεθνούς εμβέλειας, μια ξένη κινηματογραφική παραγωγή, διαφημίσεις και όλα τα συναφή. Αυτά όλα συντελούν στην «ανάδειξη» του μνημείου, ενώ αντίθετα τα ονόματα των θυμάτων ενός κρατικού εγκλήματος ή η απεργία πείνας ενός πατέρα θύματος, που διεκδικούσε αυτονόητο δικαίωμά του, ή ενός άλλου απεργού πείνας στο μέλλον, θεωρείται «αμαύρωση» και η αστυνομία θα πρέπει να τον παίρνει σηκωτό προτού καν προλάβει να καθήσει.

Οι σύμβουλοι του Μητσοτάκη σχεδίασαν μια «φυγή προς τα ακροδεξιά» σε στιλ Τραμπ. Τι κατάφεραν; Να ξεβρακωθεί εντελώς πολιτικά ο πελάτης τους. Να αναδείξουν ως «σώφρονες» πολιτικούς τον αβεροφικό Τασούλα και τον καραμανλικό Δένδια.

Το ιδιώνυμο, όμως, θα μείνει. Και οι λαϊκές κινητοποιήσεις πρέπει να το σπάσουν, μέχρι να πάρει το δρόμο των καταργημένων αντιδραστικών νομοθετικών διατάξεων.