Το δόγμα «νόμος, τάξη και ασφάλεια» επιχειρεί να επιβάλει η Κυβέρνηση εφαρμόζοντας μία όλο και πιο δεξιά ατζέντα σε όλους του τομείς. Πρόστιμα και αστυνόμευση παντού, αυστηροποίηση των ποινών, ποινικοποίηση των αγώνων και επίδειξη κατασταλτικής δύναμης.

Το μήνυμα σαφές: να επιβληθεί φίμωση σε κάθε φωνή που αντιστέκεται στην κυβερνητική πολιτική. Να εμπεδωθεί ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας θα πληρώνει ολοένα και πιο βαριά πρόστιμα, θα βρίσκεται αντιμέτωπη με ολοένα και πιο βαριές ποινές (χαρακτηριστικό παράδειγμα οι νέες ποινές για παράβαση του ΚΟΚ), θα είναι έρμαιο μίας εγκληματικής πολιτικής και την ίδια στιγμή οι κυβερνώντες θα διαχειρίζονται καταπώς τους συμφέρει τα χρήματα και τις ζωές του ελληνικού λαού χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν.

Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο η κυβέρνηση διόλου τυχαία βάζει στο στόχαστρο το χώρο εκείνο που εδώ και δεκαετίες αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του αριστερού, προοδευτικού και λαϊκού κινήματος του τόπου, την εκπαίδευση. Βάζει στο στόχαστρο το εκπαιδευτικό κίνημα και τον φοιτητικό συνδικαλισμό.

Η αξιολόγηση έρχεται να υπηρετήσει αυτήν ακριβώς τη στόχευση και καμία σχέση δεν έχει με τη βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου. Η αξιολόγηση έρχεται να επιβάλει την απόλυτη σιωπή σε αυτούς που αγωνίζονται και διεκδικούν συνθήκες που να βελτιώνουν πραγματικά την εκπαιδευτική διαδικασία και το σχολείο. Έρχεται να φιμώσει αυτούς που μάχονται ενάντια στους ταξικούς φραγμούς, τα υποστελεχωμένα σχολεία και τις τραγικές ελλείψεις σε υποδομές και συντήρηση. Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την αξιολόγηση ως όπλο για να ξεμπερδέψει με το εκπαιδευτικό συνδικαλιστικό κίνημα και να επιβάλει όρους ιδιωτικού τομέα ως προς το φόβο και τα συλλογικά δικαιώματα.

Θέλουν πειθήνιους εργαζόμενους που θα υπακούν στις εντολές της εκάστοτε διοίκησης και κυβέρνησης και θα βγάζουν τον σκασμό μπροστά στο κλείσιμο σχολείων, στα τεράστια κενά σε εκπαιδευτικούς, την έλλειψη βιβλίων, στην πτώση ταβανιών σχολικών κτηρίων.

Αυτό επιβεβαιώνεται και από τα χιλιάδες πειθαρχικά που έχει επιβάλει το υπουργείο Παιδείας, όπου εκπαιδευτικοί απειλούνται ακόμα και με το σενάριο της απόλυσης και καλούνται να απολογηθούν, γιατί ασκούν τα συνδικαλιστικά τους δικαιώματα και εναντιώνονται στην κατάπτυστη αξιολόγηση. Το υπουργείο, όμως, δεν αρκείται μόνο σε αυτό. Διώκει οποιονδήποτε διατυπώνει αυτονόητες διεκδικήσεις. Αυτό συνέβη με δασκάλα η οποία διεκδίκησε νοσηλευτή για μαθητή της, αυτό συνέβη με νηπιαγωγό που διεκδίκησε τη δημιουργία επιπλέον τμήματος προκειμένου να μη στοιβάζονται τα νήπια σε μία τάξη.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα πανεπιστήμια και τη φοιτητική συνδικαλιστική δράση η οποία διώκεται με όλους τους τρόπους. Η κυβέρνηση θέλει να αλλάξει τη φυσιογνωμία των ελληνικών πανεπιστημίων παρουσιάζοντας ως πρότυπο μάλιστα τα αμερικάνικα πανεπιστήμια. Θέλουν να ξεμπερδεύουν με τα στέκια φοιτητικών οργανώσεων, τις αφίσες, τις γενικές συνελεύσεις και τις καταλήψεις, δηλαδή με τα μέσα εκείνα τα οποία διαθέτουν οι φοιτητές ώστε να πολιτικοποιούνται και να εναντιώνονται στην αντιεκπαιδευτική και αντιλαϊκή πολιτική, να διεκδικούν τα δικαιώματά τους και να εκφράζουν την αλληλεγγύη τους σε άλλα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται. Αυτή τη στόχευση υπηρετεί η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και η πανεπιστημιακή αστυνομία. Αυτή τη στόχευση υπηρετούν οι νέες βαριές ποινές που θέλει να εφαρμόσει το υπουργείο Παιδείας. Καθόλου τυχαία τον τελευταίο καιρό τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αναπαράγουν την κυβερνητική προπαγάνδα περί ανομίας στα πανεπιστήμια. Διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα, τα πανεπιστήμια παρουσιάζονται ως επικίνδυνοι για τους φοιτητές χώροι, όπου βασιλεύει η ανομία. Τσουβαλιάζονται εγκληματικές ενέργειες και τραμπουκισμοί με αφισοκολλήσεις, καταλήψεις και φοιτητικά στέκια και όλα μαζί ονομάζονται «ανομία» με στόχο να ποινικοποιηθεί η συνδικαλιστική δράση και η κατάληψη.

Αυτοί άλλωστε που καλούνται να επιβάλουν το νόμο και να «προστατέψουν» τους φοιτητές και την πανεπιστημιακή περιουσία είναι αυτοί που κάνουν παράνομες προσαγωγές, είναι αυτοί που πυροβολούν και δολοφονούν 15χρονους, είναι αυτοί που σακατεύουν στο ξύλο διαδηλωτές, είναι αυτοί που ουκ ολίγες φορές τους βλέπουμε να καταστρέφουν περιουσίες επιδεικνύοντας τη σημασία του δόγματος της «τάξης και της ασ­φάλειας».

Ενδεικτικό τέτοιας επίδειξης το πρόσφατο περιστατικό στα Εξάρχεια με την αστυνομία να εισβάλλει στα μαγαζιά, να σπάει τζαμαρίες, να πετάει ποτήρια και καρέκλες, καταστρέφοντας περιουσίες, τρομοκρατώντας και δέρνοντας κόσμο που απλώς έπινε καφέ, τρομοκρατώντας και ασκώντας βία σε εργαζόμενους.

Αφορμή για αυτό το όργιο αστυνομικής βίας υποτίθεται ότι αποτέλεσε η πληροφορία για επανακατάληψη χώρου της Νομικής σχολής, η οποία με απόφαση του πρύτανη βάφτηκε και καθαρίστηκε από κάθε τι που παραπέμπει σε συλλογική πολιτική και συνδικαλιστική διαδικασία.

Αυτό είναι το όραμά τους για τα πανεπιστήμια, την εκπαίδευση και την κοινωνία συνολικά: ιδιωτικοποίηση, κατάργηση κάθε συνδικαλιστικής δράσης, αποστειρωμένοι χώροι φοίτησης, σκυμμένοι και φιμωμένοι φοιτητές, σκυμμένοι και φιμωμένοι εκπαιδευτικοί και μαθητές, σκυμμένοι και φιμωμένοι εργαζόμενοι σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Αυτή τη στιγμή στα αμερικάνικα πανεπιστήμια κυκλοφορεί εγκύκλιος με βάση την οποία θα αφαιρείται η φοιτητική βίζα κάθε φοιτητή που συμμετέχει σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Και αυτό είναι το πρώτο βήμα. Αυτό είναι το πρότυπο που θέλει να ακολουθήσει και η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Για αυτό ο πρωθυπουργός ζητάει «αυτοματοποιημένες πειθαρχικές συνέπειες για εκείνους τους φοιτητές που έχουν μπλέξει την ελευθερία της έκφρασης με την οργανωμένη βία». Ας αναλογιστεί κανείς τι σημαίνει αυτό, όταν για τους κυβερνώντες «οργανωμένη βία» θεωρείται ένα σύνθημα με σπρέι στον τοίχο.

Η αστυνόμευση, η κλιμάκωση της καταστολής, η αυστηροποίηση ποινών και προστίμων και η ποινικοποίηση της συλλογικής δράσης είναι όπλα στα χέρια της κυβέρνησης για να μπορεί να εντείνει την βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική χωρίς αντιδράσεις. Τα δικά μας όπλα είναι η συνδικαλιστική δράση, η κατάληψη, η διαδήλωση, η συνέλευση και η απεργία και πρέπει να τα υπερασπιστούμε μέχρι τέλους, για να μπορούμε να διεκδικούμε καλύτερους όρους ζωής για να μπορούμε να διεκδικούμε το δίκιο και να κερδίζουμε.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος