Ένα χρόνο μετά τα περσινά γεγονότα στη Νάξο η ταβέρνα «Αξιώτισσα» με ανάρτησή της  σχολιάζει την παρέμαβαση της Δικαιοσύνης καιτην κλήση για κατάθεση στο αστυνομικό τμήμα Νάξου, καθώς και τη δουλοπρεπή στάση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στο Ισραήλ και εκφράζει τη στήριξή της στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό.

Αναλυτικά η ανάρτηση:

Ζούμε στην εποχή των ορισμών, ή για την ακρίβεια των διαρκώς μεταβαλλόμενων επαναπροσδιορισμών. Ας πάρουμε για παράδειγμα την έννοια της δικαιοσύνης. Δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την επανόρθωση της αδικίας, αλλά με την διαχείρισή της. Και αυτό μας έχει στιγματίσει ως κοινωνία, την τελευταία μάλιστα περίοδο πολύ έντονα.

Έναν χρόνο μετά από το γνωστό περιστατικό με την παρέα των Βρετανοσιωνιστών, πού -κατά την πάγια πρακτική σε τέτοιες περιπτώσεις- θίχτηκαν επειδή ζητάμε να σταματήσει η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού και μας κατηγόρησαν για αντισημιτισμό, μας θυμήθηκε και η Δικαιοσύνη και κληθήκαμε για κατάθεση στο αστυνομικό τμήμα Νάξου την επόμενη βδομάδα.

Για την ακρίβεια, μετά τις δηλώσεις του Σπυράδωνη και ακριβώς μια μέρα μετά τις παραινέσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Μαρινάκη, η εισαγγελία έσπευσε να κινήσει τη διαδικασία δικαστικής διερεύνησης των γεγονότων. Εμάς, βέβαια, μας κοινοποιήθηκε μερικές βδομάδες αργότερα. Έπρεπε να καταλαγιάσει πρώτα η δημοσιότητα γύρω από το θέμα, να κατακάτσει η συγκλονιστική αλληλεγγύη που εξέφρασαν άνθρωποι από όλο τον κόσμο, και φυσικά να μη σπιλωθεί η «ανεξαρτησία» της Δικαιοσύνης.

Δεν μπορούμε να προεξοφλήσουμε ότι η υπόθεση θα καταλήξει στο ακροατήριο, να δηλώσουμε όμως ότι έχουμε απεριόριστη εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη (Τέμπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, κλπ, κλπ). Βέβαια, μπορεί να είχε και κάποιο ενδιαφέρον (ανεκδοτολογικά μιλώντας) αν η Δικαιοσύνη είχε ενδιαφερθεί να διερευνήσει τις απειλές κακοποίησης, εμπρησμού και θανάτου που δεχτήκαμε μετά το γεγονός. Ή την κυβερνοεπίθεση που δεχτήκαμε δημόσια.

Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει τη συγκυρία μέσα στην οποία διεξάγονται όλα αυτά. Η κλήτευση 13 διαδηλωτών από τις περσινές κινητοποιήσεις στη Σύρο ενάντια στην άφιξη του κρουαζιερόπλοιου με τους αδειούχους Ισραηλινούς στρατιώτες, είναι ένα ακόμα επεισόδιο στο σίριαλ της υποτέλειας της ελληνικής κυβέρνησης στο καθεστώς του Νετανιάχου.

Η στοιχειώδης νοημοσύνη δεν φαίνεται να παροικεί στα κεφάλια του ελληνικού πολιτικού προσωπικού, αλλιώς θα αντιλαμβάνονταν ότι είναι τουλάχιστον φαιδρό να στηρίζεις ένα κράτος που συστηματικά κατακουρελιάζει κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Ένα κράτος που διεξάγει κατακτητικό πόλεμο στο Νότιο Λίβανο, την απάνθρωπη κατοχή και τον εποικισμό της Παλαιστίνης, επιτίθεται κατά βούληση σε τρίτες χώρες όπως το Ιράν και ξεκινάει έναν παγκόσμιας εμβέλειας περιφερειακό πόλεμο με την εμπλοκή και της Αμερικής… Την ίδια στιγμή που το ελληνικό κράτος επικαλείται το διεθνές δίκαιο προκειμένου να θεωρείται παράνομη η κατοχή της Βόρειας Κύπρου από την Τουρκία, την ίδια ώρα, η Ελλάδα εξέλιξε το μακροχρόνιο φλερτ με το Ισραήλ σε γάμο.

Εντάξει, δεν χρειάζεται να είναι κανείς και πολιτικός Αϊνστάιν για να αντιληφθεί το χαντάκι και την κατάντια του να γίνεται η Ελλάδα ο στρατηγικός απόπατος του Νετανιάχου. Εδώ, το καταλαβαίνουμε κι οι ταβερνιάρηδες!

Πριν μερικές μέρες, ήταν μια παρέα στο μαγαζί, άνθρωποι μιας κάποιας ηλικίας που, αφού πλήρωσαν τον λογαριασμό τους, ένας τους σηκώθηκε και ήρθε να μας συστηθεί. Ήταν Παλαιστίνιος γιατρός που ζούσε στην Ελλάδα από τη δεκαετία του ’70, και όταν άρχισε να εκφράζει την ευγνωμοσύνη του για τη στάση μας πέρυσι, η φωνή του έσπασε και δάκρυσε, και μετά από λίγο έκλαιγε με αναφιλητά. Και ήταν τόσο γνήσια και μεταδοτική η συγκίνησή του που μας συνεπήρε κι εμάς, και βρεθήκαμε να κλαίμε όλοι μαζί, τρεις- τέσσερεις νοματαίοι, μέσα στον πανζουρλισμό της τουριστικής φρενίτιδας, κλαίγαμε όλοι μαζί για την Παλαιστίνη και για την αλληλεγγύη. Για μια αξιοπρεπή ζωή.

Και εννοείται ότι στηρίζουμε το κάλεσμα για συγκέντρωση-διαμαρτυρία ενάντια στη γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα, την Κυριακή 9 Αυγούστου, στις 7.30μμ στην πλατεία Μανδηλαρά στο λιμάνι στη Χώρα που γίνεται στο πλαίσιο των πανελλαδικών κινητοποιήσεων αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη από την αντίστοιχη πρωτοβουλία της Νάξου.