Δεν ήταν κάποια θεομηνία, δεν ήταν κάποιο ακραίο καιρικό φαινόμενο το οποίο χτύπησε τη χώρα για πρώτη φορά, ήταν μία βροχόπτωση στις αρχές Δεκέμβρη. Μία βροχόπτωση από αυτές που πλέον βαφτίζονται, διότι -όπως λένε οι ειδικοί- αφενός διαμορφώνει έναν κοινό κώδικα για τη μεταξύ τους επικοινωνία, αφετέρου «διευκολύνει τα ΜΜΕ και κυρίως τα Social Media να κρατάνε το ενδιαφέρον, για τις προειδοποιήσεις και την ετοιμότητα της κοινωνίας, ψηλά». Άλλωστε δεν έμεινε και τίποτα άλλο πέρα από την «ετοιμότητα» της κοινωνίας, ή αλλιώς το 112 και την ατομική ευθύνη που μοιράζει. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το γεγονός ότι μία βροχόπτωση στην Ελλάδα του 2025, στην Ελλάδα του 2.0 και των «αρίστων», παρουσιάζεται ως ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο, απέναντι στο οποίο οι κάτοικοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα πέρα από το να προσεύχονται και να αναλαμβάνουν την ατομική τους ευθύνη.

Κάθε φορά που πέφτει βροχή μικρής, μεσαίας ή μεγάλης έντασης, προκαλούνται και αντίστοιχες πλημμύρες και καταστροφές. Κεντρικοί δρόμοι της πρωτεύουσας και μεγάλων πόλεων μετατρέπονται σε ποτάμια, επαρχιακές πόλεις και χωριά βαλτώνουν μέσα στις λάσπες, σπίτια και καλλιέργειες καταστρέφονται, σχολεία, πανεπιστήμια και δημόσια κτήρια μπάζουν νερά και κλείνουν. Γιατί; Γιατί απλά έβρεξε κάποια Πέμπτη, κάποιου μήνα, όπως για παράδειγμα του Δεκέμβρη. Ποιος έχει συνηθίσει άλλωστε να βρέχει το Δεκέμβρη;

Ο κρατικός μηχανισμός συμπεριφέρεται σαν να μην έχει καμία ευθύνη, σαν να μην έχει κανένα μέσο αντιμετώπισης. Έτσι έγινε και στην τελευταία βροχή που βαφτίστηκε Byron. Η Πειραιώς, ένας από της κεντρικότερους δρόμους της Αθήνας, έκλεισε στο ρεύμα της ανόδου για κάποιες ώρες, η Φραντζή μετατράπηκε σε ποτάμι, δεκάδες δρόμοι της Αθήνας ήταν απροσπέλαστοι για πεζούς και επικίνδυνοι για οδηγούς. Πλημμύρες σημειώθηκαν και στη Δυτική Αττική (Μέγαρα, Μάνδρα) και στη Θεσσαλία -με τον κάμπο να βουλιάζει για άλλη μία φορά-, στη Χαλκιδική κλπ.
Στο ίδιο έργο θεατές, από τον Ντάνιελ μέχρι το Φοίβο και από τον Μπάλο μέχρι τον Byron, εγκατάλειψη και αποποίηση ευθυνών από το κράτος, 112 και ατομική ευθύνη. Μετά τα τεράστια προβλήματα που προκλήθηκαν την Πέμπτη 4/12, το υπουργείο Παιδείας αποφάσισε να κλείσει τα σχολεία την επόμενη μέρα και να πετάξει για άλλη μία φορά το μπαλάκι της τηλεκπαίδευσης. Το 112 ήχησε για άλλη μία φορά, καλώντας τον κόσμο να αποφύγει τις μετακινήσεις. Κανένα ουσιαστικό μέτρο πρόληψης. Σε μία χώρα που κάθε χρόνο πλημμυρίζει από βροχές που σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν κάποιο πρωτοφανές καιρικό φαινόμενο, ο κρατικός μηχανισμός επιμένει να αφήνει στο έλεος εργαζόμενους, μαθητές, φοιτητές και αγρότες. Σε μία χώρα που οι πυρκαγιές -ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια- έχουν σαρώσει τα δάση, το ελάχιστο και το στοιχειώδες που όφειλε να κάνει η κυβέρνηση είναι να επενδύει σε αντιπλημμυρικά έργα και πυροπροστασία. Να σταματήσει να μπαζώνει ποτάμια και να τσιμεντώνει πάρκα και να φροντίσει να διαμορφώσει χώρους πράσινου. Τίποτα από αυτά βέβαια δεν συμβαίνει. Κάθε χρόνο εμπεδώνεται η εγκατάλειψη και η εγκληματική πολιτική ως μία μη αναστρέψιμη κανονικότητα.

Κι όλα αυτά, τη στιγμή που οι κυβερνώντες διαχειρίζονται το χρήμα, τους φόρους και τους κόπους εκατομμυρίων εργαζομένων, συνταξιούχων, άνεργων, φοιτητών, αγροτών. Βουτηγμένοι στα σκάνδαλα, συμπεριφέρονται σαν να είναι διακοσμητικοί βασιλιάδες, οι οποίοι δεν έχουν καμία υποχρέωση, πέρα από το να υπηρετούν εντολές των ξένων και ντόπιων κεφαλαίων, καταληστεύοντας και ρημάζοντας τη ζωή της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Εν έτει 2025, τείνει να γίνει κανονικότητα το να μην μπορείς να βγεις από το σπίτι σου επειδή απλά βρέχει. Τα ΜΜΕ, αντί να παρουσιάζουν ως μία τεράστια είδηση ακριβώς αυτό, δηλαδή ότι σε μία εποχή που υπάρχουν όλα τα μέσα ώστε πόλεις και χωριά να προστατεύονται από τις βροχοπτώσεις, η Αττική πνίγεται, ο Θεσσαλικός κάμπος πνίγεται, η Χαλκιδική πνίγεται, τα Ιόνια νησιά πνίγονται κλπ, παρουσιάζουν ως είδηση τα χιλιοστά της βροχής. Σε μία προσπάθεια να παρουσιάσουν τις χειμερινές βροχοπτώσεις ως κάτι ακραίο μιλούν με αριθμούς, «60, 80, 100, 200 χιλιοστά έφτασε η βροχή στην τάδε περιοχή και τη δείνα περιοχή». Αλήθεια, πότε άρχισαν τα χιλιοστά της βροχής να απασχολούν τα δελτία ειδήσεων; Όταν άρχισε να παρουσιάζεται ως κανονικότητα η εγκληματική κυβερνητική πολιτική.

Η Ελλάδα εγκαταλείπεται στις φλόγες κάθε καλοκαίρι και πνίγεται κάθε χειμώνα χωρίς να λογοδοτεί κανείς. Ο κοινός νους συνθλίβεται, η πραγματικότητα παραμορφώνεται, τα ακραία καιρικά φαινόμενα μαζί με τις απλές βροχοπτώσεις ή χιονοπτώσεις γίνονται όλα ένα, πίσω από αριθμούς και πληροφορίες που έχουν νόημα μόνο για τους ειδικούς και η χρήση τους στα ΜΜΕ μοναδικό στόχο έχει τον απόλυτο αποπροσανατολισμό, προκειμένου να δικαιολογηθεί η απαλλαγή της κυβέρνησης από τις πολιτικές της ευθύνες.

Η κρατική προστασία, αρχίζει και τελειώνει στο «κάτσε σπίτι», αρκεί βέβαια να έχεις βγάλει πρώτα τη βάρδια. Τελικά δεν φταίει κανείς πέρα από τη μάνα φύση, ή αλλιώς -κατά το περίφημο «όλοι μαζί τα φάγαμε», του Πάγκαλου, των μνημονίων- φταίμε όλοι. Αυτοί που δεν καθάρισαν τα χωράφια, που δεν μόνωσαν το σπίτι, που έχτισαν ψηλά στο βουνό ή χαμηλά στον κάμπο, αυτοί που επιμένουν ακόμα να καλλιεργούν τη γη και δεν ασχολούνται με τον τουρισμό, αυτοί που τελικά βγήκαν από το σπίτι παραβλέποντας το 112, που παραβλέπει ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχουν κάποια εκατομμύρια εργαζόμενοι που δεν δουλεύουν από χόμπι, αλλά -όπως λέει και ο Μητσοτάκης- είναι «εξαρτημένοι από τον μισθό τους». Η κυβερνητική προπαγάνδα προσπαθεί να εξοικειώσει την ελληνική κοινωνία με αυτή την πραγματικότητα. Για αυτό άλλωστε οι εκπρόσωποι της ΝΔ, όχι απλά δεν βγαίνουν με σκυμμένο το κεφάλι να υποσχεθούν -έστω- ότι θα φροντίσουν να ενισχύσουν την πρόληψη και την πρόνοια, ώστε να μην καταστρέφονται ζωές και περιουσίες κάθε φορά που βρέχει, αλλά αντιθέτως μας ενημερώνουν για την άριστη ετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού, δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι ο κρατικός μηχανισμός πλέον θα αρχίζει και θα τελειώνει με την καμπάνα του 112. Δηλώνοντας ευθαρσώς ότι θα διαχειρίζονται τον πλούτο αυτής της χώρας και το κρατικό χρήμα που βγαίνει από την τσέπη του λαού, προκειμένου να το διοχετεύουν είτε σε εξοπλιστικά αγοράζοντας τα σκουπίδια των μεγάλων δυνάμεων, είτε σε τσέπες ξένων ή ντόπιων ολιγαρχών, φροντίζοντας πάντα να λαδώνονται τα τσιράκια και οι αυλικοί.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος